W tekście Stracone szanse, fragmentaryczne sukcesy, będącym krytycznym podsumowaniem roku 2013 w architekturze, Irma Kozina pisała:

(…) architekt nie działa nigdy w próżni. Jego aktywność zawodowa jest wypadkową wielu czynników, z których najważniejszym jest logiczne i funkcjonalne zarysowanie programu budowli, a kolejnym – sensowne ustawienie kwestii finansowych. Kondycja polskiej architektury w roku 2013 jest przede wszystkim odzwierciedleniem sytuacji ekonomicznej, polityki władz różnych szczebli oraz intencji i poziomu inwestorów działających na terenie naszego kraju. Talent i umiejętności zawodowe polskich projektantów są w dużej mierze zakładnikami zleceniodawców oraz fundatorów wznoszonych współcześnie budowli.

Prezentując najbardziej udane realizacje architektoniczne 2013 roku w ujęciu Irmy Koziny, zachęcamy do ponownej lektury artykułu autorki, a także do dyskusji – budowania własnych subiektywnych rankingów.

 

Muzeum Historii Żydów Polskich, Warszawa, proj. Lahdelma & Mahlamäki Oy, Helsinki, kier. Rainer Mahlamäki, real. 2012-2013 (źródło: Wikimedia Commons)

Muzeum Historii Żydów Polskich, Warszawa, proj. Lahdelma & Mahlamäki Oy, Helsinki, kier. Rainer Mahlamäki, real. 2012-2013 (źródło: Wikimedia Commons)

 

1. Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie, arch. Rainer Mahlamäki.

Muzeum Historii Żydów Polskich, Warszawa, hol główny, proj. Lahdelma & Mahlamäki Oy, Helsinki, kier. Rainer Mahlamäki, real. 2012-2013 (źródło: Wikimedia Commons)

Muzeum Historii Żydów Polskich, Warszawa, hol główny, proj. Lahdelma & Mahlamäki Oy, Helsinki, kier. Rainer Mahlamäki, real. 2012-2013 (źródło: Wikimedia Commons)

Obiekt ten został zaprojektowany przez biuro fińskiego architekta Rainera Mahlamäki, w następstwie wygrania międzynarodowego konkursu. Bez wątpienia sprawna realizacja tego – niezwykle prestiżowego – stołecznego muzeum, adekwatność jego formy do funkcji i niemal bezproblemowa aranżacja ekspozycji są dzisiaj możliwe właściwie tylko dlatego, że w najważniejszym etapie planowania gmachu za jego program funkcjonalny odpowiadał Jeshajahu „Shaike” Weinberg, który upierał się, by koncepcję wystawienniczą dookreślono w niemal najdrobniejszych szczegółach już na etapie wstępnym, zanim architektom postawione zostanie zadanie, by dla wykoncypowanej przez specjalistów ekspozycji stworzyć odpowiednią skorupę.

 

 

2. Małopolski Ogród Sztuki w Krakowie, arch. Ingarden i Ewý.

Małopolski Ogród Sztuki, Kraków, proj. Ingarden & Ewý, 2013, fot. Krzysztof Ingarden (źródło: dzięki uprzejmości Krzysztofa Ingardena)

Małopolski Ogród Sztuki, Kraków, proj. Ingarden & Ewý, 2013, fot. Krzysztof Ingarden (źródło: dzięki uprzejmości Krzysztofa Ingardena)

Niejednokrotnie zresztą inwestorzy wręcz oczekują od architektów przyjęcia na siebie roli menedżerów, którzy wymyślą i opracują program budowli tak, że przyczyni się ona do rozwiązania miejscowych trudności gospodarczych. Tego oczekiwano między innymi od Franka O. Gehry’ego, gdy zaproszono go do udziału w zamkniętym konkursie na siedzibę muzeum Guggenheima w Bilbao. Zapewne – w nieco może mniejszej skali – takiego efektu spodziewano się również po rozwiązaniu architektonicznym Małopolskiego Ogrodu Sztuki, zaproponowanym przez biuro projektowe Ingarden & Ewý. Choć to niezwykle wysmakowana budowla, nagradzana w 2013 roku w wielu konkursach, w której wielofunkcyjną salę widowiskową poprzedza półotwarty ogród i która swą ceramiczno-szklaną fasadą subtelnie wpisuje się w lokalny kontekst, jej funkcjonowanie nie w pełni zaspokaja nadzieje i oczekiwania użytkowników. Koncepcji architektonicznej można tam postawić właściwie tylko jeden zarzut: jej twórcy zmuszeni byli kształtować program użytkowy obiektu zgodnie z wymaganiami narzuconymi przez dysponentów unijnych funduszy, niekoniecznie adekwatnie do konkretnych warunków i potrzeb krakowian, którzy spodziewali się na przykład tego, że przy znajdującej się w MOS-ie mediatece będzie funkcjonować księgarnia oraz sklep muzyczny.

Małopolski Ogród Sztuki, Kraków, Sala Teatralno-Koncertowa, proj. Ingarden & Ewý, 2013, fot. Krzysztof Ingarden (źródło: dzięki uprzejmości Krzysztofa Ingardena)

Małopolski Ogród Sztuki, Kraków, Sala Teatralno-Koncertowa, proj. Ingarden & Ewý, 2013, fot. Krzysztof Ingarden (źródło: dzięki uprzejmości Krzysztofa Ingardena)

 

3. Zagospodarowanie placu Nowy Targ we Wrocławiu, arch. Roman Rutkowski Architekci.

Plac Nowy Targ we Wrocławiu, proj. Roman Rutkowski Architekci, fot. Jarosław Ceborski, 2013 (źródło: dzięki uprzejmości Romana Rutkowskiego)

Plac Nowy Targ we Wrocławiu, proj. Roman Rutkowski Architekci, fot. Jarosław Ceborski, 2013 (źródło: dzięki uprzejmości Romana Rutkowskiego)

Plac Nowy Targ we Wrocławiu, proj. Roman Rutkowski Architekci, fot. Jarosław Ceborski, 2013 (źródło: dzięki uprzejmości Romana Rutkowskiego)

Plac Nowy Targ we Wrocławiu, proj. Roman Rutkowski Architekci, fot. Jarosław Ceborski, 2013 (źródło: dzięki uprzejmości Romana Rutkowskiego)

4. Gdański Teatr Szekspirowski, arch. Renato Rizzi.

Gdański Teatr Szekspirowski, proj. Renato Rizzi (źródło: materiały prasowe Teatru)

Gdański Teatr Szekspirowski, proj. Renato Rizzi (źródło: materiały prasowe Teatru)

Gdański Teatr Szekspirowski, proj. Renato Rizzi (źródło: materiały prasowe Teatru)

Gdański Teatr Szekspirowski, proj. Renato Rizzi (źródło: materiały prasowe Teatru)

 

5. Dom Etgara Kereta w Warszawie, arch. Jakub Szczęsny.

Dom Kereta w Warszawie, proj. Jakub Szczęsny, fot. Bartek Warzecha (źródło: dzięki uprzejmości Fundacji Polskiej Sztuki Nowoczesnej)

Dom Kereta w Warszawie, proj. Jakub Szczęsny, fot. Bartek Warzecha (źródło: dzięki uprzejmości Fundacji Polskiej Sztuki Nowoczesnej)

Dom Kereta w Warszawie, proj. Jakub Szczęsny, fot. Bartek Warzecha (źródło: dzięki uprzejmości Fundacji Polskiej Sztuki Nowoczesnej)

Dom Kereta w Warszawie, proj. Jakub Szczęsny, fot. Bartek Warzecha (źródło: dzięki uprzejmości Fundacji Polskiej Sztuki Nowoczesnej)

 

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Marek Starzyk. Gazetowe obrazki

Od 27 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Marek Starzyk, Bez tytułu, 1999–2000 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące

Od 21 stycznia do 26 marca 2017 roku

Jacek Sempoliński (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwik Gronowski. Fotografie Krzemieniec/Wołyń 1930–1939

Od 19 stycznia do 19 marca 2017 roku

Ludwik Gronowski, „Na szybowisku” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eksplozja litery

Ikonografia tekstualności jako źródła cierpień

Od 12 stycznia do 31 marca 2017 roku

Ireneusz Walczak, „Bartoszewski”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

World Press Photo 2016

Od 14 stycznia do 12 lutego 2017 roku

Warren Richardson, Australia | „Hope for a New Life”, 28 August, Serbia/Hungary border (źródło: materiały prasowe)

Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa

Od 10 stycznia do 8 lutego 2017 roku

„Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nie, no to nie. Dźwiękowe działania obrazoburcze

Od 11 stycznia do 14 lutego 2017 roku

Ryszard Ługowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urok prowincji w fotografii Jerzego Piątka

Od 10 stycznia do 2 lutego 2017 roku

Jerzy Piątek, „Smutek i urok prowincji”, koniec lat 70. i 1 poł. lat 80. XX w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

Małgorzata Szymankiewicz. blank

Od 27 grudnia 2016 roku do 22 stycznia 2017 roku

Małgorzata Szymankiewicz, „Office Work 231”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Wrocław – wejście od podwórza

Od stycznia do grudnia 2016 roku

„Wrocław - wejście od podwórza 2016”, fot. Alicja Kielan (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR