Hugo Chaveza przedstawiać nikomu nie trzeba. A przynajmniej tak mogłoby się wydawać, bo Rory Carroll serwuje nam o wiele bardziej skomplikowany portret wodza, który w polskich mediach pokazywany był najczęściej jako komiczny awanturnik i błazen nazywający George’a Busha osłem, czy lekceważąco uciszany przez króla Juana Carlosa: „¿Por qué no te callas?”

W Imagine Andrzej Jakimowski wciąga nas w emocjonującą grę, podobnie jak Ian, uczący niewidome dzieci orientacji w przestrzeni, wciąga w nią swoich podopiecznych. Razem z nimi próbujemy na podstawie odgłosów odgadnąć, czy przez podwórko naprawdę przeszedł kot albo gdzie jest ogrodnik, który przycina róże. W Imagine często nie widzimy tego, co najistotniejsze.

Henning Mankell pojechał do Afryki, bo miał dość europocentryzmu i czuł, że musi zmienić perspektywę. Postawił stopę na afrykańskiej ziemi – i został tam na kolejne 25 lat. Jak sam mówi, nauczył się tam czegoś, na co większość ludzi Zachodu nie ma dziś czasu: słuchania innych.

W założeniu jest naprawdę ciekawie: to opowieść o grupie metafizycznych spiskowców, którzy próbują zbadać naturę zakamuflowanego więzienia, do którego trafili: położonego na odludziu, otoczonego nieprzeniknioną puszczą ośrodka konferencyjnego. Wszystko jest tu niczym szyfr (Huberath inspiruje się malarstwem alegorycznym – w końcu to konferencja historyków sztuki).

Szanowni Państwo, proszę nie odwracać wzroku, proszę pozostać na miejscach! Musimy stawić czoła tym nieco uwierającym faktom: w ubiegłym roku wcale nie mówiło się najwięcej o tym, że nareszcie, bodaj po dziesięciu latach, Krzysztof Bartnicki skończył przekładać Finneganów tren, opus magnum Joyce’a, jeszcze trudniejsze i jeszcze bardziej niezrozumiałe od Ulissesa …

Lamenty okazały się przedwczesne, a plotki przesadzone. Doniesienia o likwidacji kolejnych wydawnictw pojawiają się ostatnio tak często, że pewnie przestały już nie tyle nawet szokować, co w ogóle dziwić. Tym razem padło jednak na firmę lubianą i szanowaną. Kiedy w ostatni poniedziałek lotem błyskawicy rozniosła się wieść o ogłoszeniu upadłości wydawnictwa słowo/ obraz terytoria, z pewnością więcej było zasmuconych i złorzeczących, niż tych, którzy zacierali ręce na myśl o szykujących się wyprzedażach.

W ciągu nieco ponad roku polscy czytelnicy mieli okazję zapoznać się z najnowszymi powieściami trzech wielkich amerykańskich postmodernistów. Ich autorzy piszą w skrajnie odmienny sposób, podejmują krańcowo różne tematy – a kariera każdego z nich przebiegała zupełnie inaczej. Jednemu nie można zaprzeczyć: każdy z nich jest postacią arcyciekawą.

To będzie historia o wstydzie i o brudzie, o samotności i o zazdrości, a przede wszystkim o byle jakiej rzeczywistości. I o tą rzeczywistości bylejakością znudzeniu. I o pokazywaniu języka. Języka kalekiego, języka niedbale przeszczepionego, języka ością w gardle stającego i okrakiem na rozdrożu rozsiadłego.

Najwięcej o pisarzach możemy się dowiedzieć nie z ich książek, a na podstawie tego, co czytają – i jak to robią. Czytając na przykład Listy do młodego pisarza cały czas miałem wrażenie, że Llosa lubi się obracać w dość hermetycznym gronie – elitarnym klubie dżentelmenów (tylko dla Virginii Woolf zrobiono tu wyjątek, przyznając jej kartę członkowską) o odpowiednich nazwiskach, którzy mogą się wylegitymować stosownymi dokonaniami.

Jako że w ciągu ostatniej dekady literacki Nobel aż siedmiokrotnie wędrował w ręce Europejczyków, wszystko wskazywało na to, że tym razem passa została przełamana. Zdecydowanym faworytem bukmacherów był Haruki Murakami, ale komitet noblowski starym zwyczajem zaskoczył wszystkich obserwatorów.

Miasto z Cosmopolis przypomina stolicę antycznego cesarstwa – jego życie paraliżują wielkie pochody zwycięzców i pompatyczne pogrzeby ulubieńców tłumu. Ludzie żyjący w korku (niby będący w drodze, a faktycznie znajdujący się w permanentnym stanie oczekiwania) musieli się zaadaptować do nowej sytuacji egzystencjalnej: przyzwyczaić się, że istnieją wyłącznie w stanach przejściowych, że muszą wykonywać swoje obowiązki w chwilach pomiędzy.

Ja, Lew Tołstoj, w celach marketingowych zwany częściej Hrabią T., nie jestem tak naprawdę sobą. Zmierzam do zagadkowej Pustelni Optyńskiej Słowików – tak przynajmniej mi powiedziano, bo ja sam kompletnie nic nie pamiętam. Być może niejaki Knopf, którego spotkałem w pociągu, wmówił mi to wszystko w sobie tylko znanym celu. Knopf to hultaj, w dodatku bardzo kłopotliwy.

To nie był dobry rok dla literatury. Znękani podatkiem VAT wydawcy przyczaili się i z niepokojem wyczekują na rozwój wydarzeń. Korzysta na tym gigant Empik, umacniając się na kolejnych przyczółkach: w ostatnich dniach sierpnia ogłoszono przejęcie przez sieć wydawnictwa W.A.B.

Jed Martin, główny bohater „Mapy i terytorium” Houellebecq’a, zyskał sławę (a później bogactwo), przetwarzając w Photoshopie fotografie map Francji Michelina.

Problem „Cmentarza w Pradze” najlepiej podsumował Theo Tait w recenzji dla Guardiana: „Eco zawdzięcza wiele Borgesowi, a jego książka przypomina rodzaj ćwiczenia stylistycznego…

Kim stałby się Philip Marlowe, gdyby Chandler pisał jeszcze w latach sześćdziesiątych – i jak pisałby sam Chandler, gdyby nie umarł w 1959?

Tematem przewodnim jednej z najbardziej niesamowitych książek XX wieku, powieści Italo Calvino „Jeśli zimową nocą podróżny”, jest obfitujący w nagłe zwroty akcji romans Czytelnika i Czytelniczki.

Choć biskup Juan José Gerardi Conedera został zamordowany niemal dwa lata po podpisaniu porozumienia kończącego trzydziestosześcioletnią wojnę domową w Gwatemali, można powiedzieć, że był jej ostatnią ofiarą.