W rytmie pór roku. Polskie kino 2015

Marcin Adamczak

W rytmie pór roku. Polskie kino 2015

Przypadek sprawił, iż polskie kino w ubiegłym roku współbrzmiało z rytmem zmieniających się sezonów: po obiecującej wiośnie nastąpiło letnie przesilenie, depresyjna jesień, a ostatnie miesiące roku pozostawiły pytanie o trwałość datowanego nie od tak dawna zjawiska łagodnych zim w naszym klimacie.

Anarchistyczno-pozytywna wizja świata

Malarstwo Piotra Saula i Krzysztofa Skarbka

Małgorzata Micuła

Anarchistyczno-pozytywna wizja świata

Kalejdoskopowa fizjonomia płócien tworzonych przez Skarbka i Saula, w której zapisane są surrealistyczne historie o wyraźnie groteskowym zabarwieniu, może być traktowana jako artystyczna odpowiedź na wszechobecną brutalną estetykę nadmiaru. Przy czym artyści nie podejmują się prowadzić z tym zjawiskiem eleganckiej dysputy.

Przypadki i casusy. Rok 2015 w sztukach wizualnych

Natalia Cieślak

Przypadki i casusy. Rok 2015 w sztukach wizualnych

Rok 2015 w sztukach wizualnych obfitował raczej w ciekawe casusy niż wyraźne i dające się uchwycić zjawiska o szerszym charakterze. W zalewie artystycznej produkcji, z jaką mieliśmy do czynienia w czasie ostatnich dwunastu miesięcy, próżno szukać przełomowych postaw, łamiących schematy osobowości czy wielu zaskakujących „zwrotów akcji”.

Kochamy już tylko seriale

Barbara Szczekała

Kochamy już tylko seriale

Dziś to właśnie produkcje telewizyjne są na ustach i w sercach widzów. Serial wyznacza nowy rytm uczestnictwa w kulturze i spycha kino na jej peryferia. Jest też znacznie bardziej przystępny od filmu spod znaku tradycyjnej kinofilii zabunkrowanej w festiwalowym snobizmie.

Gisèle Freund i przyjaciele

Dorota Groyecka

Gisèle Freund i przyjaciele

Gisèle Freund była przeciwniczką zdjęć pozowanych, nie retuszowała ich, eksperymentowała z kolorową fotografią, kiedy w prasie francuskiej ukazywały się wciąż wyłącznie czarno-białe zdjęcia. Według niej kolory były bliższe prawdzie, bliższe życiu. I tak dzięki Freund możemy dziś zobaczyć i niemal poczuć rubinowy, pluszowy szlafrok Joyca, podziwiać błękitną, wzorzystą kanapę, na której Woolf odpoczywała.

The Krasnals – logika awangardy i dyskurs sztuki współczesnej

Adrianna Babijczuk

The Krasnals – logika awangardy i dyskurs sztuki współczesnej

Grupa The Krasnals wraz z całą swoją działalnością może być traktowana już nie tyle jako kolektyw artystów, ale jako instytucja, świadomie i konsekwentnie włączająca się w dyskurs na temat współczesnego znaczenia sztuki, jej roli w przestrzeni publicznej oraz związków z aktualnymi problemami społeczno-politycznymi.

Drzazga (lubelski apokryf)

Piotr Nesterowicz

Drzazga (lubelski apokryf)

Miasto zostało naznaczone. Coś się kryje w jego trzewiach. Tkwi głęboko niczym drzazga, a rana przez nią zadana wciąż ropieje. Wywołuje, przyciąga, wyolbrzymia i miesza ten niekończący się szereg boskich i ludzkich, mitycznych i szczegółowo udokumentowanych, walecznych i prozaicznych, literackich i politycznych zdarzeń, miejsc oraz postaci.

