Sztuka Wrocławia – konkretność w różnych wariantach

Katarzyna Zahorska

Sztuka Wrocławia – konkretność w różnych wariantach

Konkretność sztuki Wrocławia rozpatrywać należy na wielu płaszczyznach. Po pierwsze, stolica Dolnego Śląska jest kolebką polskiej poezji konkretnej, nurtu stawiającego znak równości pomiędzy składającą się z układów typograficznych kompozycją a znaczeniem słów. Po drugie, duża część twórczości Wrocławia, zwłaszcza tej z lat 60. i 70., nosi znamiona, obejmującej elementy konstruktywizmu i abstrakcji geometrycznej, sztuki konkretnej. Po trzecie natomiast, rozumiana w kategoriach rzeczowości i logiczności, konkretność wrocławskiej aktywności twórczej leży w jej intelektualnym rysie, który, choć przez kolejne dekady zmieniał swoją specyfikę, przesuwając punkt ciężkości od badań lingwistycznych przez konceptualizm do komentowania wydarzeń społeczno-politycznych, niezmiennie pozostawał wyraźnie w niej dostrzegalny. Wszystkie spośród wymienionych ujęć tego pojęcia stanowią przedmiot badań zorganizowanej w Muzeum Współczesnym Wrocław wystawy Wrocław konkretny, prezentującej wybrane dzieła z kolekcji Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.

Między słowem a czasem. Stanisław Dróżdż

Marcin Ludwin

Między słowem a czasem. Stanisław Dróżdż

Nasza codzienność często wygląda jak harmonia w dłoniach wprawnego muzyka: od-do-od-do… i tak aż do zaśnięcia. W tym rytmie zapominamy o pierwotnym sensie podjętych przez nas gestów, często gubiąc gdzieś potrzebę ciągłej refleksji. Zmęczenie tłumi świadomość, pozostaje nam dziki pęd od-do-od-do.

Pamiątki czasu

Zuzanna Sokołowska

Pamiątki czasu

Krakowska wystawa Tempus fugit to bez wątpienia wielowymiarowa narracja o czasie, jego destrukcyjnym wpływie, jak również próba odniesienia się do współczesnych interpretacji tego zjawiska. Jest to ekspozycja niezwykle aktualna w dobie powszechnie panującego ageizmu, który spycha na margines wszelkie dyskursy o starości.

Dróżdż

Jaromir Jedliński

Dróżdż

Napisać słowo Dróżdż, starannie je wymówić; wpatrzeć, wsłuchać się w nie; zrobić to wszystko z namysłem – to już jakby wkroczyć w rejony poezji konkretnej.

„początek”, „koniec”

Wiesław Borowski

„początek”, „koniec”

„Integralnie, integralnie i jeszcze raz integralnie” – mówił o swoim tworzeniu poezji konkretnej Stanisław Dróżdż w rozmowie z Małgorzatą Dawidek Gryglicką. Dwa słowa zostały w jego zapisie powiązane w jedno początekoniec, o którym już tak wiele napisano.

Albo pisanie, albo malowanie…

Wywiad z Małgorzatą Dawidek Gryglicką

Jaromir Jedliński

Albo pisanie, albo malowanie...

Nie wierzę w tworzenie bez celu, bez pytania o sens, czy też tworzenia przez namaszczenie i czekanie na weny. Uważam, że sztuka jest obszarem, który stwarza najdoskonalszą możliwość do wypowiedzenia wątpliwości, wyrażenia protestu, emocji, podjęcia próby poznania.

Rzeczywistość jest tekstem

O „pojęciokształtach” Stanisława Dróżdża

Elżbieta Łubowicz

Rzeczywistość jest tekstem

We współczesnej, postmodernistycznej sztuce nie zaskakują już prace łączące w sobie tekst i grafikę. Intermedialność to jedna z najbardziej widocznych właściwości aktualnych działań artystycznych. Jednak w drugiej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku, kiedy zaczynał swoją twórczość konkretystyczną Stanisław Dróżdż..

Zachowawcza wystawa Stanisława Dróżdża

Natalia Kaliś

Zachowawcza wystawa Stanisława Dróżdża

Prace Stanisława Dróżdża są jak poezje. „Czuję się bardziej poetą niż artystą, choć to jest tak wszystko wymieszane” – mówił. Ukończył studia polonistyczne, ale swoje „utwory” wystawiał w galeriach.

Plądrografia – sztuka nieosobistego gestu

Ryszard Woźniak

Plądrografia – sztuka nieosobistego gestu

„Plądrofonia (ang. plunderphonics) jest terminem stworzonym przez Johna Oswalda, kompozytora, który napisał w 1985 roku esej pt. Plądrofonia, czyli piractwo dźwiękowe jako kompozytorski przywilej. Pojęcie to ma zastosowanie w odniesieniu do każdego rodzaju muzyki powstałej przez wykorzystanie jednego lub więcej nagrań dźwiękowych i przetworzenie ich w nową kompozycję. Nie chodzi przy tym o ukrycie faktu, że dźwięki użyte w nowej kompozycji zostały bezpośrednio zapożyczone, czasem wręcz mogą pochodzić z powszechnie znanych źródeł”.

Projekt polskiej ekspozycji na 50 Biennale w Wenecji 2003

Paweł Sosnowski

Projekt polskiej ekspozycji na 50 Biennale w Wenecji 2003

Odniesienie się do hasła przyszłego Biennale “Marzenia i konflikty” jest prawdziwym wyzwaniem. Tak łatwo przecież popaść w banał, ilustrację lub anegdotę. Dlatego projekt Stanisława Dróżdża “ALEA IACTA EST” wydaje się być wręcz idealną propozycją. Gra jest archetypem konfliktu i najprostszym symbolem relacji marzenie-konflikt, a kości są europejskim symbolem gry.

Strona 1 z 11

Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR