Oglądanie polskiego kina biograficznego niejednokrotnie nasuwa skojarzenia z lekturą Złotej legendy Jakuba de Voragine. Rodzimi filmowcy nie tylko dorównują średniowiecznemu pisarzowi żywotów świętych w liczbie portretów popełnianych na klęczkach, ale i w snuciu historii metodą „po bożemu”. Bohaterowie polskiej wyobraźni, choć w rzeczywistości przekraczali dotychczas nieprzekraczalne granice, na ekranie najczęściej okazują się więźniami filmowej konwencji, swoistymi realizatorami oczekiwań odbiorców. Prawie nieodłączna tej odmianie polskiego kina struktura dramatyczna – wyraźnie zaznaczony wieloletni konflikt porządkujący różne epizody z życia zgodnie z hagiograficznym schematem – zamiast stać się pretekstem do innowacji języka filmowego lub skłonić do reinterpretacji legendy biograficznej, częściej grzęźnie w historycznych kliszach, nie odkrywając niczego, co by uprzednio nie zostało już powiedziane. Chlubnym wyjątkiem jest Korczak (1990) Andrzeja Wajdy, w Starym Doktorze zgrabnie łączący żydowską i franciszkańską formułę świętości, przez co portret ten jest równocześnie uniwersalny i niejednoznaczny.

„Wałęsa”, reż. Andrzej Wajda, fot. Marcin Makowski (źródło: materiały prasowe dystrybutora – ITI Cinema)

„Wałęsa”, reż. Andrzej Wajda, fot. Marcin Makowski (źródło: materiały prasowe dystrybutora – ITI Cinema)

Trudno tu mówić o chorobie trawiącej polską kinematografię. Co prawda złośliwi ów stan rzeczy tłumaczyliby schedą po stalinizmie i PRL-u, kiedy to produkcja oraz dystrybucja filmowa funkcjonowały na usługach panującej ideologii i były przez nią ograniczane – lecz nie mieliby racji. Socrealistyczny epizod w dziejach polskiego kina ogranicza się przecież do ledwie czterech biografii[1], a zdolniejsi filmowcy tworzący po 1989 roku – z rzadka, ale jednak – udowadniali, że kamera pozwala na nieskrępowane życiopisanie, wolne od intelektualnej rutyny i taniego panegiryzmu. To nie czynnik historyczny odgrywa główną rolę w ujednolicaniu charakteru polskiego filmu biograficznego, a popularność medium i strategia dystrybucyjna panująca w kraju. Podczas gdy większość narodu stroni od książek, najużyteczniejszą społecznie odpowiedzią na głód wiedzy okazuje się twórczość filmowa. Robione na zamówienie telewizji i ministerstwa edukacji, kierowane najczęściej do bibliotecznego, szkolnego i telewizyjnego obiegu dokumenty[2] na pierwszym miejscu prezentują kanon kultury i – siłą rzeczy – wypełniają braki w popeerelowskiej zbiorowej świadomości Polaków. Zachowawczość realizatorów, treściowy dydaktyzm i sztywność konwencji nie powinny zatem dziwić.

Z drugiej strony chwila namysłu nad charakterem rzeczonego gatunku każe zapłakać nad marnowanym potencjałem fabrycznie produkowanych fabuł i dokumentów. Mówiąc „biografia”, nie mamy przecież na myśli ściśle określonych i nienaruszalnych prawideł, lecz podjęcie zagadnienia: życiorys jednostki. Niemożliwe jest jednoznaczne zdefiniowanie i ustalenie granic filmowego biopicu – raz dokumentalnego, innym razem fabularnego; zawieszonego między prawdą a zmyśleniem, faktem a hipotezą; wykorzystującego literackie wzory eseju, autobiografii, dziennika intymnego, legendy, apokryfu, sagi, egzystencjalnego dramatu itd.; łączącego w jedno najróżniejsze gatunki kina[3]. Problematycznym przykładem potwierdzającym to potencjalne bogactwo jest twórczość poświęcona Janowi Pawłowi II, zaiste – Napoleonowi polskiego ekranu. Papieska filmografia, wielkością zapewne dorównująca bibliografii z francuskim przywódcą w roli głównej, niby zlewa się w monolityczną, pochwalną całość, lecz jeśli pominiemy ów nadrzędny cel, rzuci się nam w oczy wielość przyjętych strategii. Mimo że filmy fabularne łączy pośpieszna kalejdoskopowość opowiadanych epizodów, to ponad setka dokumentów[4] bijących pokłony świętemu z Wadowic jest dowodem tego, że jeden życiorys może stanowić niewyczerpalną kopalnię pomysłów dla filmowców. Odkrywanie w sobie powołania kapłańskiego; papież-aktor; sportowiec; poeta; papież-wadowicka wizytówka; Wojtyła w oczach najbliższych przyjaciół; czynnik ekumeniczny w pontyfikacie JPII; Kraków w życiu JPII; modlitwa jako czynnik kształtujący osobowość JPII; papież w obiektywie fotografów; testament; JPII widziany oczami pracowników Watykanu; papież własnymi słowami; JPII cierpiący… I choć lista przyjmowanych kątów patrzenia jest wielokrotnie dłuższa, żaden z polskich portrecistów nie odważył się szukać skaz na obliczu świętego. Dyskrecja panująca w związku z tuszowaniem skandali pedofilskich, rzekomą współpracą Banku Watykańskiego z włoską mafią za pontyfikatu Polaka, czerpaniem przez Kościół zysków z działalności charytatywnej Matki Teresy z Kalkuty wciąż czeka na przełamanie. Krytyczne spojrzenie rodaków na postać „papieża z dalekiego kraju” byłoby niezastąpione. Póki co nie ma jednak chęci lub odwagi, by filmowo prześwietlić ów życiorys.

„Bogowie”, reż. Łukasz Palkowski, 2014, fot. Jarosław Sosiński/Watchout Productions/NEXT FILM (źródło: materiały dystrybutora – Next Film)

„Bogowie”, reż. Łukasz Palkowski, 2014, fot. Jarosław Sosiński/Watchout Productions/NEXT FILM (źródło: materiały dystrybutora – Next Film)

Nasz lubujący się w swadach naród o dziwo nie wykrzesał w sobie ekranowej błyskotliwości Christophera Hitchensa (Hell’s Angel, 1994), chełpliwości Billa Mahera (Wiara czyni czuba, 2008) ani zaczepności właściwej kontrowersyjnym demaskacjom w wykonaniu Michaela Moore’a. Wciąż czekamy, aż krytyczna fala zrodzona z literackich dokonań Artura Domosławskiego (na czele z odważnym, lecz merytorycznym Kapuściński non-fiction) wzburzy także polskie kino. Jakiś czas temu podobną propozycję wysunął wichrzyciel Krzysztof Kłopotowski w tomie pod znamiennym tytułem Obalanie idoli. „Dlaczego ten bohater opozycji antykomunistycznej stał się współtwórcą i obrońcą postkomunizmu, który niszczy państwo?”[5], pytał i narzucał interpretację krytyk, w filmie o Adamie Michniku dostrzegając pretekst do opisu skompromitowanej transformacji w III RP.

Jedyną w swoim rodzaju próbę zerwania z ideologicznym schematem – próbę, trzeba dodać, udaną, za którą spotkała go kara – podjął na okołobiograficznym gruncie Wojciech Wiszniewski, jeszcze na początku lat 70. W Opowieści o człowieku, który wykonał 552% normy i Wandzie Gościmińskiej – włókniarce życiorysy proletariackich bohaterów w sposób zamierzony potraktował skrajnie wybiórczo. Ich egzystencję sprowadził do figurowania w telewizyjnej propagandzie, biernego powtarzania dyktowanych formuł i spełniania agitacyjnych rytuałów – dziś już w widocznym stopniu pełnych fałszu i kiczowatości. Nie ma w tych dokumentach typowo dokumentalnej obserwacji, jest za to odautorska kreacja. Skrajna podniosłość wzorowana na realizmie socjalistycznym ujawniła krytyczną ironię ze strony autora. Wiszniewski rozumiał ideologiczną siłę filmowego przekazu: nie tylko wyśmiał socrealistyczny kod audiowizualny, ale artystycznie zniekształcił go w imię racji moralnych, politycznych. Dokumenty ujawniły tym samym stosunek twórcy do ówcześnie propagowanej „prawdy”.

Wśród kreujących własną ekranową personę przeciwny biegun zdobywa „Danuta Szaflarska w roli Danuty Szaflarskiej” – jak głoszą napisy początkowe Innego świata (2012). W przeciwieństwie do podległych reżyserskiemu zamysłowi Bugdoła i Gościmińskiej, legenda polskiego kina nie potrzebuje pomocy reżyserki Doroty Kędzierzawskiej, by skutecznie przyciągnąć uwagę widza. Gdyby wyciąć z filmu historyczną dokumentację jej życia i zachować sam wywiad, w momencie realizacji 97-letnia aktorka potrafiłaby równie zniewalająco przekonać do siebie odbiorców. Ta obdarzona doskonałą pamięcią mistrzyni anegdoty, której historia nie szczędziła cierpień, wigorem zawstydza młodych, humorem – mistrzów stand-upu, zaś babcinym ciepłem i naturalnością udowadnia, że w dokumentalnej narracji charyzmatyczny bohater może stanowić o większości filmowego sukcesu.

  1. Piotr Zwierzchowski, Legitymizacyjna funkcja filmu biograficznego w kulturze stalinowskiej, pod. red. T. Szczepańskiego i S. Kołos, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2007, s. 63.
  2. Mariola Marczak, Portrety dokumentalne – artyści wobec rzeczywistości, tamże, s. 287.
  3. Marek Hendrykowski, Biografizm jako dążenie kina współczesnego, tamże, s. 19.
  4. Ks. Marek Lis, Filmowe portrety Karola Wojtyły, tamże, s. 77.
  5. Krzysztof Kłopotowski, Obalanie idoli, Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, Warszawa 2004, s. 65.
Strony: 1 2

GABRIEL KRAWCZYK – rowerzysta, łasuch, student. Publikował lub publikuje m.in. w „Kulturze Liberalnej”, „Ekranach”, portalach „Esensja.pl”, „popmoderna.pl”. Autor bloga http://kinomanhipomaniakalny.blogspot.com/.

Dodaj komentarz


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Balkan Playground. Michał Korta

Od 25 października do 3 grudnia 2017 roku

Michał Korta, cykl „Balkan Playground” (Randa, egipska reprezentacja karate, Sutomore, Czarnogóra), 2014 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kino-oko. Wokół Wiertowa i konstruktywizmu

Od 20 października do 30 listopada 2017 roku

Józef Robakowski, „Ćwiczenia na 2 ręce” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Cukiernia Europa

Od 19 października 2017 do 25 listopada 2017 roku

Aleksandar Stankoski, Ostatnia wyprawa, 100 x 70, olej na kartonie, 1992 (źródło: materiały prasowe organizatora)

8. Festiwal Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja

Od 19 do 22 października 2017 roku

 Festiwal Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja (źródło: materiały prasowe organizatora)

Festiwal im. Macieja Berbeki Inspirowane Górami

Od 19 października do 21 października 2017 roku

Festiwal im. Macieja Berbeki Inspirowane Górami (źródło: materiały prasowe organizatora)

Inwencja i naśladownictwo. Dawna grafika włoska

Od 17 października do 17 grudnia 2017 roku

Gaetano Cottafavi, „Wodospad na rzece Aniene koło Tivoli”, 1835 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Dziekanka artystyczna

Od 16 października do 24 listopada 2017 roku

Mirosław Bałka, „Good God” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Festiwal Tradycji Literackich

Rozdział I: Mickiewicz / Różewicz

Od 14 października do 16 listopada 2017 roku

Ballady i Romanse (źródło: materiały prasowe organizatora)

Modernizm udomowiony

Współczesna architektura chińska

Od 13 października 2017 roku do 7 stycznia 2018 roku

Projekt: Warsztat wyrobu cukru trzcinowego w gminie Zhangxi, powiat Songyang, Studio: DnA _Design and Architecture (źródło: materiały prasowe organizatora)

Centralna, Środkowo-Wschodnia

Od 13 października do 23 listopada 2017 roku

Ivars Gravlejs, „FUCK” (Early Works), 1994 źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR