Where is Rocky II?, reż. Pierre Bismuth, scen. Pierre Bismuth, D.V. DeVincentis, Francja, Belgia, Niemcy, Włochy 2016.

W 2004 roku francuski malarz i scenarzysta Pierre Bismuth otrzymał Oscara za scenariusz do filmu Zakochany bez pamięci (Eternal Sunshine of the Spotless Mind). W tym czasie przebywając w USA przypadkowo obejrzał w telewizji BBC dokument o twórczości reprezentanta amerykańskiego pop-artu, Eda Ruscha. Dowiedział się, że w 1979 roku Ruscha odlał z żywicy skałę, którą nazwał Rocky II i wkomponował w autentyczny krajobraz pustyni Mojave. Pierre Bismuth zafascynowany tą realizacją, postanowił zdobyć więcej informacji na temat Rocky II. Szybko jednak stwierdził, że ta jedyna w swoim rodzaju akcja artystyczna nie figuruje w żadnym katalogu ani w oficjalnym spisie dokonań twórcy. Postanowił odnaleźć pominięty przez malarza projekt. W rezultacie obsesyjne poszukiwania zapomnianej skały spowodowały, że Pierre Bismuth nakręcił dokumentalną fikcję Where is Rocky II? (Gdzie jest Rocky II?).

Where is Rocky II?, reż. Pierre Bismuth, 2016 (źródło: materiały prasowe Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Locarno)

Where is Rocky II?, reż. Pierre Bismuth, 2016 (źródło: materiały prasowe Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Locarno)

Film zaczynają ujęcia z konferencji prasowej poprzedzającej wystawę Eda Ruscha w galerii Hayward w Londynie. Bismuth zadaje artyście pytanie: „Czy istnieje jakaś praca, której Pan nigdy nie nikomu nie przedstawił?”. Zdziwiony Ruscha odpowiedział: „Nie pokazuję wszystkiego co stworzyłem, ale może znajdę coś, czym siebie sam zaskoczę? W takim razie proszę powiedzieć, gdzie jest Rocky II?”kontynuował Pierre Bismuth. Rozbawiony twórca życzył dużo szczęścia w szukaniu. Na ekranie widzimy, jak dociekliwy reżyser osobiście odwiedza amerykańskie muzea. Słuchamy wypowiedzi Michaela Gorona, dyrektora County Museum of Art, Philippe Vergne dyrektora Museum of Contemporary Art w Los Angeles albo rozważań kolekcjonerki Eli Broad, od dwudziestu pięciu lat gromadzącej prace Eda Ruscha. Nikt z nich nigdy nie słyszał o istnieniu Rocky II. Tylko w galerii Jeffery Deich wiedziano, że projekt owej góry pochodził z 1979 roku. Reżyser wynajął również prywatnego detektywa mającego zlokalizować sztuczną skałę. Poszukiwania były trudne, gdyż wykonany z żywicy Rocky II nie odbiegał wcale wyglądem od innych okolicznych kamiennych gór. Oglądamy jak prowadzący dochodzenie detektyw przepytuje znajomych Ruscha. Dowiadujemy się, że artysta odwiedził we wczesnych latach siedemdziesiątych swojego przyjaciela, Harry Cohna (syna zmarłego magnata filmowego wytwórni Columbia), posiadającego jedną z nielicznych prywatnych rezydencji w pobliżu Joshua Tree National Monument. Wtedy właśnie Ruscha polubił pustynię. Kupił ziemię w pobliżu posiadłości Cohna, często spał w śpiworze na szczytach skał, chciał wyrazić swe uczucia do natury. Być może dlatego stworzył projekt Rocky II.

Bismuth zaprosił do udziału w filmie Gdzie jest Rocky II? hollywoodzkich scenarzystów: D.V. DeVincentisa i Anthony’ego Peckhama. Powierzył im zwariowane zadanie napisania scenariusza zainspirowanego poszukiwaniami tajemniczej skały. Autorzy grali samych siebie. Rozbawieni, prowadzili długie dyskusje. „Lata siedemdziesiąte były czasem palenia LSD. Wtedy ludzie robili różne dziwne rzeczy, ale żeby wszystko uważać za sztukę? Czy idealnie naśladująca rzeczywistość praca artystyczna może być odbierana w kategoriach sztuki? Jakie znaczenie ma dzieło, jeśli nikt o nim nie wie?”debatowali. W rezultacie wykreowali dramatyczny epizod, rozgrywający się wokół domniemanej skały, z udziałem Eda Ruscha i detektywa w rolach kowbojów.

Gdzie jest Rocky II? to film artystyczny, którego bohaterowie dochodzą do wniosku, że wszystko może być sztuką. Dowcipne ujęcie niekonwencjonalnej akcji jest intelektualną, nieco przydługą komedią, pełną dywagacji nad ideami łączącymi sztukę z życiem. W 2014 roku reżyser i autor scenariusza, Pierre Bismuth zainicjował zbiórkę pieniędzy na realizację filmu poprzez crowdfunding. Koproducentem była również telewizja niemiecka ZDF/ARTE. Obraz kręcono w Brukseli, Londynie, Los Angeles i na kalifornijskiej pustyni.

Ed Ruscha urodził się w rodzinie rzymskokatolickiej w Omaha, Nebraska. W latach 1956-60 studiował w California Institute of the Arts w Los Angeles w pracowni Roberta Irwina. Po studiach pracował jako projektant graficzny dla agencji reklamowej Carson-Roberts w Los Angeles i dla magazynu „Artforum” pod pseudonimem Eddie Russia. W latach 1965 -69 wykładał druk i rysunek na UCLA. Grał w filmach reżysera Alana Rudolpha: Welcome to L.A. w 1976 i Choose me w 1984 roku. Jego płaskie teksty i powiedzonka malowane na tle skał reprezentują zarówno idee pokolenia Beat Generation, pop -art jak i minimalizm. Obecnie Ed Ruscha jest jednym z najdroższych artystów na świecie. W 2014 roku Larry Gagosian nabył w Nowym Jorku na aukcji Christie’s powstały w 1963 roku obraz artysty z żółtym napisem Smash za 30,4 miliony dolarów.

Pierre Bismuth to urodzony w 1963 roku w Neuilly-sur-Seine we Francji malarz i scenarzysta, studiował sztuki stosowane w École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs w Paryżu, a w latach 80. malarstwo w pracowni Georga Baselitza w Hochschule der Künste w Berlinie. W 2005 otrzymał Oscara oraz szereg nagród za scenariusz do filmu Zakochany bez pamięci, napisany wspólnie z Michaelem Gondrym i Charlie Kaufmanem. Pierre Bismuth mieszka obecnie w Londynie. Wystawia swe prace współpracując z galeriami, takimi jak Lisson (Londyn), Christine König (Wiedeń), Jan Mot (Bruksela).

Dodaj komentarz


Artykuły

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące

Od 21 stycznia do 26 marca 2017 roku

Jacek Sempoliński (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwik Gronowski. Fotografie Krzemieniec/Wołyń 1930–1939

Od 19 stycznia do 19 marca 2017 roku

Ludwik Gronowski, „Na szybowisku” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eksplozja litery

Ikonografia tekstualności jako źródła cierpień

Od 12 stycznia do 31 marca 2017 roku

Ireneusz Walczak, „Bartoszewski”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

World Press Photo 2016

Od 14 stycznia do 12 lutego 2017 roku

Warren Richardson, Australia | „Hope for a New Life”, 28 August, Serbia/Hungary border (źródło: materiały prasowe)

Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa

Od 10 stycznia do 8 lutego 2017 roku

„Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nie, no to nie. Dźwiękowe działania obrazoburcze

Od 11 stycznia do 14 lutego 2017 roku

Ryszard Ługowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urok prowincji w fotografii Jerzego Piątka

Od 10 stycznia do 2 lutego 2017 roku

Jerzy Piątek, „Smutek i urok prowincji”, koniec lat 70. i 1 poł. lat 80. XX w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

Małgorzata Szymankiewicz. blank

Od 27 grudnia 2016 roku do 22 stycznia 2017 roku

Małgorzata Szymankiewicz, „Office Work 231”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Wrocław – wejście od podwórza

Od stycznia do grudnia 2016 roku

„Wrocław - wejście od podwórza 2016”, fot. Alicja Kielan (źródło: materiały prasowe organizatora)

Galeria Sztuki Dawnej

Od 22 grudnia 2016 roku

Paris Bordone (1500–1571), „Wenus i Amor”. lata 30. XVI w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR