Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie: Stanisław Wyspiański, Wesele, reż. Krzysztof Jasiński, premiera: 29.01.2015 r.

Wystawiany przez Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie spektakl Wesele olśniewa, zwłaszcza scenografią, w tym rewelacyjnymi animacjami i zdjęciami filmowymi. Niestety całość psują rytmy disco polo wplecione w wybitny utwór pióra Stanisława Wyspiańskiego.

„Wesele”, reż. Krzysztof Jasiński, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie, 2015, fot. Krzysztof Bieliński (źródło: dzięki uprzejmości Teatru)

„Wesele”, reż. Krzysztof Jasiński, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie, 2015, fot. Krzysztof Bieliński (źródło: dzięki uprzejmości Teatru)

Nikomu w Polsce nie trzeba przedstawiać treści dramatu, bo jako lektura obowiązkowa niektórych z nas fascynował i nadal (prawdopodobnie) fascynuje, u innych wzbudzał/wzbudza niezrozumienie, a nawet niechęć. Niemniej jednak każdy Polak o Weselu słyszał, nawet jeśli zamiast siedzieć w szkolnej ławie sielankowo spędzał czas na wagarach.

Nic zatem dziwnego, że dużą część widowni tego spektaklu stanowi młodzież. Wyreżyserowane przez Krzysztofa Jasińskiego przedstawienie zapewne ułatwi przyswojenie młodym ludziom tekstu. Zwłaszcza, że został znacznie okrojony względem oryginału. Nie zaszkodziło to całości, aczkolwiek z jednym zastrzeżeniem, a mianowicie – twórcy postawili bardziej na rozrywkę, aniżeli na prawdziwe clou sztuki, stanowiące rozliczenie z ówczesnym społeczeństwem w kontekście walki o niepodległość. W spektaklu ta głębia znaczeniowa się trochę rozmywa, co nie oznacza, że całkiem ją pominięto.

Za to ukazano – i to genialnie – różnice, jakie zarysowywały się na początku XX wieku pomiędzy rożnymi warstwami społecznymi, a w szczególności inteligencją i chłopami. Mezalians, jaki wywołało małżeństwo poety z kobietą ze wsi, w przedstawieniu zarysowano w sposób interesujący, a zarazem zabawny. Prym wiodła tutaj rewelacyjna Joanna Trzepiecińska, która z taką naturalnością i, chciałoby się powiedzieć, szczerością wcieliła się w postać Gospodyni, jakby autentycznie urodziła się w chłopskiej rodzinie na przełomie minionych stuleci. Ogromnie spodobała mi się Rachela w wykonaniu Natalii Sikory. Przyznam, że zawsze najbardziej lubiłam tę postać. Natomiast kreacja, jaką zbudowała ta aktorka i piosenkarka, oczarowuje. Jest krucha, liryczna, eteryczna, a zarazem silna. Przypomina nieco gwiazdę filmową ze „starego kina”, ale w pozytywnym oczywiście znaczeniu. Po prostu czyste uosobienie poezji. Z kolei wśród męskich postaci naszkicowanych przez Wyspiańskiego przekonująco wypada Jerzy Schejbal w roli Żyda. Na uznanie zasługuje także Marcin Kwaśny w roli Poety – intrygujący, enigmatyczny, przystojny, zmysłowy, czyli taki, jakim Poeta być powinien.

„Wesele”, reż. Krzysztof Jasiński, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie, 2015, fot. Krzysztof Bieliński (źródło: dzięki uprzejmości Teatru)

„Wesele”, reż. Krzysztof Jasiński, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie, 2015, fot. Krzysztof Bieliński (źródło: dzięki uprzejmości Teatru)

Scenografia na pierwszy rzut oka wydaje się dość prosta – duży okrągły stół (pełniący także funkcję swego rodzaju sceny) i kilka fotelików. Uderzające wrażenie wywiera już od początku szklana ściana z drzwiami pośrodku, przypominająca nieco kształtem witraże w kościele katolickim, aczkolwiek niewypełniona wizerunkami świętych. To na niej za sprawą fenomenalnych animacji, stworzonych przez Aleksandrę Rodobolską, rozgrywa się wiele kluczowych dla dramatu scen. W tym jedna z najładniejszych – romantyczne i wzruszające „spotkanie” Maryny (Ewa Makomaska) z widmem zmarłego ukochanego (świetna gra, wyłącznie głosem, Karola Dominiaka). Chapeux bas dla graficznej strony spektaklu, która wzmaga aurę tajemniczości, wprowadzając trochę baśniowy klimat, idealnie współgrający z przekazem zawartym w utworze.

Na oklaski zasługują Tadeusz Sawka za opracowanie projekcji oraz Yann Seweryn i Kamil Walesiak za zdjęcia filmowe. Na zamieszczonych po bokach sceny telebimach, widzowie mają możliwość podziwiania między innymi obrazów Jana Matejki: Stańczyka i Wernyhory. Nic w tym dziwnego. Trzeba bowiem pamiętać, że Stanisław Wyspiański był nie tylko wybitnym pisarzem i poetą, lecz również malarzem. Szlify malarskie zaś pobierał u samego Matejki.

„Wesele”, reż. Krzysztof Jasiński, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie, 2015, fot. Krzysztof Bieliński (źródło: dzięki uprzejmości Teatru)

„Wesele”, reż. Krzysztof Jasiński, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie, 2015, fot. Krzysztof Bieliński (źródło: dzięki uprzejmości Teatru)

Można by uznać omawianą sztukę za naprawdę perfekcyjną, gdyby nie jedno istotne „ale”. Chodzi mianowicie o wykorzystanie szlagierów disco polo. Z jednej strony rozumiem koncepcję twórców spektaklu, którzy pewnie zamierzali nawiązać do filmu Wojciecha Smarzowskiego pod tym samym tytułem i uwzględnili jednocześnie rosnące, niestety, zainteresowanie tą muzyką. Z drugiej jednak strony wydaje się to pójściem na łatwiznę. Skoro mamy wesele, to muszą być tandetne rytmy z tak zwanym przytupem. Mnie ten pomysł nie przypadł do gustu. Miałam ochotę zatkać uszy, by nie dręczyły mnie owe upiorne dźwięki. To rysa na znakomitym przedstawieniu. Parafrazując autora, można by ironicznie stwierdzić – Wyspiański, gdyby jeszcze żył, toby pił, usłyszawszy disco polo wplecione w jego słowa.

Zaproponowana przez Teatr Polski w Warszawie wersja Wesela niewątpliwie jest piękna, głównie za sprawą wspomnianych efektów graficznych. Aktorzy również stanęli na wysokości zadania, a niektóre postaci, o których wzmiankowałam, wzbudzają zachwyt za sprawą świetnych ról aktorskich. Sama forma przedstawienia jest przyjemna i ciekawa, dzięki czemu dość trudna (z uwagi na stylizację językową) treść wydaje się przystępniejsza. Nie mogę jednakże z czystym sumieniem polecić tego spektaklu. Muzyka disco polo, w moim odczuciu, zburzyła całą tę misternie zbudowaną, niemal doskonałą układankę. Jeśli komuś nie przeszkadzają tego typu piosenki albo je wręcz lubi, to będzie się wspaniale bawił. Natomiast pozostali potencjalni widzowie muszą sami podjąć decyzję.

1 komentarz do artykułu “Rysa na znakomitej sztuce”

  1. wiarus

    Bylem, widzialem – Znakomite!
    Rzeczywiscie z disco polo pomysl nietrafiony, aczkolwiek uwzgledniajac znakomita gre aktorow, niesamowita oprawe wizualna – calosc – rewelacja!

Dodaj komentarz


Artykuły

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Jan Berdyszak: Puste = Prawie Wszystko

Od 22 marca do 12 maja 2019 roku

Wystawa Jana Berdyszaka, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, fot. Jerzy Bartkowski/fotobank (źródło: materiały prasowe)

Poza słowami – Katarzyna Józefowicz

Od 30 marca do 19 maja 2019 roku

Katarzyna Józefowicz, gry, 2001–2003, tektura, papier z ulotek reklamowych, ok. 21 000 elementów, dokumentacja z 2015 roku z wystawy indywidualnej habitat w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie autorstwa B. Górki (źródło: materiały prasowe)

Zjednoczona Pangea

Od 22 marca do 9 czerwca 2019 roku

Monika Zawadzki, Karmiąca, 2014, żywica epoksydowa, akryl,. 150 x× 100 x× 214 cm, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe)

Made in Britain ….On Making

Od 15 marca do 9 czerwca 2019 roku

Tucker Judith, Evi pływa / Evi Swims, 2007,olej na płótnie / Oil on canvas, fot. © Priseman Seabrook Collection (źródło: materiały prasowe)

FOGHORN. Wątek transformacji w pracach z Kolekcji II Galerii Arsenał

Od 15 marca do 5 maja 2019 roku

Piotr Uklański, Bez tytułu (Solidarność), 2007, dyptyk, fotografia na dibondzie, 260 × 370 cm, edycja 5 +AP, praca z Kolekcji II Galerii Arsenał, Białystok (źródło: materiały prasowe)

Czas przełomu. Sztuka awangardy w Europie Środkowej 1908–1928

Od 8 marca do 9 czerwca 2019 roku

Imre Szobotka, Marynarz, 1915, Janus Pannonius Múzeum, Modern Magyar Képtár, Pécs (źródło: materiały prasowe)

Patchwork: Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak

Od 28 lutego do 18 maja 2019 roku

Grunwaldzki Square, fot. Michał Brzoza (źródło: materiały prasowe)

Moc natury. Henry Moore w Polsce

Od 22 lutego do 30 czerwca 2019 roku

Henry Moore, Oval with Points (na wystawie: przed Gmachem Głównym MNK) (źródło: materiały prasowe)

Nicolas Grospierre – subiektywny atlas architektury modernistycznej

1 marca do 7 kwietnia 2019 roku

Nicolas Grospierre, Blok mieszkalny, Sankt Petersburg, Rosja, 2007 (źródło: materiały prasowe)

Mikołaj Poliński: 19 odcieni szarości

15 lutego do 31 marca 2019 roku

Widok wystawy Mikołaja Polińskiego w Galerii Muzalewska, fot Galeria Muzalewska (źródło: materiały prasowe)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR