Alma Hal’er to reżyserka kontrastów i specjalistka od mocnych historii, która w swoich działaniach skutecznie zaciera granice pomiędzy rzeczywistością a fantazją. Burza pięknych, rudych loków, słabość do tańca i  baletu, a także inteligentnych, wizualnych prowokacji to cechy charakterystyczne Hal’er, która z wprawną elegancją konstruuje niepokojące obrazy, zestawiając melancholię i samotność z niczym nieskrępowanym hedonizmem oraz szczęściem. Każda jej realizacja, z pozoru niewinna i eteryczna, stanowi spójną narrację pełną napięcia, przyprawiającego widza o gęsią skórkę. Tej wyjątkowej, izraelskiej artystce, największy rozgłos przyniósł film dokumentalny „Bombay Beach”, który zdobył  główną nagrodę na Tribeca Film Festival w 2011 roku, choć znana jest także ze swoich niezwykłych teledysków dla zespołu Beirut.

Kadr z filmu "Bombay Beach" (2011), dzięki uprzejmości bombaybeach.com

Kadr z filmu “Bombay Beach” (2011), dzięki uprzejmości bombaybeach.com

„Bombay Beach” snuje oniryczną historię o jednej z najbiedniejszych gmin w południowej Kalifornii. Kiedyś stanowiła ona miejsce wypoczynku dla uprzywilejowanych grup społecznych, teraz straszy basenami z martwymi rybami i przeraźliwą biedą. Nie jest to zatem kolejny obraz z cyklu wyświechtanego do granic możliwości American dream. Hal’er postanawia opowiedzieć historię trzech bohaterów zamieszkujących to dziwne miejsce, tworząc pewnego rodzaju tryptyk męskości, złożony z różnych pokoleń[1]. Pierwszym z nich jest Benny Parrish, chłopiec cierpiący na zaburzenia dwubiegunowe afektywne, o niezwykle żywej wyobraźni, która staje się lekiem na wszelkie bolączki istnienia. Kolejnym jest czarny nastolatek, CeeJay Thompson, aspirujący piłkarz, szukający schronienia w Bombay Beach, chcąc uniknąć losu swego kuzyna, który został zamordowany przez młodociany gang w Los Angeles [2]. Ostatnim z nich jest pracownik pola naftowego, żyjący w oparach whisky i nigdy niegasnących papierosów, czerpiący niezwykłą przyjemność życia, pomimo niesprzyjających warunków socjalnych.

Każda z tych narracji jest inna, oglądana z trzech różnych perspektyw i życiowych doświadczeń. Trochę w nich smutku, trochę tęsknoty i bezradności, ale bez wątpienia każdy z bohaterów, bez względu na wiek, stara się z nadzieją spoglądać w przyszłość, której podskórnie się obawia. Pomimo różnicy pokoleń, bohaterów łączy jedna, wyjątkowa cecha – umiejętność dostrzegania niezwykłości istnienia w każdej, nawet najbardziej ponurej chwili życia. Hal’er tworzy tym samym hipnotyczny, ale i zarazem prowokacyjny zapis ludzkiej kondycji we wszystkich jej odcieniach. Obraz niewątpliwie prowokuje pytania czy pokazany przez reżyserkę świat jest wytworem jej wyobraźni, czy narratorów „Bombay Beach”. Niemniej jednak całość tworzy zgrabną, niezwykle sensualną opowieść, która trzyma do końca w napięciu wszystkie zmysły. A wszystko to okraszone zostało doskonałą muzyką Boba Dylana i zespołu Beirut.

Pomimo słabości do filmów dokumentalnych, zasadniczym trzonem jej twórczości są bez wątpienia wideoklipy. Wystarczy przypomnieć teledysk „Elephant Gun” (2007), nakręcony dla grupy Beirut. Pojawiły się w nim upodobane przez artystkę elementy taneczne, które w przypadku tej realizacji przypominają ekstatyczny, upojny, niemal pijany ruch ciał. To prawdziwa pochwała życia i młodości. Nie brak także refleksyjnych, nadmorskich kadrów, które artystka intuicyjnie wplata w barwny krajobraz swojego teledysku, sugerujących niemal namacalną obecność śmierci, którą można zatrzymać jedynie poprzez nieustanny ruch. Jak podkreśla w jednym ze swoich wywiadów, w tym obrazie starała się uchwycić kontrast pomiędzy niekończącym się apetytem na życie a wewnętrzną melancholią, która pojawia się podczas obcowania z podnieconym tłumem[3]. Trzeba przyznać, że ta trudna sztuka udała się Hal’er znakomicie.

W zupełnie innym tonie utrzymana jest kolejna realizacja artystki, powstała po raz kolejny  pod szyldem grupy Beirut, „Postcards from Italy” (2008). Klimatem przypomina ona luźne wspomnienia z wakacji, dzieciństwa, młodości – lekko rozmyte i pozbawione ostrych szczegółów, zdeformowane przez niedoskonałą pamięć, ale wypełnione po brzegi zapachami, emocjami i rozedrganym powietrzem. Obraz ujawnia  fascynacje Har’el romantycznymi cechami wizualnymi filmu Super 8. Film został stworzony  z rodzinnych migawek filmowych  znalezionych  na  ebayu i materiału nakręconego na przydomowym podwórku  artystki  z wokalistą zespołu Beirut i jego dziewczyną. Całość tworzy   poruszający,  dziwaczny  i zarazem niezwykle osobisty  dokument,  oddający młodzieńcze wspomnienia,  przesiąknięte nieostrymi i jaskrawymi kolorami[4].

  1. Bombay Beach, [dostęp: 5.05.2013]. Dostępny w Internecie:  http://www.imdb.com/title/tt1758576/
  2. Tamże.
  3. D. Shebubakar, Alma Har’el. Landscape, movement and music, [dostęp: 5.0.05.2013]. Dostępny w Internecie:  http://portable.tv/music/post/alma-har-el-landscape-movement-and-music/
  4. Tamże.
Strony: 1 2

ZUZANNA SOKOŁOWSKA (1982) – absolwentka historii i filozofii, wykładowca akademicki. Publikowała na łamach Arteonu, Polskiego Portalu Kultury O.pl, Rity Baum, artPapieru oraz czasopisma kulturalnego Fragile.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Od marionetek do robotów. Historia teatrów lalkowych w Gdańsku

Od 28 czerwca 2017 roku do 15 stycznia 2018 roku

„Bajki robotów”, 2016 r., fot. Piotr Pędziszewski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kobiece spojrzenie. O aktorstwie Antoniny Hoffmann

Od 29 czerwca 2017 roku do 4 lutego 2018 roku

Portret Antoniny Hoffmann autorstwa Julesa Vallenta, 1875, wł. MHK (źródło: materiały prasowe organizatora)

15. Przegląd Sztuki SURVIVAL

Od 23 do 27 czerwca 2017 roku

Dominika Oleś, „Artykulacja” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Making Places

Fieldoffice Architects Sheng-Yuan Huang

Od 22 czerwca do 27 sierpnia 2017 roku

Wieża widokowa (źródło: materiały prasowe organizatora)

21. Międzynarodowy Festiwal Nova Muzyka i Architektura

Od 24 czerwca do 2 września 2017 roku

Tubicinatores Gedanenses (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kapelusze z głów! Unikatowa kolekcja z Muzeum Novojiczinskiego

Od 20 czerwca do 5 listopada 2017 roku

„Kapelusze z głów! Unikatowa kolekcja z Muzeum Novojiczynskiego” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Tak widzą. Panorama fotografii węgierskiej

Od 13 czerwca do 10 września 2017 roku

András Bánkuti, „Zmierzch”, Moskwa, 6 listopada 1990 © Bánkuti András (źródło: materiały prasowe organizatora)

Skarbiec. Złotnictwo archikatedry wrocławskiej

Od 13 czerwca do 24 września 2017 roku

Pastorał Biskupa Georga Koppa (fragment), Wilhem Rauscher, Fulda, ok. 1890, srebro złocone, emalie, kameryzacja, fot. Arkadiusz Podstawka (źródło: materiały prasowe organizatora)

Stanisław Baj. Czarna rzeka

Od 10 czerwca do 9 lipca 2017 roku

Stanisław Baj, „Czarna rzeka” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Sploty ducha, wzory codzienności

Sztuka balijska z kolekcji Krzysztofa Musiała

Od 8 czerwca do 20 sierpnia 2017 roku

„Walka kogutów”, 2007 (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR