ZSRR w nowym kinie rosyjskim

Katarzyna Syska

ZSRR w nowym kinie rosyjskim

Nostalgiczny zwrot w kulturze rosyjskiej nie jest już dziś hipotezą, lecz faktem stwierdzonym przez badaczy wielu dziedzin rosyjskiej współczesności. Przypadek Rosji z jednej strony wpisuje się w ogólnoświatowe tendencje – modę na retro, kontestowanie następstw globalizacji i postępu naukowo-technicznego, z drugiej zaś nosi znamiona specyficznie rosyjskie, bowiem przedmiotem nostalgii jest przede wszystkim ZSRR, a deklarowana przez znaczną część społeczeństwa tęsknota za sowiecką przeszłością stanowi podstawę polityki tożsamościowej Kremla.

Kino postwolnościowe

Magdalena Urbańska

Kino postwolnościowe

Polskie kino od połowy pierwszej dekady XXI wieku podejmuje próbę zbudowania nowej narracji tożsamościowej poprzez spoglądanie w przeszłość kraju. Spojrzenia te są tak różne, jak różne jest dziś pojmowanie samej tradycji narodowej czy rozumienie patriotyzmu: od tonacji heroicznej po oskarżycielską czy – jak pisał Jan Józef Lipski w Dwóch ojczyznach, dwóch patriotyzmach – służącą megalomanii narodowej lub krytycznym gorzkim obrachunkom.

Nadzieje i złudzenia. Polskie wizje koprodukcji

Marcin Adamczak

Nadzieje i złudzenia. Polskie wizje koprodukcji

Polskie środowisko filmowe po przełomie roku 1989 wiązało duże nadzieje z możliwością szerszego wejścia w system europejskich koprodukcji. Był to wyraz chęci integracji z upragnionym od dekad światem Zachodu i stania się wreszcie jego nierozerwalną częścią. Kusiły ogromne z perspektywy postsocjalistycznej Polski zasoby kapitałowe europejskich przemysłów filmowych, jawiące się przede wszystkim jako szansa na podniesienie poziomu rodzimej kinematografii, zapóźnionej wówczas technologicznie i produkcyjnie.

Ziemia drży. W nas

Urszula Wolak

Ziemia drży. W nas

Po rozgrywającej się w Paryżu Przeszłości (2013) Asghar Farhadi akcentuje swój powrót na irański grunt mocnym wejściem, rozpoczynając Klienta trzęsieniem ziemi. Bloki w Teheranie drżą w posadach, a mieszkańcy opuszczają mieszkania w popłochu.

Nie tylko Warszawa. Jak miasta i regiony produkują polskie filmy

Natalia Stysło

Nie tylko Warszawa. Jak miasta i regiony produkują polskie filmy

Czasy samodzielnych produkcji filmowych, finansowanych przez jeden publiczny lub prywatny podmiot, dawno już odeszły w niepamięć. Dziś, aby domknąć budżet, trzeba mieć wielu partnerów, a chętnych do inwestowania w produkcję filmową znajdziemy wśród firm farmaceutycznych, operatorów telekomunikacyjnych czy banków.

Wiek klęski. Kino Wojciecha Smarzowskiego

Magdalena Podsiadło

Wiek klęski. Kino Wojciecha Smarzowskiego

Kolejne filmy Wojciecha Smarzowskiego stają się pasem transmisyjnym polskości: nowoczesnej w wyrazie, ale tradycyjnej w treści. Odwołanie do rozpoznawalnych mitologii i schematów oraz determinacja, z jaką reżyser eksploruje krąg przeklętych polskich tematów, oddały mu rząd dusz nad współczesną publicznością.

Amatorskie Kluby Filmowe. Zapomniany fenomen PRL-u

Paulina Haratyk

Amatorskie Kluby Filmowe. Zapomniany fenomen PRL-u

Amatorskie Kluby Filmowe (w skrócie: AKF-y) – fenomen z okresu PRL-u angażujący czas wolny tysięcy Polek i Polaków, niezależnie od ich miejsca zamieszkania, wieku, wykształcenia i zawodu. Choć zjawisko to w trakcie prawie trzech dekad swojego istnienia przeistoczyło się w ruch o niemalże masowym charakterze, zostało później prawie zupełnie zapomniane.

Technologia odwraca nas od siebie

Misją sztuki jest uszlachetniać człowieka, a nie zaspokajać – mówi JERZY TRELA. Aktor w rozmowie z URSZULĄ WOLAK opowiada o swym zawodzie jako największym nałogu. Mówi o nauczaniu sztuki aktorstwa, naturszczykach oraz dzieli się z nami m.in. spostrzeżeniami na temat wyzwań, jakie stoją przed młodymi aktorami, rozdartymi często między teatrem a grą w telenowelach

Jerzy Trela, Urszula Wolak

Technologia odwraca nas od siebie

Dobry aktor jest jak malarz. Nie maluje obrazu, bo ktoś mu każe, tylko dlatego, że musi. To wewnętrzny przymus. Kto by pomyślał, że wysyp tak wielu talentów zapoczątkuje w latach 20. XX wieku migracja intelektualistów i artystów z Europy do USA?

W dusznej poczekalni dziejów

O fascynacji Robertem Altmanem, błędnym kole dziejów i politycznej przyszłości Europy z reżyserem Danisem Tanoviciem rozmawia Diana Dąbrowska

Danis Tanović, Diana Dąbrowska

W dusznej poczekalni dziejów

Każde społeczeństwo ma swoje duchy. Ja mam problem z tym, że cokolwiek analizujemy, ciągle dryfujemy na powierzchni i nie chcemy wniknąć głębiej. Nie ma w ogóle myślenia o przyszłości, zaś przeszłość nieustannie nie chce przeminąć i tak tkwimy sobie w dusznej poczekalni dziejów. Czekamy na nie wiadomo co.

Wtuleni w pustkę

Joanna Łuniewicz

Wtuleni w pustkę

W świecie wykreowanym przez Jorgosa Lantimosa samotność – dławiąca, rozpaczliwa i nieskończenie gorzka – jest podstawowym, wspólnym doświadczeniem wszystkich członków społeczeństwa. Potrzeba bliskości staje się motorem wszelkich działań, jej zaspokojenie – warunkiem biologicznego przetrwania.

Kochamy już tylko seriale

Barbara Szczekała

Kochamy już tylko seriale

Dziś to właśnie produkcje telewizyjne są na ustach i w sercach widzów. Serial wyznacza nowy rytm uczestnictwa w kulturze i spycha kino na jej peryferia. Jest też znacznie bardziej przystępny od filmu spod znaku tradycyjnej kinofilii zabunkrowanej w festiwalowym snobizmie.

Znośna ciężkość bytu. Komizm i paradepresja

Barbara Szczekała

Znośna ciężkość bytu. Komizm i paradepresja

„Depresja” oderwała się od klinicznej diagnozy i swobodnie dryfuje do centrum popkultury. Kiedyś – poważne zaburzenie afektywne, dziś – pojęcie-worek, mieszczące przewlekły smutek i chroniczny kryzys, marazm i życiowe otępienie. Współczesne kino bardzo szybko zareagowało na tę osobliwą popularność paradepresji.

Szkice o interpretacji

Paweł Biliński

Szkice o interpretacji

Zdaniem Alexandra Josepha Finberga, jednego z biografów malarza, życie Turnera, prekursora impresjonizmu, jest wyjątkowo niewdzięcznym tematem do opracowania, ponieważ wszystko, co najciekawsze, zawiera się w pracach romantyka, a nie w jego osobistej historii. Z tak postawioną tezą zapewne polemizowałby Leigh, który życiorys artysty potraktował jako pretekst do naszkicowania skromnego, choć wiarygodnego portretu XIX-wiecznej Anglii oraz próbę oddania kulis długotrwałego aktu kreacji.

Jesteśmy krajem schizofreników

Z Aleksiejem Germanem młodszym, rosyjskim reżyserem, rozmawiają Miłosz Stelmach i Urszula Wolak

Aleksiej German, Miłosz Stelmach, Urszula Wolak

Jesteśmy krajem schizofreników

Rosja pozostaje w drodze, nieustannie poszukując właściwych kierunków i swojego miejsca. Jest wielkim krajem, który mało kto w świecie jest w stanie zrozumieć. Może dlatego istnieje tak wiele stereotypów o Rosjanach. Sami też je zresztą stworzyliśmy. Dlatego w pewnym sensie jesteśmy krajem schizofreników i robimy nieco schizofreniczne filmy.

Zawód: Orson Welles

Miłosz Stelmach

Zawód: Orson Welles

Orson Welles jak mało kto w historii kina zasługuje na miano człowieka o wielu twarzach, i to nie tylko dlatego, że jako aktor potrafił wcielić się w niemal każdą postać. Przede wszystkim posiadał on różne oblicza, które odsłaniał na kolejnych etapach swojej kariery. Jednym z nich była tragikomiczna maska błazna do wynajęcia, którą przybrał w ostatnich latach życia.

Projekt Rosja

Miłosz Stelmach

Projekt Rosja

Wielu krytyków dostrzega w Pod elektrycznymi chmurami krytykę współczesnej Rosji – nie tak otwartą i drapieżną jak w Lewiatanie (2014) Zwiagincewa, ale nie mniej głęboką i zdecydowaną. W utworze Germana to kraj pozbawiony tożsamości i pogrążony w marazmie – upadłe imperium pogrzebane pod zwałami błota i śniegu, rozdarte między teraźniejszością a przeszłością, Azją a Europą.

Film animowany czy sztuka animacji

Marcin Giżycki

Film animowany czy sztuka animacji

Nie ulega wątpliwości, że w ciągu ostatnich dwudziestu lat, jak w mało której dyscyplinie artystycznej, w animacji filmowej dokonały się szczególnie rewolucyjne zmiany. Przede wszystkim do niedawna lekceważona przez muzea, weszła ona szturmem, za sprawą takich artystów jak William Kentridge czy bracia Quay, do najbardziej prestiżowych przybytków sztuki na świecie, z nowojorskim Museum of Modern Art na czele.

Festiwale mam we krwi

O Festiwalu Filmowym w Gdyni z Michałem Oleszczykiem, jego nowym dyrektorem artystycznym, rozmawia Marcin Mindykowski

Michał Oleszczyk, Marcin Mindykowski

Festiwale mam we krwi

Gdynia to festiwal narodowy i ważne, żebyśmy rozmawiali tu o sobie: o tym, gdzie jesteśmy, dokąd zmierza nasze kino. Nie musimy koniecznie przeglądać się w zwierciadle świata, żeby wiedzieć, kim jesteśmy.

Strona 1 z 3123Następna »

Artykuły

Recenzje

Opinie

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Sergiei Tchoban. Kontrastowa harmonia miasta

Od 27 stycznia do 18 marca 2018 roku

Sergei Tchoban, „Kaprys architektoniczny. Forum Romanum albo Dwa Światy I”, projekt scenografii, piórko, pędzel, tusz chiński, akwarela, papier do akwareli na krośnie, 2013 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Przemek Branas – GÓRA/KOSMOS/GŁOWA

Od 25 stycznia do 16 lutego 2018 roku

Przemek Branas, „GÓRA/KOSMOS/GŁOWA”, Galeria Labirynt w Lublinie (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zakłócenia / UMWELT

Od 18 stycznia do 2 lutego 2018 roku

Karolina Kardas, „Let him kiss me…/ Niech mnie pocałuje”, video, 2 min 49 sek  (źródło: materiały prasowe organizatora)

Pejzaże antropocenu

Od 18 stycznia do 30 marca 2018 roku

Diana Lelonek, „3 Wild Man” dzięku uprzejmości artystki i galeii lokal_30  (źródło: materiały prasowe organizatora)Diana Lelonek, „3 Wild Man” dzięku uprzejmości artystki i galeii lokal_30  (źródło: materiały prasowe organizatora)

Język jako Dźwięk. Tania Candiani

Od 19 stycznia do 4 marca 2018 roku

„Język jako Dźwięk” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Włóczęgi – malarstwo Majki Wójtowicz

Od 13 stycznia do 14 lutego 2018 roku

„Włóczęgi” – malarstwo Majki Wójtowicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Rosław Szaybo. Piękno użyteczne

Od 19 stycznia do 18 lutego 2018 roku

Proj. Rosław Szaybo (źródło: materiały prasowe organizatora)

Grzegorz Sztwiertnia: Ustawienia domyślne / Default settings

Od 11 stycznia do 11 lutego 2018 roku

Grzegorz Sztwiertnia, „Polskie miasteczka, Łańcut”, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Malując

Od 11 stycznia do 25 lutego 2018 roku

Urszula Wilk, Seria Bluemetrie nr 12, płótno, akryl, olej, 200 x 175 cm, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Drążenie miasta. Symbol

Święto Rynku Podziemnego

Od 9 do 28 stycznia 2018 roku

„Drążenie miasta. Symbol. Święto Rynku Podziemnego” (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR