14. Międzynarodowy Festiwal Filmowy T-Mobile Nowe Horyzonty we Wrocławiu, 24.07.-03.08.2014 r.

Moment zakończenia festiwalu filmowego zawsze przynosi pewien rodzaj smutku. Żegnamy się wszak z niepowtarzalną atmosferą święta filmowego, z nastrojem permanentnej ekscytacji, związanej z właśnie zakończonym lub mającym się zaraz rozpocząć seansem. T-Mobile Nowe Horyzonty to pod tym względem impreza szczególna – żal po zakończeniu kolejnej edycji błyskawicznie bowiem ustępuje miejsca niezwykłej ciekawości, jakie to wspaniałości organizatorzy przygotują dla widzów w przyszłym roku.

„Boyhood”, reż. Richard Linklater (źródło: materiały prasowe organizatora)

„Boyhood”, reż. Richard Linklater (źródło: materiały prasowe organizatora)

W najsilniejszej od lat sekcji Panorama aż roiło się od wielkich nazwisk, pokazy specjalne pozwoliły się zapoznać m.in. z taką perłą, jak Między nami dobrze jest Grzegorza Jarzyny, a ulubieńcy długich dystansów również nie mogli czuć się zawiedzeni – kilka blisko czterogodzinnych metraży, a przede wszystkim trwające niemal sześć godzin Moje siedem miejsc Borisa Lehmana, skutecznie przetestowało ich wytrzymałość na skrajnie niespieszną narrację. Z pewnością nieco zawiedzeni mogli być ci, którzy spodziewali się wielkich gwiazd w programie muzycznych wydarzeń towarzyszących festiwalowi – z całym szacunkiem dla Kim Ann Foxman i jej pozycji na nowojorskiej scenie klubowej, jej status nijak ma się do tego, jakim pochwalić się mogą Nick Cave czy Mike Patton, którzy gościli we Wrocławiu w poprzednich latach.

To zawsze miło, gdy twoja intuicja i gust zbiegają się z werdyktem kilkuosobowej kapituły. Mam tu na myśli swoje przeczucia i wrażenia na temat dwóch nagrodzonych w konkursie międzynarodowym tytułów – Białego cienia Noaza Deshe i Historii strachu Benjamina Naishtata, odpowiednio numeru 1 i 2 w rankingu filmów konkursowych, które udało mi się obejrzeć. Bardzo liczyłem na przychylność dla dramatu rozgrywającego się w Tanzanii, gdzie w ciągłym strachu żyją albinosi, których ciała traktuje się podług tamtejszych wierzeń niczym żywe amulety. Surowy i brutalny obraz Deshego ogląda się niełatwo, bowiem reżyser ukazuje bohaterów i ich środowisko w dużym zbliżeniu, zwracając uwagę na wszelkie fizjonomiczne niedoskonałości i wszechobecny brud. Mimo niesprzyjającego otoczenia, pochodzącemu z Izraela twórcy udało się wprowadzić do Białego cienia mnóstwo magii i ciepła, głównie za sprawą dziecięcych bohaterów. Pod przerażającym obrazem ludzkiego okrucieństwa tli się jeszcze promyk człowieczeństwa.

Całkowicie odmienną propozycją jest natomiast Historia strachu, przywołująca na myśl tytuły takie, jak Funny games Michaela Hanekego czy Zona Rodrigo Pli, gdzie twórcy budowali atmosferę rodzącego się zła w nowobogackim otoczeniu. Naishtat portretuje środowisko, w którym nieprzyzwoicie bogaci obywatele sąsiadują z ubogimi, często zatrudniając ich jako sprzątaczki, ogrodników czy gosposie. Tytułowy strach towarzyszy właśnie bogaczom, którzy obawiają się utraty swego dorobku i stylu życia. Reżyser buduje napięcie poprzez wypowiedzi bohaterów, których frustracja z czasem staje się niemal namacalna. Gdy sąsiedztwo spowija ciemność i jesteśmy już pewni, że za chwilę dojdzie do brutalnej konfrontacji, prawdziwej rewolucji w tej lokalnej społeczności, Naishtat dosłownie zapala światło. Na rozświetlonych posesjach nie znajdziemy jednak żadnych zniszczeń ani ofiar. Oczekiwana przez wszystkich tragedia nie wydarzyła się, a strach okazał się zupełnie wymyślony.

„Wołanie”, reż. Marcin Dudziak (źródło: materiały prasowe organizatora)

„Wołanie”, reż. Marcin Dudziak (źródło: materiały prasowe organizatora)

Moje rozczarowanie aż trzema polskimi filmami konkursowymi może się równać jedynie oczekiwaniom, jakie wobec nich miałem. O ile w warstwie audiowizualnej filmom Wojcieszka, Sasnali i Dudziaka nie zabrakło niczego, o tyle twórcom tym nie udało się stworzyć intrygującej tkanki fabularnej. Co ciekawe, najlepiej z tej trójki wypada Wołanie – minimalistyczny debiut Marcina Dudziaka, opowiadający o wyprawie ojca i syna do leśnej głuszy. Oszczędny w dialogach i doskonale sfotografowany film drogi obiecuje wiele – pojawiają się tu dowody inspiracji Sokurowem i Tarkowskim, dlatego z niecierpliwością oczekiwałem jakiegoś objawienia, mistycznego momentu, który wyniesie tę opowieść na zupełnie inny poziom interpretacyjny. Debiutantowi zabrakło jednak nieco wyobraźni, by ze swojego pierwszego dzieła uczynić coś więcej niż ciekawostkę.

O największych hitach festiwalu napisano już wiele – walka o bilety na Boyhood Linklatera, Dzikie historie Szifrona czy Bezpańskie psy Tsaia będzie przedmiotem wielu opowieści, zaś najhuczniej zapowiadane tytuły w większości spełniły oczekiwania widzów. Wśród ponad 60 filmów, które znalazły się w sekcjach Panorama i ale kino+, aż 14 pojawiło się na tegorocznym festiwalu w Cannes, a następnych kilkadziesiąt gościło w Berlinie, Wenecji czy Rotterdamie. Roman Gutek i jego festiwal umożliwiają więc swoim widzom podróż po całym świecie kina – wystarczy tylko wybrać się do przepięknej stolicy Dolnego Śląska.

Jako podsumowanie pozwolę sobie stworzyć najlepszą piątkę 14. edycji MFF T-Mobile Nowe Horyzonty, zaznaczając, że jest to zestawienie wysoce subiektywne:

1. Boyhood, R. Linklater – za swobodę opowiadania, tytaniczny reżyserki wysiłek i prawdziwą encyklopedię amerykańskości zawartą w 166-minutowym filmie.
2. Dzikie historie, D. Szifron – za wyczucie, z jakim punktuje ludzkie przywary, i grację, z jaką te przywary obśmiewa.
3. Biały cień, N. Deshe – za umiejętność połączenia surowego, quasi-dokumentalnego stylu z humanistyczną magią opowiadania.
4. Między nami dobrze jest, G. Jarzyna – za niezwykłą plastykę obrazu, fantastyczne prowadzenie aktorów i za wyjście zwycięsko z pojedynku z nieokrzesaną wyobraźnią Doroty Masłowskiej.
5. Jauja, L. Alonso – za przypomnienie, że kino i baśń łączy tak wiele.

Dawid Myśliwiec – dziennikarz, filolog angielski, filmoznawca. Od kilku lat pisze o filmie na blogu Myśliwiec ogląda (www.mysliwiecoglada.pl), współpracuje z portalem Stopklatka.pl, magazynem Alterpop, serwisem Polishdocs.pl i Klubem Miłośników Filmu.

Dodaj komentarz


Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Jan Berdyszak: Puste = Prawie Wszystko

Od 22 marca do 12 maja 2019 roku

Wystawa Jana Berdyszaka, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, fot. Jerzy Bartkowski/fotobank (źródło: materiały prasowe)

Poza słowami – Katarzyna Józefowicz

Od 30 marca do 19 maja 2019 roku

Katarzyna Józefowicz, gry, 2001–2003, tektura, papier z ulotek reklamowych, ok. 21 000 elementów, dokumentacja z 2015 roku z wystawy indywidualnej habitat w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie autorstwa B. Górki (źródło: materiały prasowe)

Zjednoczona Pangea

Od 22 marca do 9 czerwca 2019 roku

Monika Zawadzki, Karmiąca, 2014, żywica epoksydowa, akryl,. 150 x× 100 x× 214 cm, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe)

Made in Britain ….On Making

Od 15 marca do 9 czerwca 2019 roku

Tucker Judith, Evi pływa / Evi Swims, 2007,olej na płótnie / Oil on canvas, fot. © Priseman Seabrook Collection (źródło: materiały prasowe)

FOGHORN. Wątek transformacji w pracach z Kolekcji II Galerii Arsenał

Od 15 marca do 5 maja 2019 roku

Piotr Uklański, Bez tytułu (Solidarność), 2007, dyptyk, fotografia na dibondzie, 260 × 370 cm, edycja 5 +AP, praca z Kolekcji II Galerii Arsenał, Białystok (źródło: materiały prasowe)

Czas przełomu. Sztuka awangardy w Europie Środkowej 1908–1928

Od 8 marca do 9 czerwca 2019 roku

Imre Szobotka, Marynarz, 1915, Janus Pannonius Múzeum, Modern Magyar Képtár, Pécs (źródło: materiały prasowe)

Patchwork: Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak

Od 28 lutego do 18 maja 2019 roku

Grunwaldzki Square, fot. Michał Brzoza (źródło: materiały prasowe)

Moc natury. Henry Moore w Polsce

Od 22 lutego do 30 czerwca 2019 roku

Henry Moore, Oval with Points (na wystawie: przed Gmachem Głównym MNK) (źródło: materiały prasowe)

Nicolas Grospierre – subiektywny atlas architektury modernistycznej

1 marca do 7 kwietnia 2019 roku

Nicolas Grospierre, Blok mieszkalny, Sankt Petersburg, Rosja, 2007 (źródło: materiały prasowe)

Mikołaj Poliński: 19 odcieni szarości

15 lutego do 31 marca 2019 roku

Widok wystawy Mikołaja Polińskiego w Galerii Muzalewska, fot Galeria Muzalewska (źródło: materiały prasowe)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR