A to Polska właśnie

Magdalena Olejnik

A to Polska właśnie

Jan Klata żegna się ze stanowiskiem dyrektora Narodowego Starego Teatru w Krakowie spektaklem Wesele młodopolskiego twórcy teatru totalnego, Stanisława Wyspiańskiego. Robi to niezwykle kunsztownie, ukazując swoją wrażliwość na otaczającą rzeczywistość. Wesele bowiem skupia jak w soczewce krakowskie nastroje wynikające z sytuacji w Starym, prowadzi dyskurs z aktualną sytuacją społeczno-polityczną, pokazuje czas historyczny wypełniony teraźniejszością.

Okopy i ogródki. Teatr w 2015 roku

Jolanta Kowalska

Okopy i ogródki. Teatr w 2015 roku

Na szczęście istnieje też teatr poza linią okopów i to tam, gdzie nie działał imperatyw walki, zwierania szeregów i stawiania diagnoz za wszelką cenę działy się – jak mi się zdaje – najciekawsze rzeczy.

Współczesne drobnoustroje

Maria Bałus

Współczesne drobnoustroje

Bohaterowie niepewnie chwieją się i kurczowo trzymają latarkę. Przed nimi nie ma perspektyw – nie da się oczyścić kąpieliska, bo problemem nie są już jedynie wymienione na początku drobnoustroje. Nie da się nigdzie schronić ani posprzątać. Można się jedynie głupkowato uśmiechnąć i wierzyć, że jakoś to będzie.

Krwawa historia

Magdalena Olejnik

Krwawa historia

Który Hamlet jest prawdziwy? Czy przypadkiem Garbaczewski nie chce uciec od tez, dawania konkretnych odpowiedzi i ukazywania bezradności szekspirowskiego bohatera, który w jego spektaklu rozmywa się niczym akwarela? Hamlet został rozczłonkowany na tle bezbronnej Europy.

Jak nie wychowywać dzieci

Maria Bałus

Jak nie wychowywać dzieci

W ten mały świat rodzinnych relacji, rozgrywających się w intymnej atmosferze czterech ścian, pomiędzy trzema osobami: rodzicami (Błażej Peszek i Katarzyna Krzanowska) i dzieckiem (świetny Jan Peszek), zostajemy wrzuceni nagle: od pierwszej sceny znajdujemy się bowiem w samym środku rodzinnego zawirowania – gry pozorów, bezsilności, wychowania opartego na poradnikach i ciągle na nowo tworzonych punktach odniesienia (z czego dosyć bezlitośnie kpi Martin Heckmanns, tworząc rzeczywistość dramatu).

Teatr w barwach ochronnych

Podsumowanie 2013 roku w teatrze

Jolanta Kowalska

Teatr w barwach ochronnych

Życie teatralne zeszło do okopów i pozamykało się w twierdzach. Na scenach wznosi się barykady, przegrupowuje siły, artyści zmieniają się w karne wojsko. Mobilizacja trwa też na tyłach: wypada założyć jakiś mundurek i być „za” albo „przeciw”.

Praktykowanie różnorodności

Jan Klata w Starym Teatrze

Monika Kwaśniewska

Praktykowanie różnorodności

Jana Klatę i Sebastiana Majewskiego interesują przede wszystkim najmocniej wdzierające się w zbiorową wyobraźnię strategie myślenia o tradycji i wspólnocie narodowej w polskim teatrze powojennym. Pytanie, jakie można na wstępie zadać, brzmi: czy zmiany, którym ulega wspólnota narodowa i jej wyobrażenie o sobie samej, nie wymagają ciągłej, radykalnej redefinicji narzędzi analizy?

Teatr im. Dzierżyńskiego

Jacek Sieradzki

Teatr im. Dzierżyńskiego

Paweł Demirski nie napisał, a Monika Strzępka nie wyreżyserowała sztuki historycznej. Zmontowali groteskę pełną świadomych anachronizmów, niekiedy brawurowych. Dzierżyński, Piłsudski, Witos są figurkami wyciętymi z podręcznika historii, którymi się obraca, zderza, manipuluje, żeby z ich pomocą mówić mocno, z furią, o narodowej wyobraźni, przez te postacie meblowanej czy może zagracanej. I o współczesności, którą ich cienie przywaliły.

Rzeczywistość już tu nie mieszka

Jolanta Kowalska

Rzeczywistość już tu nie mieszka

W latach wałbrzyskich Sebastian Majewski podjął najdziwniejszą decyzję pod słońcem: zrezygnował z reżyserii. Pozostawił sobie rolę kuratora, który wyznacza linię programową, stawia określone zadania przed sztuką i projektuje przestrzeń jej odbioru. Z tego sposobu zarządzania aktywnością twórczą zespołu uczynił osobną wartość.

Pożegnania i nadzieje. Podsumowanie teatralne roku 2012

Jolanta Kowalska

<em>Pożegnania i nadzieje</em>. Podsumowanie teatralne roku 2012

Być może najbardziej znaczące są odejścia. W roku 2012 zmarli Erwin Axer i Jerzy Jarocki – reżyserzy o fundamentalnym znaczeniu dla historii polskiego teatru drugiej połowy XX wieku. Z tej dwójki aktywny w ostatnich latach był już tylko Jarocki, mimo to trudno się oprzeć wrażeniu, że ich odejście kończy jakąś epokę.

Tylko czy aż iluzja?

Jakub Papuczys

Tylko czy aż iluzja?

Sam wybór formy oraz tematu dramatu świadczy o przewrotności Wyrypajewa. Udało mu się z rzeczy tak już wydawałoby się zgranej i kulturowo przetworzonej na tysiące sposobów stworzyć pasjonującą opowieść. W jego dramacie miłość jest zarówno patetyczna, czy tragiczna niczym w melodramacie, jak i racjonalna oraz logicznie uzasadniana, zaś niektóre monologi brzmią jakby były wyjęte z chrześcijańskich traktatów.

Czarny poniedziałek wg. W. Klemma

Bertolt Brecht: Piekarnia, Stary Teatr w Krakowie

Joanna Sokołowska

Czarny poniedziałek wg. W. Klemma

„Czarny poniedziałek” na Wall Street u niejednego obywatela polskiej rzeczywistości wzbudził wątpliwości i pytania: „co dalej robić ze swoimi oszczędnościami?”. Czy Klemm z myślą o wspomnianych obywatelach przygotował przedstawienie Bertolta Brechta Piekarnia w Starym Teatrze w Krakowie?

Strona 1 z 11

Artykuły

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR