Obaj zmarli w grudniu 1953 roku, Julian Tuwim przeżył Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego zaledwie o trzy tygodnie. Przez całe życie zbliżali się do siebie i oddalali, kłócili się i przyjaźnili. Tuwim (rocznik 1894) był starszy od Gałczyńskiego niewiele ponad dziesięć lat, ale traktował go jak syna, którego nie miał. Marnotrawnego syna. Pomagał, ratował, wybaczał, czasem karcił. Ale zawsze wyciągał rękę z pomocą.  „Tuwim nie tylko miał naśladowców, ale miał i uczniów – pisał Jan Lechoń. – (…) Bez Tuwima Gałczyński nie byłby Gałczyńskim”.

Julian Tuwim, 1933 (źródło: Wikimedia Commons/National Library of Israel)

Julian Tuwim, 1933 (źródło: Wikimedia Commons/National Library of Israel)

Podczas pogrzebu Gałczyńskiego Tuwim stał na warcie honorowej. „…widziałem, że Tuwim jest blady jak trup” – napisał Jarosław Iwaszkiewicz, który stał obok. Julian Tuwim zerwał listek z wieńca leżącego na trumnie i schował na sercu. „Był bezradny, był oszołomiony nagłą śmiercią jednego ze swych najzdolniejszych uczniów” – wspominał Marian Piechal. Następnego dnia pojechał z Anatolem Sternem do żony i córki Gałczyńskiego. „Kira bezgłośnie płakała w ramionach Tuwima” – pisał Stern. Powiedział dziewczynce, że jeśli będzie potrzebowała rady ojca, może zawsze na  niego liczyć.

Po śmierci Gałczyńskiego Tuwim napisał wiersz Hołdy, prawdopodobnie ostatni w życiu.

A to co za makabryczna kolejka?

Kto do Cienia z hołdami się tłoczy?

Dobrze, cieniu, że masz martwe oczy,

Jeszcze lepiej, że i usta twoje

Śmierć wieczystym zamknęła spokojem,

Miłosierna Śmierć Dobrodziejka

A najlepiej, że już nie masz siły,

……………………………………………

Potrzeba afirmacji

W dziesięciolecie śmierci poetów Antoni Słonimski, który dobrze znał obu, mówił w „Tygodniku Powszechnym”, że przy wszystkim, co dzieliło Tuwima i Gałczyńskiego, jedno było na pewno wspólne: „potrzeba afirmacji, aprobaty ze strony odbiorcy, i to nie tego elitarnego, tylko jak najbardziej powszechnego”. A nie w każdym czasie należy się afirmacji domagać, mówił Słonimski, „…bo wtedy trzeba iść na daleko idące ustępstwa wobec siebie, wobec swojej prawdy”. Szukając aprobaty, można zaprzeczyć samemu sobie.

Być może to właśnie potrzeba afirmacji prowadziła jednego i drugiego w złą stronę. Gałczyńskiego przed i po wojnie częściej, Tuwima po wojnie dalej. Obaj poparli władzę zainstalowaną w Polsce przez Stalina, obaj napisali teksty, które są im wypominane do dziś.  W jednym z powojennych listów do Mieczysława Grydzewskiego przebywający na emigracji Jan Lechoń zażądał od twórcy „Wiadomości literackich” obietnicy, że gdy już wrócą do Warszawy, to przynajmniej przez rok „Wiadomości” nie będą drukowały żadnych utworów Tuwima.

Ale paradoksalnie to był dowód, że podziw Lechonia dla poezji przyjaciela ze Skamandra mimo powojennych grzechów i napisanych głupstw nie wygasł. Rok przymusowego milczenia to była bardzo lekka kara. Zwłaszcza że Lechoń nie wszystkim zamierzał wybaczyć: „…bez wieszania się nie obejdzie” – pisał do Grydzewskiego. Owszem, Tuwima wybroni, ale takiego na przykład  Gałczyńskiego trzeba będzie skazać na dożywotnie wygnanie. Jakiś czas później napisał w Dzienniku: „…nigdy bym nie wymienił Gałczyńskiego jednym tchem z Tuwimem”.

Nie tylko dlatego, tłumaczył, że to Tuwim pokazał innym, w tym Gałczyńskiemu, drogę do niezmierzonych możliwości słowa, nie dlatego nawet, że w grotesce, którą tak zawrotnie żongluje Gałczyński, to Tuwim był pierwszy. Dlatego że w Tuwimie nigdy nic nie było na niby!

Słowopiewca, logofag, larwa

Nie ma pewności co do tego, kiedy Tuwim i Gałczyński się poznali. Gałczyński musiał czytać wiersze Tuwima, bo czytali je wtedy wszyscy, a grupa Kwadryga, do której należał, miała wpisany w program bunt przeciw skamandrytom. Tuwim pewnie kojarzył młodego poetę przynajmniej od momentu, gdy jesienią 1926 roku w „Cyruliku Warszawskim” ukazał się poemat Gałczyńskiego Piekło polskie, a w nim złośliwe charakterystyki ówczesnych wielkich. Także Tuwima: „- Tyżeś to? – rzekłem. – Tyżeś to, Tuwimie, / aże po pępek pogrążon w ignisie? / Czyś to ty, mój słowopiewco, logofagu, larwo? / Milczał, słowa łykając krągłe, i się / w ignisie smażył cum honore parvo. Ignis to z łaciny płomień i nazwa wydawnictwa, w którym Tuwim wydawał wiersze, logofag to słowożerca, a larwa… to larwa.

Tuwim nie obraził się i gdy parę miesięcy później Gałczyński wpadł w tarapaty, pomógł. Gałczyński, wcielony w 1926 roku do wojska, na przepustce w Warszawie trafił za jakąś rozróbę do aresztu. Zaprzyjaźniony z sanacyjnymi oficerami Tuwim załatwił zwolnienie, ale Gałczyński, zamiast wrócić do jednostki, znów się upił, tym razem z mającym go pilnować kapralem. „Rankiem następnego dnia do drzwi mieszkania Tuwima zapukali dwaj żołnierze. Konstanty przyszedł błagać mistrza o ratunek dla kaprala Matusika – wspominał Aleksander Maliszewski. Po paru miesiącach Tuwim ostatecznie wyciągnął Gałczyńskiego z wojska.

Później ratował go jeszcze nie raz. Gdy po pijanemu awanturował się w publicznych miejscach. Gdy porzuconego przez kompanów, bełkoczącego i agresywnego trzeba było wykupywać z rąk kelnerów. Gdy bez pomocy lekarza nie był w stanie wrócić do równowagi. Dla przyjaciół, z którymi pił, nie był już wtedy atrakcyjny.

Tuwim patronował debiutowi Gałczyńskiego w pismach skamandrytów. To był warunek sławy, bo to skamandryci rozdawali w przedwojennej poezji karty. Druk wiersza w miesięczniku „Skamander” znaczył więcej niż debiutancki tomik, którego nie przeczytał nikt spoza rodziny. Gałczyński dedykował Tuwimowi wiersze, słał listy z deklaracjami przyjaźni i słowami zachwytu, z naklejonym po słowie „Twój…” kwiatem bratka. Zaczęli nawet współpracować. W 1931 roku Gałczyński był współautorem jednej z szopek politycznych „Cyrulika Warszawskiego”. W 1935 roku wspólnie napisali dla Hanki Ordonówny dość nieudaną rewię Widowisko nr 1, która padła krótko po premierze.

Strony: 1 2 3

Tekst ukazał się w Miesięczniku ODRA nr 12/2013

Dodaj komentarz


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

VII Przegląd Młodej Sztuki „Świeża Krew”

Od 15 września do 12 października 2017 roku

Alicja Kubicka, „Pogrzeb pisarza” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Modernizm na Węgrzech 1900–1930

Od 23 września 2017 roku do 7 stycznia 2018 roku

Károly Kernstock, „Wiosna” (projekt witrażu w willi Schiffera), 1911, Janus Pannonius Múzeum (źródło: materiały prasowe organizatora)

Art WORK. Artyści o pracy

Od 22 września do 31 października 2017 roku

Marcin Berdyszak, „Le danse macabre de terrorisme” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Japońska układanka

Od 3 września 2017 roku do 7 stycznia 2018 roku

Widok wystawy „Japońska układanka” , fot. Rafał Sosin (źródło: materiały prasowe organizatora)

Piotr Siudeja. DO ODCIĘCIA. Cięcie, beton, czerń

Od 22 września do 12 listopada 2017 roku

Piotr Siudeja, „Klatka I”, tynk, olej na płótnie, 2014 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Piotr Ambroziak. Plujący obraz

Od 22 września do 14 października 2017 roku

Piotr Ambroziak, bez tytułu, akryl, spray, 100×117 cm, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Imbalance

Od 22 września do 19 listopada 2017 roku

Julius Von Bismark (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zwierzyniec zaprasza – Rakowice

Od 22 września 2017 roku do 25 lutego 2018 roku

Osiedle Ugorek w budowie, lata 60. XX w., fot. Henryk Hermanowicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Znajduję starożytności bardzo piękne. Antyk okiem kolekcjonera

Od 20 września 2017 roku do 30 listopada 2019 roku

„Znajduję starożytności bardzo piękne. Antyk okiem kolekcjonera”  (źródło: materiały prasowe organizatora)

Moda i kino. Kostiumy filmowe kolekcji CeTA

Od 17 września do 30 grudnia 2017 roku

„Test pilota Pirxa”, proj. Alicja Wasilewska; fot. Michał Stenzel (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR