Rok 2015 okazał się kolejnym bardzo owocnym okresem dla polskiej muzyki. Pojawiły się dziesiątki płyt z przeróżnych gatunków, które w znakomitej większości na dobre wpiszą się w panteon dotychczasowych wydawnictw powstałych nad Wisłą. Zapraszam do lektury tekstu, w którym postaram się polecić albumy w mojej ocenie najciekawsze. Sporo z nich opisywałem już na bieżąco w Skrawkach dźwięku, dlatego przyjąłem zasadę, że do recenzji płyt, o których już wspominałem załączę link, żeby nie mnożyć bytów.

Klimt, „Genesa”, Requiem Records – okładka (źródło: dzięki uprzejmości wytwórni)

Klimt, „Genesa”, Requiem Records – okładka (źródło: dzięki uprzejmości wytwórni)

Zacznijmy więc nieco niekonwencjonalnie, bo od… naszej sceny okołofolkowej. Być może najwybitniejszy materiał w tej stylistyce, jaki kiedykolwiek powstał w Polsce (konkurencyjny wydaje się jedynie self-titled zespołu Księżyc z 1996 roku – o której to grupie za chwilę) popełnił Kuba Ziołek pod szyldem Stara Rzeka. Zamknęły się oczy ziemi to płyta, nie bójmy się tego słowa, wybitna – zarówno instrumentalnie, aranżacyjnie i produkcyjnie, jak i konceptualnie. Wypadkowa wrażliwości Phila Elveruma i Davida Tibeta przemieszana jest tu z aurą polskich podań i legend, co najlepiej wyczuwalne jest w takich utworach, jak Mapa czy W sierpniową noc. O tym materiale powinno się mówić na okrągło. Wspomniany Księżyc i jego Rabbit Eclipse to zaś bardzo umiejętne nawiązanie do wywołanego debiutu grupy i jeden z dwóch najważniejszych chyba powrotów mijającego roku – tajemniczy i zjawiskowy. Tym drugim jest płyta Niezwyciężony kultowego dla wielu zespołu Ścianka, będąca audialną ilustracją słuchowiska zakotwiczonego fabularnie w jednym z lemowskich uniwersów. A skoro, nomen omen, orbitujemy już tak blisko psychodelii i eksperymentów…

To, że najciekawsze rzeczy dzieją się najczęściej na granicy gatunków jest rzeczą powszechnie wiadomą. W zeszłym roku mieliśmy w Polsce istny dobrobyt tego typu płyt, że przytoczę tylko takie wydawnictwa jak Alameda 5 – Duch tornada, Kapital – Chaos To Chaos, Kirk – III, Rimbaud – Rimbaud, Złota Jesień – Girl Nothing czy T’ien Lai – RHTHM. Jeśli więc ktoś nie miał okazji zapoznać się z którymkolwiek z nich, bardzo polecam. Także utrzymana w podobnie eksperymentalnym duchu, czerpiąca w pełni z dobrodziejstw globalnego pejzażu dźwiękowego muzyka elektroniczna utrzymywała się na najwyższym poziomie. Oprócz najbardziej oczywistych typów, jak Wilhelm Bras – Visionaries & Vagabonds czy RSS B0YS – HDDN, warto też zwrócić uwagę na debiutancki materiał Tape Alienz, album qualm, za którym stoi Duy Gebord, czyli Radosław Sirko, czy krążek Open Doors Wudeca. Pojawiło się również wiele wybornych nagrań w obrębie house’u i techno, z których moje ulubione popełniły Ptaki (Przelot), Daniel Drumz (Untold Stories), Jacek Sienkiewicz – Nomatter i Drifting czy Heathered Pearls (Body Complex).

Także w muzycznym światku awangardowym, choć oczywiście podziały te są bardzo umowne, działo się wiele dobrego, czego najlepszym przykładem elektroakustyczne eksperymenty Micromelancolie na Lowest Tone On Earth, Kamila Szuszkiewicza na Istinie czy duetu Arszyn / Duda na Automacie. Wszystkim zainteresowanym tego typu dźwiękami polecam gorąco świetny przegląd wartościowych, a niszowych często wydawnictw przygotowany przez Filipa Lecha. Nie próżnowali także twórcy odpowiedzialni za muzykę instrumentalną, ambientową i wszelki field recordings, a do moich ulubionych wydawnictw w tym zakresie zaliczam ilustracyjną i przejmującą Genesę Klimt, zdecydowanie zbyt mało docenione Summer Love zespołu Infradźwięki czy self-titled grupy Wsie, a także Vanishing Land Tomasza Mirta.

Księżyc, „Rabbit Eclipse”, Penultimate Press – okładka CD (źródło: dzięki uprzejmości wytwórni)

Księżyc, „Rabbit Eclipse”, Penultimate Press – okładka CD (źródło: dzięki uprzejmości wytwórni)

Stan naszego popu w ubiegłym roku dobrze oddaje sentencja, że ważna jest jakość, a nie ilość. Znakomitą płytą zadebiutowały krakowskie Rycerzyki (wspominałem o niej więcej tutaj), którym udało się w polską scenę wnieść ogromną dawkę świeżości, łącząc lokalny dźwiękowy koloryt z artystycznymi rozwiązaniami à la Kate Bush. Materiał na miarę swoich ogromnych możliwości popełnił wreszcie Dawid Podsiadło, a jego Annoyance And Disappointment skrywa w sobie tak udane tracki, jak Block czy Four Sticks. Ponadto, z ważniejszych powrotów, nowe krążki wydały zespoły Kamp! (Orneta) i Kobiety (Podarte sukienki), zaś, po świetnym koncercie na Playground Festival, w moich oczach bardzo urósł materiał z Corridors Baascha. Nie zapominajmy też o drugim longplayu The Dumplings (Sea You Later) oraz wybornym singlu Planetarna moc zespołu Ciemnogrody.

Prężnie funkcjonowała przez ostatnie dwanaście miesięcy nasza scena jazzowa. Gold of Małkinia Shofar to materiał, w którym w ujmujący sposób udało się połączyć awangardowe myślenie z klezmerową estetyką (posłuchajcie tylko Naket Nigun / Rumi Rumian czy Spider Silk In The Shade), zaś w podobne pokłady kreatywności obfitują chociażby + MazzSacre, Bukoliki High Definition Quartet czy Aura RGG. Nie można zapomnieć też o Six Months And Ten Drops oraz Chapters Tomasza Dąbrowskiego (w drugim przypadku popełnionego we współpracy z Bartłomiejem Olesiem). A i to zaledwie subiektywnie najsmaczniejsze kąski z całego wysypu wydawnictw.

Pojawiło się też kilka naprawdę wartościowych, artystycznych płyt okołorockowych, jak Headache Trupy Trupa (wyróżnione nawet w rankingu Los Angeles Times), Sierść Sierść Sierść grupy…, a jakże, Sierść czy Stan prac kapeli o wdzięcznej nazwie Nagrobki. Świetny materiał post-punkowy, co dobrze odzwierciedla ten występ, wydał też zespół Ukryte Zalety Systemu. Powodów do narzekań nie mają również w żadnym razie fani metalu. Takie wydawnictwa jak Exercises in Futility Mgły, Near Death Revelations Blaze of Perdition czy, a może przede wszystkim, tajemnicze Litourgiya grupy Batushka furorę zrobiły nie tylko w kraju, ale i na świecie. Z ciekawą, docenioną globalnie płytą, choć to trochę nie moja estetyka, powróciła też nasza eksportowa prog-rockowa grupa Riverside. Fani bardziej konwencjonalnego myślenia o rocku też mogli być usatysfakcjonowani – wyszło między innymi Behind The Windows Wojciecha Hoffmana ze współudziałem Michała Jelonka czy Grzegorza Skawińskiego.

Unsound Festival, Kraków, 2015 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Unsound Festival, Kraków, 2015 (źródło: materiały prasowe organizatora)

W hip hopie, podobnie jak na świecie (Kendrick Lamar czy Vince Staples), także w Polsce obrodziło istotnymi wydawnictwami. Gdybym miał wyselekcjonować płytę roku obstawiałbym pewnie którąś z piątki Umowa o dzieło (Taco Hemingway), Lot 022 (Bałagane), Vanillahajs (Tede), Orient (Syny) i Przecież ostrzegałem (Legendarny Afrojax). No, może jeszcze Wyszli coś zjeść Rasmentalismu i Same sztosy duetu Dwa Sławy. Mainstreamową furorę, zwłaszcza pod względem zasięgu i wygenerowanego szumu, zrobił też oczywiście Gang Albanii swoimi Królami życia.

Z wydarzeń pozapłytowych warto odnotować, że na rynku pojawiło się kolejne po „M/I Kwartalniku Muzycznym sfinansowane crowfundingowo pismo muzyczne, czyli „Gazeta Magnetofonowa” – o tyle ciekawa w kontekście niniejszej publikacji, że koncentrująca się wyłącznie na polskiej scenie. Tradycyjnie, mimo zaciekłej konkurencji (a może dzięki niej), hossa trwa też na naszym rynku festiwalowym, w wyniku czego mieliśmy okazję obejrzeć w 2015 roku w Polsce bardzo wielu uznanych muzyków. Na Open’erze zaprezentowali się między innymi Drake, D’Angelo i The Libertines, na OFF-ie Patti Smith, The Residents czy Ride, na Tauronie Autechre oraz Kiasmos, zaś na Unsoundzie organizatorzy zaimponowali tym, w jaki sposób można pobawić się formułą festiwalu, odsłaniając przed eventem jedynie połowę line-upu, w wyniku czego długo nie było wiadomo kto zagra, a po samej imprezie pojawiło się wiele smakowitych dyskusji – jak ta. A przecież odbyły się też tak pasjonujące eventy jak choćby Inne Brzmienia w Lublinie (z headlinerem w postaci Einstürzende Neubauten). Sądząc po dotychczasowych ogłoszeniach (The Cure w Łodzi, Kraftwerk w Sopocie, PJ Harvey na Open’erze czy Sleaford Mods na OFFie) w bieżącym roku będzie pod tym względem co najmniej równie dobrze, i tym optymistycznym akcentem, wraz z nadzieją, że 2016 wcale nie okaże się mniej obfity w wartościowe wydawnictwa, pozwolę sobie zakończyć.

Wojciech Michalski (1990) – kulturoznawca, dziennikarz muzyczny. Redaktor w serwisach screenagers.pl i meakultura.pl, publikował m.in. w magazynie Glissando, na portalu racjonalista.pl i w prasie lokalnej. Prowadzi bloga miastokultury.blogspot.com.

Dodaj komentarz


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

5. Mediations Biennale Poznań

Od 1 do 30 października 2016 roku

Mihail Novakov, „Trust Me I'm Polish” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Michał Gayer. Zmęczone ciało, zamknięte oczy

Od 30 września do 18 października 2016 roku

Michał Gayer, „Ruhnu. Wysychanie”, 2016, slajd, 35 mm (źródło: materiały prasowe organizatora wystawy)

Nowe oblicze Muzeum-Zamku w Łańcucie

Jesień 2016 roku

Prace remontowe (źródło: materiały prasowe organizatora)

Communis – renegocjacje wspólnoty

Od 17 września do 30 października 2016 roku

Jerzy Bohdan Szumczyk (źródło: materiały prasowe organizatora)

Krajobraz polski. Zakład fotograficzny Stanisława Szalaya

Od 24 września do 4 grudnia 2016 roku

„Kobieta przy kołowrotku”, fot. Stanisław Szalay (źródło: materiały prasowe organizatora)

Helmut Kajzar – Gwiazda, reż Krzysztof Czeczot

24 września 2016 roku

Helmut Kajzar, „Gwiazda”, reż. Krzysztof Czeczot (źródło: materiały prasowe organizatora)

Lwów, 24 czerwca 1937. Miasto, architektura, modernizm

Od 29 września do 20 listopada 2016 roku

Tadeusz Teodorowicz-Todorowski, dom własny przy ul. Pomorskiej 45 na osiedlu Żelazna Woda, widok perspektywiczny, 22.07.1945, akwarela i ołówek na kartonie, zbiory Muzeum Architektury we Wrocławiu (źródło: materiały prasowe organizatora)

Wrocławska Europa

Od 20 września do 31 grudnia 2016 roku

Bartholomaeus Strobel, warsztat, „Dzieciątko Jezus jako Salvator Mundi”, ok. 1650 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zwierzyniec zaprasza: Grzegórzki

Od 23 września 2016 roku do 26 lutego 2017 roku

Zjednoczone Fabryki Maszyn, Kotłów i Wagonów, ok. 1930 r. (fot.: nieznany, źródło: mat. pras. organizatora)

Kości wszystkich ludzi

Od 23 września do 13 listopada 2016 roku

Jacek Kryszkowski, „Listy do E.K. i najbliższych znajomych”, ok. 1984 (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR