Temat współpracy między biznesem a sektorem kultury często wzbudza wiele kontrowersji. Z jednej strony wsparcie sponsora okazuje się niezbędne do realizacji dużych projektów, ale z drugiej strony taka współpraca może odbierać wiarygodność i niezależność inicjatywom kulturalnym. Coraz częściej na polskim rynku pojawiają się także instytucje lub osoby pośredniczące pomiędzy światem kultury i biznesu, które inicjują kontakty z potencjalnymi sponsorami i patronują wspólnym inicjatywom. Powstaje w tym miejscu pytanie: czy interesy sponsora mogą iść w parze z interesami instytucji kultury? Jakie jest oblicze sponsoringu kultury w Polsce?

O zabranie głosu w tej sprawie postanowiliśmy poprosić sponsorów, osoby odpowiedzialne za pozyskiwanie funduszy w instytucjach kultury, przedstawicieli organizacji pozarządowych, fundraiserów, naukowców, a także reprezentantów organizacji zajmujących się programami sponsoringowymi. Zapraszamy do lektury cyklu Kultura szuka sponsora, sponsor szuka kultury.

Jako pierwszy opinii na temat sponsoringu kultury udziela dr hab. Adam Grzegorczyk, profesor WSP i AFiB „Vistula”.

Magazyn O.pl / Cykl: Kultura szuka sponsora, sponsor szuka kultury

Magazyn O.pl / Cykl: Kultura szuka sponsora, sponsor szuka kultury

Od 2013 roku rośnie liczba sponsorowanych imprez kultury oraz spektakularnych przypadków sponsorowania przedsięwzięć kulturalnych. Wydaje się, że kryzys początku dekady minął, do właściwej proporcji wydaje się wracać także relacja budżetu przeznaczanego na kulturę względem tego, jaki przydzielono dla sportu. Doświadczenia Euro 2012 wskazują, że kultura jest jednak niezbędnym polem aktywności sponsorskiej.

Sponsorzy dostrzegają w przedsięwzięciach kulturalnych sposób na efektywną, ale i stosunkowo bezpieczną komunikację z rynkiem docelowym. Nie bez znaczenia pozostaje rosnąca identyfikacja grup publiczności z wąsko zakreślonym profilem działalności twórczej i przybierające na sile nisze twórczości kulturalnej.

Tradycyjne kanały komunikacji marketingowej przekonały reklamodawców o konieczności precyzyjnego ukierunkowania działań promocyjnych, a oferty rozrywki i kultury (w tym różnych dziedzin subkulturowych) wychodzą tym oczekiwaniom naprzeciw.

Jednocześnie da się zauważyć utrzymujące się braki kompetencji osób odpowiedzialnych w instytucjach kultury za relacje ze sponsorami, tak na etapie tworzenia i formułowania oferty, pozyskiwania sponsorów, negocjacji, jak i realizacji zobowiązań na rzecz sponsorów, nie wspominając o całkowicie zaniedbanej sferze dokumentacji, rozliczeń i utrzymania relacji. Pracownicy przemysłu kultury nie odczuwają potrzeby podnoszenia kwalifikacji, stąd też niewiele jest ofert edukacyjnych w tym zakresie. Rośnie zatem przewaga konkurencyjna osób (i instytucji) dysponujących właściwymi umiejętnościami i wiedzą – na przykład absolwentów Podyplomowych Studiów Sponsoringu i Organizacji Wydarzeń organizowane przez Wyższą Szkołę Promocji w Warszawie.

Interesującym kierunkiem zmian zachodzącym w sponsoringu kultury jest wzrost zainteresowania ambientowymi formami komunikacji, w tym coraz szersze (i coraz bardziej kreatywne) próby wykorzystywania technik lokowania produktów (product placement) w różnorodnych przedsięwzięciach kulturalnych (w tym m.in. przedstawieniach teatralnych i literaturze). Treść kultury staje się coraz bardziej pożądaną pożywką komunikacji marketingowej.

Warto w tym miejscu pokusić się także o ocenę, że polska oferta kultury w ostatnich kilku latach bardzo dojrzała i prezentuje nasz kraj jako z jednej strony prestiżowy, a z drugiej – innowacyjny – rynek twórczości. Coraz częściej to do Polski przyjeżdżają twórcy – bo tu istnieją interesujące możliwości tworzenia, a polscy artyści cieszą się dużą renomą w wielu wiodących instytucjach kultury na świecie. Takie wyobrażenie o polskiej kulturze niewątpliwie wspiera wysiłki pozyskiwania sponsorów dla przedsięwzięć kulturalnych.

ADAM GRZEGORCZYK – w latach 1985-1992 studiował filologię angielską na Uniwersytecie Warszawskim. W 1992 roku uzyskał dyplom na podstawie rozprawy pt. „Advertising and its Socio-cultural Environment in Postwar Britain” wykonanej pod kierunkiem prof. dr hab. Emmy Harris. W latach 1991-1993 uczestniczył w cyklu szkoleń realizowanych przez agencję DMB&B w Londynie. W 1991 założył w Warszawie pierwszą w Polsce szkołę reklamy. W latach 1993-95 stworzył autorskie programy nauczania dla szeregu specjalności zawodowych: organizacja reklamy, public relations, komunikacja wizualna, organizacja rozrywki, doradztwo personalne. W 1993 roku założył Policealne Studium Reklamy w Warszawie. W 1995 roku współtworzył opis zawodu „technik organizacji reklamy”, a w 1997 roku Minister Edukacji Narodowej uznał jego program w tym zawodzie za eksperymentalny i dopuścił do kształcenia jako jedyny obowiązujący. W 1996 roku podjął studia doktoranckie w Instytucie Dziennikarstwa Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. W 2002 roku złożył i obronił rozprawę doktorską pt. „Rola mediów w sponsoringu wydarzeń kulturalnych” wykonaną pod kierunkiem prof. dr hab. Jerzego Olędzkiego. W 2004 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych na podstawie pracy „Instrumenty komunikacji rynkowej w sektorze usług finansowych”.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Prabhakar Pachpute i Rupali Patil. Zwiastunki chaosu

Od 28 stycznia do 18 czerwca 2017 roku

Prabhakar Pachpute, „Góra ucieczki”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Marek Starzyk. Gazetowe obrazki

Od 27 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Marek Starzyk, Bez tytułu, 1999–2000 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące

Od 21 stycznia do 26 marca 2017 roku

Jacek Sempoliński (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwik Gronowski. Fotografie Krzemieniec/Wołyń 1930–1939

Od 19 stycznia do 19 marca 2017 roku

Ludwik Gronowski, „Na szybowisku” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eksplozja litery

Ikonografia tekstualności jako źródła cierpień

Od 12 stycznia do 31 marca 2017 roku

Ireneusz Walczak, „Bartoszewski”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

World Press Photo 2016

Od 14 stycznia do 12 lutego 2017 roku

Warren Richardson, Australia | „Hope for a New Life”, 28 August, Serbia/Hungary border (źródło: materiały prasowe)

Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa

Od 10 stycznia do 8 lutego 2017 roku

„Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nie, no to nie. Dźwiękowe działania obrazoburcze

Od 11 stycznia do 14 lutego 2017 roku

Ryszard Ługowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urok prowincji w fotografii Jerzego Piątka

Od 10 stycznia do 2 lutego 2017 roku

Jerzy Piątek, „Smutek i urok prowincji”, koniec lat 70. i 1 poł. lat 80. XX w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

Małgorzata Szymankiewicz. blank

Od 27 grudnia 2016 roku do 22 stycznia 2017 roku

Małgorzata Szymankiewicz, „Office Work 231”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR