Góry współczesne, góry ujarzmione

Katarzyna Zahorska

Góry współczesne, góry ujarzmione

Tematyka górska, stale obecna w twórczości wizualnej, na przestrzeni stuleci obrosła w niezwykle obszerną symbolikę. Motyw ten funkcjonował w sztuce jako znak potęgi, światłości, pokoju, mistyki, samotności, umiejętności wejrzenia w głąb siebie, mądrości, swobody czy ludzkich aspiracji i osiągnięć. Aby dostrzec bogactwo znaczeń przypisywanych temu elementowi krajobrazu, wystarczy odnieść się do jednego z najbardziej ikonicznych pejzaży górskich w historii – słynnego Wędrowca nad morzem mgły Caspara Davida Friedriecha. Dzieło stanowi nie tylko wyraz szacunku artysty wobec potęgi natury oraz świadectwo uznania swojej nikłości w jej obliczu, ale ukazuje też góry jako swoisty przejaw boskości. I chociaż, zdaje się mówić Friedriech, zarówno istota ludzka, jak i każdy pojedynczy element krajobrazu powstał z woli i inicjatywy Stwórcy, to o ile bezkresne, wiecznotrwałe góry dowodzą Jego wszechmocy, w zestawieniu z nimi człowiek w całej swojej niedoskonałości i śmiertelności okazuje się niemal efektem nieudanej zabawy Boga. Oparte na respekcie i podziwie spojrzenie na góry wciąż dostrzegamy w narracji współczesnych polskich artystów wizualnych. O tym jak wiele ujęć tematyki górskiej obecnych jest w aktualnej, rodzimej sztuce, przekonać możemy się odwiedzając trwającą obecnie we wrocławskim BWA Awangarda wystawę pt. Widmo Brockenu.

Miejsce, w którym wykwitła sztuka

Ze współtwórcami Wykwitu, Karoliną Balcer, Karoliną Włodek, Krzysztofem Rubachem i Adamem Martyniakiem, rozmawia Katarzyna Zahorska

Wykwit, Katarzyna Zahorska

Miejsce, w którym wykwitła sztuka

Myślę, że nie istnieje coś takiego, jak idea tego miejsca. Tak naprawdę ile osób zaangażowanych w Wykwit, tyle odrębnych idei. Nigdy nie mieliśmy więc jednego wspólnego wyobrażenia Wykwitu, które byłoby odczytywane tak samo przez wszystkich jego współtwórców. Pewne koncepcje konstytuowały się później samoistnie w mniejszych grupach, na przykład na potrzeby konkretnego wydarzenia czy projektu, ale idea Wykwitu nigdy nie była czymś z góry ustalonym i zaakceptowanym przez wszystkich.

Sztuka Wrocławia – konkretność w różnych wariantach

Katarzyna Zahorska

Sztuka Wrocławia – konkretność w różnych wariantach

Konkretność sztuki Wrocławia rozpatrywać należy na wielu płaszczyznach. Po pierwsze, stolica Dolnego Śląska jest kolebką polskiej poezji konkretnej, nurtu stawiającego znak równości pomiędzy składającą się z układów typograficznych kompozycją a znaczeniem słów. Po drugie, duża część twórczości Wrocławia, zwłaszcza tej z lat 60. i 70., nosi znamiona, obejmującej elementy konstruktywizmu i abstrakcji geometrycznej, sztuki konkretnej. Po trzecie natomiast, rozumiana w kategoriach rzeczowości i logiczności, konkretność wrocławskiej aktywności twórczej leży w jej intelektualnym rysie, który, choć przez kolejne dekady zmieniał swoją specyfikę, przesuwając punkt ciężkości od badań lingwistycznych przez konceptualizm do komentowania wydarzeń społeczno-politycznych, niezmiennie pozostawał wyraźnie w niej dostrzegalny. Wszystkie spośród wymienionych ujęć tego pojęcia stanowią przedmiot badań zorganizowanej w Muzeum Współczesnym Wrocław wystawy Wrocław konkretny, prezentującej wybrane dzieła z kolekcji Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.

Jeden krok do przodu w walce o modernizm

O 15. Przeglądzie Sztuki SURVIVAL, wyborze miejsca, w którym organizowany jest festiwal, jego głównych wątkach oraz tym, co różni tegoroczną edycję od poprzednich, z jednym z kuratorów wydarzenia, Anną Stec, rozmawia Katarzyna Zahorska

Anna Stec, Katarzyna Zahorska

Jeden krok do przodu w walce o modernizm

Audytorium Chemii obserwowaliśmy już od dłuższego czasu. Ułatwiał nam to fakt, że właściwie wszyscy mieszkamy w okolicy tego budynku, często go mijamy i zauważamy jego oryginalną architekturę. Już wcześniej próbowaliśmy zorganizować Przegląd Sztuki SURVIVAL we wnętrzach obiektu, jednak wówczas uniwersytet odmówił nam takiej możliwości. W tym roku budynek został nam udostępniony.

Jak osłabić potęgę awangardy?

Katarzyna Zahorska

Jak osłabić potęgę awangardy?

Mogłoby się wydawać, że obecność na wystawie prac czołowych polskich artystów XX wieku, w tym Katarzyny Kobro i Władysława Strzemińskiego, urozmaicona towarzystwem dzieł takich klasyków światowej sztuki, jak Piet Mondrian, Kazimierz Malewicz, Max Ernst, Edvard Munch czy Fernand Léger, już sama w sobie zwiastuje potężny sukces przedsięwzięcia. Tymczasem okazuje się, że nawet tak wybitne nazwiska nie są w stanie uratować pokazu zaaranżowanego bez spójnej koncepcji kuratorskiej i pozbawionego jednoznacznego, czytelnego dla odbiorcy przekazu.

A wszystko to z potrzeby wolności

Katarzyna Zahorska

A wszystko to z potrzeby wolności

„W czasach komunizmu ciężko się było przebić w lotnictwie. Żeby zapisać się do aeroklubu trzeba było przejść specjalne badania – mój wzrok na to nie pozwalał, więc marzenia o byciu pilotem zostały zepchnięte na dalszy plan, a ja poszedłem w sztukę” – wspomina Andrzej Jarodzki. Jednakże jego pragnienia dotyczące latania urzeczywistniały się w twórczości artystycznej.

Człowiek jako kolekcja

Katarzyna Zahorska

Człowiek jako kolekcja

Odbiorca, wkraczając w przestrzeń kolejnych sal wystawienniczych wrocławskiego Muzeum Miejskiego czy też Pawilonu Czterech Kopuł, otrzymuje spójny obraz człowieka, na który składają się jego estetyczne upodobania, fascynacje, obiekty wzruszeń, a także zapatrywania na rozmaite kwestie społeczne, polityczne i historyczne.

Śląska Europa

Katarzyna Zahorska

Śląska Europa

Nie można zaprzeczyć, że Wrocławska Europa jest wystawą przygotowaną niezwykle starannie i gromadzącą rzadko prezentowane publiczności, godne podziwu obiekty zarówno z zagranicy, jak i z kraju [...]. Można jednak odnieść wrażenie, że organizatorzy nieco pogubili się w swoich dążeniach do uczynienia jej czymś więcej niż „tylko” ekspozycją opowiadającą o siedemnastowiecznej sztuce Śląska.

Opowieść o pasji kolekcjonowania

O funkcjonowaniu polskiej sztuki współczesnej na rynku zagranicznym, przepracowywaniu za pomocą twórczości artystycznej historycznych traum, planów dotyczących polsko-niemieckiej współpracy oraz przede wszystkim o niezwykłej miłości do gromadzenia wyjątkowych dzieł z jednym z kuratorów wystawy Letnia rezydencja. Kolekcja Marxa gościnnie we Wrocławiu, Barbarą Banaś, rozmawia Katarzyna Zahorska

Barbara Banaś, Katarzyna Zahorska

Opowieść o pasji kolekcjonowania

To chyba jedyna okazja, kiedy możemy we Wrocławiu zobaczyć fragment naprawdę znakomitej światowej sztuki. Powinien nas cieszyć fakt, że w tej kolekcji pojawiają się także nazwiska polskich artystów oraz, że nasze dawne poczucie odizolowania od sztuki Zachodu odchodzi już w niepamięć i staje się rzeczą minioną. Polscy artyści doskonale funkcjonują na rynkach zagranicznych i to nie tylko w kolekcji Marxa.

Inspiracja równa się grawitacja

Katarzyna Zahorska

Inspiracja równa się grawitacja

Krzysztof M. Bednarski, przyjmując rzeźbę za swój punkt wyjścia, równocześnie podąża w stronę działań performatywnych, poszukiwania dźwiękowego wymiaru sztuki czy plastycznego modelowania przestrzeni, sprawiając, że w jego twórczości „siła przyciągania” spaja ze sobą najrozmaitsze formy wizualne.

Artysta – robotnik w galerii-fabryce

O wrażeniach z 14. Przeglądu Sztuki SURVIVAL, zarówno z perspektywy odbiorcy, jak i organizatora, z Anną Stec rozmawia Katarzyna Zahorska

Anna Stec, Katarzyna Zahorska

Artysta – robotnik w galerii-fabryce

Przy każdej edycji festiwalu trafiam do miejsc, których wcześniej nie miałam okazji odwiedzić i gdyby nie Survival, pewnie nigdy bym ich już nie obejrzała. Mam nadzieję, że nasi odbiorcy też mają poczucie, że mogą na nowo odkrywać miejsca pozornie dobrze znane. Może właśnie dzięki temu nasza idea wędrującego przeglądu sztuki będzie mogła trwać.

Lech Twardowski. Sztuka na krawędzi

Katarzyna Zahorska

Lech Twardowski. Sztuka na krawędzi

Regularny, harmonijny obraz przeradza się w odzwierciedlenie arytmicznych, chaotycznych aktów twórczych. Ta powodowana przypadkiem technika wyrażania artystycznej sugestywności uzewnętrznia się w postaci niesystematycznej, pozbawionej jakichkolwiek formalnych założeń, abstrakcyjnej plamy przenikających się czerni i bieli.

Nowoczesne osiedla dla nowoczesnego społeczeństwa

Katarzyna Zahorska

Nowoczesne osiedla dla nowoczesnego społeczeństwa

Urzeczywistnienie koncepcji modernistycznych osiedli należy zawdzięczać powołaniu do życia w 1907 roku w Niemczech stowarzyszenia Werkbund, będącemu odpowiedzą na rodzące się wówczas w Wielkiej Brytanii postępowe nurty artystyczne. Niedługo potem organizacja umocniła swoją pozycję na tyle, że powstały jej lokalne oddziały w Austrii, Szwajcarii i Czechosłowacji.

Ewolucja artysty

Katarzyna Zahorska

Ewolucja artysty

Ekspozycja w pierwszej kolejności prezentuje najbardziej aktualne prace artystki, by na osi jej twórczego rozwoju zaznaczyć punkt, w którym znajduje się ona obecnie, i by jednocześnie pokazać, że kolejny etap jej wewnętrznej wędrówki, dokumentowanej na płótnach, właśnie w tym momencie urzeczywistnia się poza murami galerii.

Edward Dwurnik. Ołówek, farba i miłość

Katarzyna Zahorska

Edward Dwurnik. Ołówek, farba i miłość

Edward Dwurnik słusznie nazywa samego siebie „malarskim gadułą”, bowiem jego prace zawsze wikłają widza w długi dialog z ich autorem, nakazując tym samym ustosunkowanie się do poruszanej kwestii. Równie często nakłaniają one odbiorcę do współdzielenia z artystą jego trosk i uczuć, aktywując, za pomocą treści i formy swoisty rodzaj empatii.

Mówić rysunkiem

Katarzyna Zahorska

Mówić rysunkiem

Wystawa Poli Dwurnik Piosenka o lekarzu i inne rysunki, odbywająca się w ramach Międzynarodowego Festiwalu Rysunku Think Tank lab Triennale, realizuje główną ideę przedsięwzięcia – jest nią ukazanie rysunku zarówno jako najbardziej bezpośredniego narzędzia zapisu, jak i formy artystycznego wyrazu.

Sztuka komputerowych pejzaży

Katarzyna Zahorska

Sztuka komputerowych pejzaży

Sztuka pragnie dopasować się do coraz szybciej zachodzących zmian i, by nie zostać zapomnianą, korzysta z dobrodziejstw współczesności, zaznaczając jednocześnie swoją ważność w obrębie dokonującej się ewolucji. Można byłoby zapytać, czy to specyfika naszych czasów skłania artystyczne środowisko do ulegania modyfikacjom?

Ku formie i konstrukcji doskonałej

Katarzyna Zahorska

Ku formie i konstrukcji doskonałej

Retrospektywna wystawa Wojciecha Fangora we wrocławskim Muzeum Narodowym była zarówno przeglądem najważniejszych dokonań artysty, w pełni ukazującym różnorodność form czy technik plastycznych, jakimi zwykł on się posługiwać, jak i świadectwem ciągłego poszukiwania najlepszej formy wyrazu dla inspiracji, emocji i wrażeń, towarzyszących mu na danym etapie życia. Nie trzeba się trudzić, by w ogóle malarskiej aktywności autora ujrzeć niezaprzeczalną ciągłość, polegającą na ewolucji formy i konstrukcji dzieła, nie zaś na ich nagłym przekształceniu.

Strona 1 z 212Następna »

Wydarzenia

Dzień Wolnej Sztuki w muzeach i galeriach w całej Polsce

27 kwietnia 2019 roku

27 kwietnia 2019 – Dzień Wolnej Sztuki w muzeach i galeriach w całej Polsce (źródło: materiały prasowe)

16. Festiwal Misteria Paschalia: kierunek Włochy

Od 15 do 22 kwietnia 2019 roku

Festiwal Misteria Paschalia, fot. Krakowskie Biuro Festiwalowe (źródło: materiały prasowe)

Prototypy 02: Codex Subpartum

Od 12 kwietnia do 9 czerwca 2019 roku

Joseph Beuys, Beuys by Warhol, grafika, 1980 (źródło: materiały prasowe)

Planetarium – wystawa Jiříego Kovandy

Od 11 kwietnia do 30 maja 2019 roku

Jiří Kovanda, Na ruchomych schodach… Odwrócony, wpatruję się w oczy osoby stojącej za mną…, performans, Praga, 1977 r. (źródło: materiały prasowe)

Design 32. Przyszłość polskiego designu zaczyna się tutaj

Od 11 maja do 2 czerwca 2019 roku

AS Szczecin, Gabriela Rybicka, Zestaw mebli wielofunkcyjnych (źródło: materiały prasowe)

Wajda

Od 6 kwietnia do 8 września 2019 roku

Andrzej Wajda, fot. Joanna Helander, ze zbiorów Ośrodka KARTA (źródło: materiały prasowe)

Płynna Pamięć Marco Angeliniego

od 26 kwietnia do 24 maja 2019 roku

Marco Angelini, 559, 2017,RAGION DI STATO, 60×60 cm, płótno, technika mieszana (źródło: materiały prasowe)

Jan Berdyszak: Puste = Prawie Wszystko

Od 22 marca do 12 maja 2019 roku

Wystawa Jana Berdyszaka, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, fot. Jerzy Bartkowski/fotobank (źródło: materiały prasowe)

Poza słowami – Katarzyna Józefowicz

Od 30 marca do 19 maja 2019 roku

Katarzyna Józefowicz, gry, 2001–2003, tektura, papier z ulotek reklamowych, ok. 21 000 elementów, dokumentacja z 2015 roku z wystawy indywidualnej habitat w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie autorstwa B. Górki (źródło: materiały prasowe)

Zjednoczona Pangea

Od 22 marca do 9 czerwca 2019 roku

Monika Zawadzki, Karmiąca, 2014, żywica epoksydowa, akryl,. 150 x× 100 x× 214 cm, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe)

więcej wydarzeń