W królestwie

Andrzej Ficowski

W królestwie

Tangeru nie można pojąć bez jego ciężaru gatunkowego, nie można ominąć faktu, że jeszcze niedawno był żywą legendą. To unikatowa na skalę świata scheda po latach 50., kiedy miasto było w zasadzie niczyje, administrowane przez kolejnych międzynarodowych zarządców. Podobno wtedy w Tangerze możliwe było wszystko.

Sensualności Macieja Olekszego

Małgorzata Micuła

Sensualności Macieja Olekszego

Olekszy skazuje nas na chwilowe oderwanie od problematyki proponowanej przez – wciąż obowiązującą w głównym nurcie – sztukę zaangażowaną. Przyjęcie postawy wrażliwego outsidera, myślącego kategoriami wyłącznie artystycznymi, stawia go w obszarze swoistego antynurtu, tuż obok artystów odczuwających zmęczenie zobiektywizowaną realnością.

Maroko: północ, południe

Piotr Czerniawski

Maroko: północ, południe

Być może medyna przetrwa jako filmowy, bitnikowski Disneyland, najeżony luksusowymi pensjonatami – można się cieszyć wyłącznie z tego, że nie grozi jej wyburzenie. Odrealniona wizja Jarmuscha może się więc paradoksalnie spełnić.

Znośna ciężkość bytu. Komizm i paradepresja

Barbara Szczekała

Znośna ciężkość bytu. Komizm i paradepresja

„Depresja” oderwała się od klinicznej diagnozy i swobodnie dryfuje do centrum popkultury. Kiedyś – poważne zaburzenie afektywne, dziś – pojęcie-worek, mieszczące przewlekły smutek i chroniczny kryzys, marazm i życiowe otępienie. Współczesne kino bardzo szybko zareagowało na tę osobliwą popularność paradepresji.

Mariam Sitchinava. Zimą światło jest miękkie

Dorota Groyecka

Mariam Sitchinava. Zimą światło jest miękkie

Nagość na zdjęciach Sitchinavy wkomponowana jest w otoczenie, wydaje się czymś oczywistym, a zarazem delikatnym, ulotnym. Z jednej strony fotografka nadaje swoim bohaterkom eteryczny charakter, osadzając je w sennej, odrobinę odrealnionej konwencji retro, z drugiej podkreśla cechy, z których od czasów królowej Tamary słyną gruzińskie kobiety – siłę i dumę.

Notatki ze Złotego Wieku

Debata o polskim filmie (1)

Marcin Adamczak

Notatki ze Złotego Wieku

Sceptyk mógłby zapytać: skoro jest tak świetnie, to gdzie są te wszystkie wielkie filmy, gdzie szereg tytułów stanowiących niesłychane osiągnięcia sztuki filmowej czy istotny wkład w polską kulturę? Gdzie intrygujące nowe pokolenia filmowców, łamiące konwencje, przekształcające filmowy język i zmieniające nasze postrzeganie rzeczywistości?

Nieuchwytne. Biografie artystek

Kamila Dworniczak-Leśniak

Nieuchwytne. Biografie artystek

Z punktu widzenia biografa szczególnie wymagające życiorysy należą do artystów – nie jest łatwo znaleźć sposób na to, jak powiązać prywatne losy z meandrami drogi artystycznej na przestrzeni lat. W tych przypadkach życia bez twórczości nie można rzetelnie uchwycić, choć jednocześnie natura relacji obu sfer jest niezwykle skomplikowana.

Zdzisław Jaskuła. Pożegnanie

Jowita Kubiak

Zdzisław Jaskuła. Pożegnanie

Pisarz, poeta, dramatopisarz, reżyser, tłumacz, redaktor, dyrektor teatru, kreator kultury – długo jeszcze można by wymieniać. Przede wszystkim jednak Zdzisław Jaskuła był wielką osobowością, czarującym, charyzmatycznym, niezwykłym człowiekiem z zasadami. Dla mnie osobiście – autorytetem, który na zawsze pozostanie w pamięci.

Duchy (z) Pałacu

Katarzyna Trzeciak

Duchy (z) Pałacu

Pałac Kultury i Nauki wciąż pozostaje najwyższym budynkiem w Polsce. Jednak znacznie ciekawsza od wielkości okazuje się jego niematerialność – to niezwykłe widmo, które nawiedza wciąż kolejne teksty. I mimo tak znaczących przemian historii, jego początkowa pozycja wydaje się nienaruszalna.

Z Libanu przez Anglię do Włoch

Fragmenty pamiętnika

Marta Czok

Z Libanu przez Anglię do Włoch

Dopiero teraz zaczyna się studiować dramatyczny wpływ uchodźstwa na ludzi, mówi się o ich nerwach poszarpanych, o ciągłym napięciu, wzmożonej wrażliwości, ale wtedy gdy byłam dzieckiem, tolerancji czy też wyrozumienia – ani mody na to – w ogóle nie było. Byliśmy zdani na własny los, tym bardziej w takim kraju jak Anglia, w którym naród co prawda przeszedł wojnę, bombardowania, cierpiał z powodu braków, niewygody i strachu, lecz wojny na własnym terenie, z wrogiem we własnym domu, nie zaznał (choć ludność angielska była pewna, że nikomu innemu nie zdarzyło się cierpieć tak okropnie jak im).

Daniel Malone. Niezidentyfikowane obiekty artystyczne w epoce sztuki aktualnej

Sylwia Serafinowicz

Daniel Malone. Niezidentyfikowane obiekty artystyczne w epoce sztuki aktualnej

Sztuka efemeryczna, sztuka konceptualna, sztuka procesualna, sztuka eksperymentalna, sztuka nowych mediów, sztuka po sztuce… to próby ujęcia w słowa eksplozji eksperymentalnej twórczości, która wydarzyła się w krótkim okresie między drugą połową lat sześćdziesiątych i pierwszą połową lat siedemdziesiątych, i została opisana na polskim gruncie przez Jerzego Ludwińskiego.


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Większy niż szafa

Od 2 do 23 marca 2018 roku

„Większy niż szafa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Abstrakcja

Magdalena Karwowska, „Miasto 300”, płotno, akryl i technika własna, 100 x 110 cm, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Hueckel / Teatr vol. II

Od 23 lutego do 27 marca 2018 roku

„Bang Bang”, reż. Dominika Knapik, fot. Magda Hueckel (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ostrość. Karolina Buczkiewicz i Alicja Kubicka

Od 10 lutego do 3 marca 2018 roku

Karolina Buczkiewicz „Ekspozycja społeczna”, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

MELANŻ / MELANGE obiekt, malarstwo, instalacje

Od 23 lutego do 11 marca 2018 roku

Fotografia pracy Moniki Rubaniuk (źródło: materiały prasowe organizatora)

Manieryzm wrocławski

Od 27 lutego do 13 maja 2018 roku

Thomas Schweicker , „Pergamin kaligrafowany palcami stóp – m.in. z próbkami pisma i wizerunkiem autora przy pracy”, ukończony 26 VIII 1584, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Fot. Wojciech Rogowicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Leszek Sobocki. Retrospektywa

Od 23 lutego aż do 15 kwietnia 2018 roku

Leszek Sobocki, „Znaczki polskie” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Amir Yatziv, Guy Slabbinck. Standby Painter

Od 23 lutego do 21 maja 2018 roku

Amir Yatziv, Guy Slabbinck, „Standby Painter” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Magdalena Łazarczyk. Ziemia niczyja

Od 23 lutego do 18 marca 2018 roku

Magdalena Łazarczyk, „Ziemia niczyja”, stopklatka, 2018 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Paderewski

Od 17 lutego do 20 maja 2018 roku

Leon Kaufmann (Kamir) (1872–1933), „Zebranie członków Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce, w Vevey w Szwajcarii”, po 1916, pastel, papier na płótnie, 114 x 180 cm, fot. Krzysztof Wilczyński, Muzeum Narodowe w Warszawie (źródło: materiały prasowe)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR