The xx, Poznań, Hala nr 2 MTP, 30.11.2016 r.

Ze względu na renomę minimalistycznych wrażliwców, jaką wyrobili sobie The xx swoimi bardzo spójnymi i konsekwentnie uskuteczniającymi raz wypracowany styl płytami (self-titled i Coexist), powrót grupy do aktywnego koncertowania stanowił dla fanów, których trio ma w naszym kraju naprawdę wielu, duże wydarzenie. Tym milej, że zespół, słynący z damsko-męskiej, raz romantycznej, raz melancholijnej przeplatanki głosów Romy Croft i Olivera Sima, subtelnie pulsującej i stanowiącej kompozycyjne tętno gitary oraz elektronicznych bitów dostarczanych przez Jamiego xx, niemal od razu w obrębie swojej trasy odwiedził Polskę – bilety na oba koncerty (drugi w Warszawie), co oczywiste, szybko się wyprzedały. Poza pozostawiającą wiele do życzenia akustyką sceny i lekkim chaosem związanym z tym, że przy wejściu w jednym wężyku stały dwie zdezorientowane kolejki – na The xx oraz Dawida Podsiadło – organizacyjnie nie ma się do czego przyczepić.

The xx, Phoenix Concert Theatre, Toronto, 2009 (źródło: Wikimedia Commons)

The xx, Phoenix Concert Theatre, Toronto, 2009 (źródło: Wikimedia Commons)

Są jednak rzeczy do których można, a niestety nawet trzeba. Ogromny niesmak pozostał szczególnie po doskonałym, choć zaledwie… dwudziestopięciominutowym koncercie Jenny Hval. Oczekująca na The xx publiczność wykazała kompletny brak zainteresowania jej występem, a ten był jakościowo o wiele lepszy i bardziej kreatywny od gwiazd wieczoru. Ze względu na czas jego trwania ze sceny można było posłuchać kawałków niemal wyłącznie ze świetnej nowej płyty (Blood Bitch), w tym przepięknego Conceptual Romance (łączącego w sobie ducha Joanny Newsom i Kylie Minogue) czy Secret Touch. Zabrakło zaś między innymi tak wyczekiwanych przeze mnie utworów jak That Battle Is Over, The Great Undressing czy The Plague. Norweżce udało się mimo to wykreować hipnotyczny klimat będący wypadkową uroku Julee Cruise wyśpiewującej Falling w Miasteczku Twin Peaks oraz tego, z czym mieliśmy do czynienia w klubie Silencio w Mulholland Drive, zaś sama sceniczna ekspresja Hval kojarzyła mi się momentami z Roisin Murphy, zaś chwilami z Bjork. Warstwa stricte piosenkowa regularnie ubarwiana była intrygującym performansem, jak dionizyjskie tańce, oparcie kompozycji wyłącznie na rytmicznych, regularnych oddechach w trakcie truchtu (In The Red) czy przebieranie się między kolejnymi trackami. Masa osób zajęta była jednak bardziej rozmowami czy nawet irytującym przedrzeźnianiem wysokich partii wokalnych, w które zapuszczała się artystka i nic dziwnego, że Norweżka pożegnała się ze zobojętniałym audytorium niby zdystansowanym i życzliwym, ale chyba jednak wynikającym przede wszystkim ze zdegustowania wtrętem: „Nie będę wam już więcej przeszkadzać”. Aplauzu czy też prośby o bis próżno było szukać. Trochę wstyd.

W efekcie na The xx trzeba było czekać ponad pół godziny. Marta Słomka określiła kiedyś bardzo celnie ich muzykę jako piosenki tak minimalistyczne, jakby same były zawstydzone swoim istnieniem. I rzeczywiście, o ile w kameralnej atmosferze występ grupy okazałby się pewnie całkiem satysfakcjonujący, pozwalając na oddanie się dłuższym chwilom refleksji i zadumy, tak delikatne konstrukcyjnie kompozycje podsycane okazjonalnie rytmicznymi sztuczkami Jamiego Smitha, przy akompaniamencie nieustannych pisków, wrzasków i owacji ze strony młodzieżowej części audytorium prezentowały się fragmentami nieco groteskowo, dowodząc, że ich miejsce zdecydowanie nie jest na dużej scenie. Fani oczywiście byli zachwyceni, ale bądźmy szczerzy – był to występ po prostu odegrany, z bardzo mizerną ingerencją w albumowe wersje tracków i w starciu z Jenny Hval absolutnie się nie broniący.

Na dobrą sprawę rzeczywiście przekonująco wypadło wyłącznie zakończenie Infinity, gdzie trio próbowało zabrzmieć bardziej hałaśliwie, co, przy wizualnym wsparciu dynamicznej gry świateł, przez moment się udało. Ogólnie równie dobrze można było jednak słuchać tych utworów w domu na słuchawkach, choć, fakt faktem, umiejętność przetransponowania ich do warunków koncertowych w skali 1:1 to też sztuka. W setliście znalazły się rzecz jasna zarówno największe przeboje, jak Islands, Crystalised czy VCR, jak i utwory pokroju Stars (strasznie przekombinowane pod względem pauz zakończenie, które za to studyjnie naprawdę intryguje) czy Fiction, będącego kolejną po choćby editorsowskim Boxer przebiegłą parafrazą słynnego Smalltown Boy Bronski Beat. Pojawiły się też naturalnie utwory z solowego longplaya Jamiego xx (moja recenzja tutaj), takie jak Loud Places, Stranger In A Room czy Gosh oraz zapowiadające najnowszy długograj zespołu tracki, jak Hold On oraz I Dare You.

Warto zwrócić też uwagę na stałą ekspansję niepokojącego zjawiska, jakim jest nieustanne rejestrowanie koncertów na telefonach, zamiast cieszenia się nimi w chwili, gdy trwają. Zdjęcie wykonane przez jednego z użytkowników facebooka obrazujące to, w jaki sposób fanbase The xx przeżywał koncert, dobrze oddaje wydarzenia często mające miejsce w zasięgu mojego wzroku, gdy dziesiątki uniesionych w górę telefonów zasłaniały przebieg wydarzeń na scenie.

Nie ma oczywiście co się pastwić, gdyż występ Brytyjczyków okazał się, zresztą zgodnie z oczekiwaniami, po prostu poprawny. Naturalną koleją rzeczy jest, że po obu wyprzedanych koncertach zespół nadal będzie łakomym kąskiem na naszym rynku i zobaczymy go zapewne na którymś z największych przyszłorocznych polskich festiwali. W końcu słynne powiedzenie Inżyniera Mamonia z Rejsu, że ludzie najbardziej lubią te piosenki, które znają, zasadne jest dziś także w kontekście umownej alternatywy, która, tak jak w przypadku The xx, dawno już ewoluowała w mainstream. Ja jednak, w przypadku kontaków z triem Croft-Sin-Smith, zamiast ich nieco nadmiernej scenicznej egzaltacji ubarwianej niekontrolowanymi wrzaskami rozemocjonowanych fanek zdecydowanie preferuję słuchawki w uszach, kubek z ciepłą herbatą w dłoni i stukot deszczu obijającego się o parapet w przerwach między kolejnymi utworami. W tym kontekście sprawdzają się idealnie.

Wojciech Michalski – kulturoznawca, dziennikarz muzyczny. Redaktor w serwisach Screenagers.pl i Fpiec.pl, publikował m.in. w magazynie „Glissando”, na portalach „Meakultura”, „Popmoderna”, „VICE” czy Racjonalista.pl i w prasie lokalnej. Prowadzi bloga Miastokultury.blogspot.com.

Dodaj komentarz


Artykuły

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Krzycząc: Polska! Niepodległa 1918

26 października 2018 do 17 marca 2019

Zofia Stryjeńska, „Ukazanie się Apostołom”, fot. Tomasz Dąbrowa (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ella Littwitz. I wody stały się piołunem

Od 26 października 2018 roku do 4 lutego 2019 roku

Ella Littwitz, „71 941”, 2018 geokrata, drewno, metal, 240 × 240 cm dzięki uprzejmości Harlan Levey Projects (materiały prasowe organizatora)

Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca w Tarnowie Scena Otwarta

Od 20 do 28 października 2018 roku

„Richard Alston Dance Company”, II Międzynarodowy Festiwal Teatru Tańca Scena Otwarta, Centrum Sztuki Mościce (źródło: materiały prasowe organizatorów)

Znaki-Kody-Komunikaty

Od 19 października do 2 grudnia 2018 roku

Jerzy Krawczyk „Okno I” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Mirosław Bałka 1/1/1/1/1

Od 20 października do 31 grudnia 2018 roku

Mirosław Bałka, „1/1/1/1/1”, Op Enheim we Wrocławiu (źródło: materiały prasowe organizatorów)

9. Festiwal Kamera Akcja

Od 18 do 21 października 2018 roku

„Dzika grusza” (źródło: materiały prasowe organizatora)

PiekłoNiebo

Od 21 września do 21 października 2018 roku

Oleksij Choroshko, film „Lost Angeles”, Galeria Sztuki w Legnicy (źródło: materiały prasowe organizatorów)

Wiatr od morza. W sto lat później

Od 15 października do 11 listopada 2018 roku

Marcin Zawicki, „Smętek”, 2018, olej na płótnie, 100x100 cm, fot. © MNG (źródło: materiały prasowe organizatora)

Teserówka

Od 6 października do 9 listopada 2018 roku

Diana Lelonek, „Teserówka”, Dom Stanisława Teisseyre'a (źródło: materiały prasowe organizatorów)

Ucieleśnione. Dzieła z kolekcji Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych

Od 12 października do 12 listopada 2018 roku

Marta Deskur „Fanshon Radio”, 2003 film wideo, kolor, dźwięk, 7 min. 23 s.; remix dźwięku: DOKURO; montaż: Holger Fröhlich; produkcja: Instytut Polski w Berlinie (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR