Alma Hal’er to reżyserka kontrastów i specjalistka od mocnych historii, która w swoich działaniach skutecznie zaciera granice pomiędzy rzeczywistością a fantazją. Burza pięknych, rudych loków, słabość do tańca i  baletu, a także inteligentnych, wizualnych prowokacji to cechy charakterystyczne Hal’er, która z wprawną elegancją konstruuje niepokojące obrazy, zestawiając melancholię i samotność z niczym nieskrępowanym hedonizmem oraz szczęściem. Każda jej realizacja, z pozoru niewinna i eteryczna, stanowi spójną narrację pełną napięcia, przyprawiającego widza o gęsią skórkę. Tej wyjątkowej, izraelskiej artystce, największy rozgłos przyniósł film dokumentalny „Bombay Beach”, który zdobył  główną nagrodę na Tribeca Film Festival w 2011 roku, choć znana jest także ze swoich niezwykłych teledysków dla zespołu Beirut.

Kadr z filmu "Bombay Beach" (2011), dzięki uprzejmości bombaybeach.com

Kadr z filmu “Bombay Beach” (2011), dzięki uprzejmości bombaybeach.com

„Bombay Beach” snuje oniryczną historię o jednej z najbiedniejszych gmin w południowej Kalifornii. Kiedyś stanowiła ona miejsce wypoczynku dla uprzywilejowanych grup społecznych, teraz straszy basenami z martwymi rybami i przeraźliwą biedą. Nie jest to zatem kolejny obraz z cyklu wyświechtanego do granic możliwości American dream. Hal’er postanawia opowiedzieć historię trzech bohaterów zamieszkujących to dziwne miejsce, tworząc pewnego rodzaju tryptyk męskości, złożony z różnych pokoleń[1]. Pierwszym z nich jest Benny Parrish, chłopiec cierpiący na zaburzenia dwubiegunowe afektywne, o niezwykle żywej wyobraźni, która staje się lekiem na wszelkie bolączki istnienia. Kolejnym jest czarny nastolatek, CeeJay Thompson, aspirujący piłkarz, szukający schronienia w Bombay Beach, chcąc uniknąć losu swego kuzyna, który został zamordowany przez młodociany gang w Los Angeles [2]. Ostatnim z nich jest pracownik pola naftowego, żyjący w oparach whisky i nigdy niegasnących papierosów, czerpiący niezwykłą przyjemność życia, pomimo niesprzyjających warunków socjalnych.

Każda z tych narracji jest inna, oglądana z trzech różnych perspektyw i życiowych doświadczeń. Trochę w nich smutku, trochę tęsknoty i bezradności, ale bez wątpienia każdy z bohaterów, bez względu na wiek, stara się z nadzieją spoglądać w przyszłość, której podskórnie się obawia. Pomimo różnicy pokoleń, bohaterów łączy jedna, wyjątkowa cecha – umiejętność dostrzegania niezwykłości istnienia w każdej, nawet najbardziej ponurej chwili życia. Hal’er tworzy tym samym hipnotyczny, ale i zarazem prowokacyjny zapis ludzkiej kondycji we wszystkich jej odcieniach. Obraz niewątpliwie prowokuje pytania czy pokazany przez reżyserkę świat jest wytworem jej wyobraźni, czy narratorów „Bombay Beach”. Niemniej jednak całość tworzy zgrabną, niezwykle sensualną opowieść, która trzyma do końca w napięciu wszystkie zmysły. A wszystko to okraszone zostało doskonałą muzyką Boba Dylana i zespołu Beirut.

Pomimo słabości do filmów dokumentalnych, zasadniczym trzonem jej twórczości są bez wątpienia wideoklipy. Wystarczy przypomnieć teledysk „Elephant Gun” (2007), nakręcony dla grupy Beirut. Pojawiły się w nim upodobane przez artystkę elementy taneczne, które w przypadku tej realizacji przypominają ekstatyczny, upojny, niemal pijany ruch ciał. To prawdziwa pochwała życia i młodości. Nie brak także refleksyjnych, nadmorskich kadrów, które artystka intuicyjnie wplata w barwny krajobraz swojego teledysku, sugerujących niemal namacalną obecność śmierci, którą można zatrzymać jedynie poprzez nieustanny ruch. Jak podkreśla w jednym ze swoich wywiadów, w tym obrazie starała się uchwycić kontrast pomiędzy niekończącym się apetytem na życie a wewnętrzną melancholią, która pojawia się podczas obcowania z podnieconym tłumem[3]. Trzeba przyznać, że ta trudna sztuka udała się Hal’er znakomicie.

W zupełnie innym tonie utrzymana jest kolejna realizacja artystki, powstała po raz kolejny  pod szyldem grupy Beirut, „Postcards from Italy” (2008). Klimatem przypomina ona luźne wspomnienia z wakacji, dzieciństwa, młodości – lekko rozmyte i pozbawione ostrych szczegółów, zdeformowane przez niedoskonałą pamięć, ale wypełnione po brzegi zapachami, emocjami i rozedrganym powietrzem. Obraz ujawnia  fascynacje Har’el romantycznymi cechami wizualnymi filmu Super 8. Film został stworzony  z rodzinnych migawek filmowych  znalezionych  na  ebayu i materiału nakręconego na przydomowym podwórku  artystki  z wokalistą zespołu Beirut i jego dziewczyną. Całość tworzy   poruszający,  dziwaczny  i zarazem niezwykle osobisty  dokument,  oddający młodzieńcze wspomnienia,  przesiąknięte nieostrymi i jaskrawymi kolorami[4].

  1. Bombay Beach, [dostęp: 5.05.2013]. Dostępny w Internecie:  http://www.imdb.com/title/tt1758576/
  2. Tamże.
  3. D. Shebubakar, Alma Har’el. Landscape, movement and music, [dostęp: 5.0.05.2013]. Dostępny w Internecie:  http://portable.tv/music/post/alma-har-el-landscape-movement-and-music/
  4. Tamże.
Strony: 1 2

ZUZANNA SOKOŁOWSKA (1982) – absolwentka historii i filozofii, wykładowca akademicki. Publikowała na łamach Arteonu, Polskiego Portalu Kultury O.pl, Rity Baum, artPapieru oraz czasopisma kulturalnego Fragile.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Metropolia Jest Okey 2017

Od 14 do 30 grudnia 2017 roku

Metropolia Jest Okey 2017 – plakat (źródło: materiały prasowe organizatora)

Góry – Morze – Morze – Góry

Od 15 grudnia 2017 roku do 4 lutego 2018 roku

Paulina Siedlarz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Różewicz. Bez tekstu

Od 15 grudnia 2017 roku do 11 marca 2018 roku

Praca nad cyklem „cd. Nauki chodzenia”, na zdjęciu Tadeusz Różewicz, fot. Janusz Stankiewicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Moja mama jest moim największym fanem. Paweł Zawiślak aka Kropki Kreski

Prace z lat 2010–2017

Od 15 grudnia 2017 roku do 4 lutego 2018 roku

Paweł Zawiślak „Allegory of the vanities of the world Cartier Necklace” (źródło materiały prasowe organizatora)

Haunts

Od 8 grudnia 2017 roku do 31 stycznia 2018 roku

Katarzyna Bartkowiak, „Nie”, 2013 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kot Schrödingera. Wobec tradycji

Od 8 grudnia 2017 roku do 11 stycznia 2018 roku

Kasia Kmita, Ognisko, z cyklu „KODRY”, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

NORTH by NORTH-EAST

od 4 do 9 grudnia 2017 roku

Wiktoria Wojciechowska, cykl „The Path” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Życie mieszkańców Chin pod koniec panowania dynastii Ming

Od 12 grudnia 2017 roku do 11 marca 2018 roku

Misa z dekoracją przedstawiającą legendę o Wang Xizhi, panowanie cesarza Wanli (1573–1620) z dynastii Ming porcelana, dekoracja w technice woucai (źródło: materiały prasowe organizatora)

Julita Malinowska. Spełniona

Od 15 grudnia 2017 roku do 31 stycznia 2018 roku

Julita Malinowska, „Rozmowa”, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Arte excentrica, czyli wody spokojne, fastrygi, perfumerie i warzywniaki

Od 15 grudnia 2017 roku do 14 stycznia 2018 roku

kie-csw-slupsk-2017-12-04-001-576x432.jpg

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR