Onirica. Psie Pole – inspirowana Dantem wizja miłości silniejszej niż śmierć, reż. Lech Majewski, w kinach od 17 kwietnia 2015 r.

Ewa Zielińska: W naszej poprzedniej rozmowie, półtora roku temu, powiedział Pan, że polska kultura jest trochę „nieprzemakalna” na to, co dzieje się na świecie, a nasza kinematografia nie opiera się na reagowaniu na otaczającą rzeczywistość. Teraz wraca Pan z filmem bardzo mocno osadzonym w polskich realiach, a dokładnie w roku 2010.

Lech Majewski: Dante „przywołał mnie do tablicy”. Boska Komedia rozgrywa się na wielu płaszczyznach, a jedną z podstawowych jest rozliczenie z Florencją, która za jego czasów była głęboko podzielona: gwelfowie walczyli z gibelinami bezwzględnie, intensywnie, doprowadzając do zniszczenia Florencji.

„Onirica. Psie Pole”, reż. Lech Majewski (źródło: materiały prasowe)

„Onirica. Psie Pole”, reż. Lech Majewski (źródło: materiały prasowe)

Dostrzegł Pan analogię z sytuacją w Polsce.

Analogii jest sporo. Sam Dante był banitą z wyrokiem śmierci, więc oczywiście był przerażony podziałem i sytuacją. A ja, przyjeżdżając do Polski ze świata, bo nie mieszkam tu na stale, przyglądam się z pewnym dystansem, i takiego rozziewu w społeczeństwie, jaki jest teraz, nie pamiętam… Szczelina się poszerza i rozrywa na pół łoża małżeńskie, stoły rodzinne, zebrania przyjaciół; to jest niebywałe.

Ale równocześnie w filmie przywołuje Pan katastrofę smoleńską, oczyszczając ją z politycznego kontekstu i odtwarzając nastrój, o którym już chyba wszyscy zdążyliśmy zapomnieć – ogólnonarodowego zjednoczenia, które pojawiło się tuż po…

Mieszkałem wówczas na Krakowskim Przedmieściu i widziałem tłumy reprezentantów różnych zawodów – hutników, górników – ubranych odświętnie w swoje uniformy, składających hołd zmarłym. Zadziwiający był upór i poświęcenie tych ludzi stojących w przenikliwym zimnie, nieraz po kilkanaście godzin, żeby tylko przejść przez parę sekund przed trumną prezydencką. Byłem świadkiem naprawdę niezwykłego zjednoczenia narodu, które chwilę później wyparowało i przerodziło się w taką wewnętrzną…

Schizmę?

Dokładnie tak, schizmę. Ten rok traktuję trochę w wymiarach mitycznych, biblijnych, cały 2010 był taki.

Lech Majewski (źródło: materiały prasowe)

Lech Majewski (źródło: materiały prasowe)

Rok biblijnych plag, tak?

Biblijnych plag, scen dantejskich, dopustów bożych. Zaczął się straszną zimą, potem było pięć makabrycznych powodzi, tajemnicza katastrofa w Smoleńsku.

Jednak Onirica jest filmem nie tylko o Polsce czy żałobie ogólnonarodowej, ale też przede wszystkim o żałobie prywatnej.

Tak, od tego wychodzi. Zresztą jeszcze raz powołam się na Boską Komedię – przede wszystkim jest to poemat człowieka, który utracił ukochaną kobietę; jednocześnie Dante rozlicza się ze swoją współczesnością, opisuje summę summarum swojego czasu, rodzaj uniwersum, kompendium wiedzy. I ów niezwykle zagęszczony utwór tworzy własne pole grawitacyjne – być może dlatego od siedmiuset lat przyciąga na orbity inne utwory: od malarskich, graficznych po literackie. Zresztą ja też do Dantego nie trafiłem bezpośrednio, tylko przez ślady jego poezji u innych – włoskich poetów, Elliota, Rilkego – i dopiero wtedy sam się za niego wziąłem i odkryłem kopalnię bogactw. Pytanie, które zadał mi Dante, brzmiało: „a co ty mi powiesz o swojej ojczyźnie?”

„Onirica. Psie Pole”, reż. Lech Majewski (źródło: materiały prasowe)

„Onirica. Psie Pole”, reż. Lech Majewski (źródło: materiały prasowe)

W przypadku Młyna i krzyża powiedział Pan, że wszystko zaczęło się od prywatnych obsesji związanych z Brueglem. Tu też tak było? To były jakieś obsesje związane z Dantem?

Na pewno fascynacje.

Onirica stanowi zamknięcie tryptyku. Na początku był Ogród rozkoszy ziemskich z Boschem w tle, potem Bruegel w Młynie i krzyżu, a teraz Dante. Czy trylogia miała powstać w założeniu, czy „tak wyszło”?

Tak wyszło. Nie było pierwotnego zamysłu, po prostu się zdarzyło. Zdałem sobie sprawę, że moje trzy filmy są rozmowami z mistrzami, których podziwiam, którzy rozszerzyli niebywale moje horyzonty, dali mi pewną dozę odwagi. Teraz tryptyk został zamknięty, Włosi wydali go już nawet w takiej formie na blue-ray’u… Zwłaszcza że premiera Oniriki we Włoszech odbyła się równo rok temu.

Strony: 1 2

LECH MAJEWSKI (1953) – artysta interdyscyplinarny – reżyser filmów i oper, autor wideoartów, fotografii, rzeźb, poeta, malarz, kompozytor, scenograf, producent. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz na Wydziale Reżyserii łódzkiej PWSFTviT pod kierunkiem Wojciecha Hasa (dyplom w 1977 roku). W 1981 roku zadebiutował na dużym ekranie pełnometrażowym filmem „Rycerz”. Od 1993 reżyserował spektakle operowe, m.in. „Króla Ubu” w Teatrze Wielkim w Łodzi, „Carmen w Teatrze Wielkim w Warszawie i w Wilnie, „Black Rider” i „Operę za Trzy Grosze” w Niemczech, „Pokój saren” – operę według własnego libretta, do której napisał muzykę wspólnie z Józefem Skrzekiem – w Operze Śląskiej. Zrealizował też filmy, m.in. „Basquiat” (jako scenarzysta i producent), „Wojaczek”, „Angelus”, „Ogród rozkoszy ziemskich”. W 2010 ukazał się jego film „Młyn i krzyż” poświęcony obrazowi „Droga Krzyżowa” pędzla Pietera Bruegla (starszego). Kolejny, „Onirica. Psie Pole” inspirowany „Boską komedią” Dantego, do polskich kin trafił w 2015 r.

EWA ZIELIŃSKA (1986) – architekt, redaktor, menedżer kultury. Absolwentka Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, w latach 2009-2012 studentka Zarządzania Kulturą na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie studiów doświadczenie architektoniczne zdobywała w Amsterdamie i Krakowie, następnie dydaktyczne – w Gliwicach, prowadząc zajęcia z rysunku odręcznego na kierunku Architektura i Urbanistyka GWSP. Związana z O.pl Polskim Portalem Kultury od 2011 roku, początkowo jako redaktor działów Architektura, Design i Film, w latach 2013-2015 na stanowisku Kierownika Redakcji, a od 2015 r. jako Manager ds. Promocji i Reklamy.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Opinie

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

16. Letnia Szkoła Wyszechradzka

Od 3 do 14 lipca 2017 roku

Letnia Szkoła Wyszechradzka 2015 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Telemach Pilitsidis. Przemijanie

Od 30 czerwca do 27 sierpnia 2017 roku

Telemach Pilitsidis (źródło: materiały prasowe organizatora)

Krakowskie Spotkania Artystyczne 2017: Konfiguracje

Malarstwo. Rzeźba. Rysunek

Od 30 czerwca do 31 lipca 2017 roku

Leszek Oprządek, „Kres puszczy”, 2016, drewno, 44x65x70 cm (źródło: materiały prasowe organizatora)

Od marionetek do robotów. Historia teatrów lalkowych w Gdańsku

Od 28 czerwca 2017 roku do 15 stycznia 2018 roku

„Bajki robotów”, 2016 r., fot. Piotr Pędziszewski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kobiece spojrzenie. O aktorstwie Antoniny Hoffmann

Od 29 czerwca 2017 roku do 4 lutego 2018 roku

Portret Antoniny Hoffmann autorstwa Julesa Vallenta, 1875, wł. MHK (źródło: materiały prasowe organizatora)

15. Przegląd Sztuki SURVIVAL

Od 23 do 27 czerwca 2017 roku

Dominika Oleś, „Artykulacja” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Making Places

Fieldoffice Architects Sheng-Yuan Huang

Od 22 czerwca do 27 sierpnia 2017 roku

Wieża widokowa (źródło: materiały prasowe organizatora)

21. Międzynarodowy Festiwal Nova Muzyka i Architektura

Od 24 czerwca do 2 września 2017 roku

Tubicinatores Gedanenses (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kapelusze z głów! Unikatowa kolekcja z Muzeum Novojiczinskiego

Od 20 czerwca do 5 listopada 2017 roku

„Kapelusze z głów! Unikatowa kolekcja z Muzeum Novojiczynskiego” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Tak widzą. Panorama fotografii węgierskiej

Od 13 czerwca do 10 września 2017 roku

András Bánkuti, „Zmierzch”, Moskwa, 6 listopada 1990 © Bánkuti András (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR