Woof Wan-Bau – pod tym pseudonimem ukrywa się Joji Koyama, jeden z najbardziej pomysłowych, innowacyjnych oraz obiecujących reżyserów londyńskich, którego twórczość stanowi przykład niesłychanej charakterystyczności i odrębności. Artysta, który urodził się w Tokio, w wieku 8 lat trafił do Wielkiej Brytanii. Studia w zakresie sztuk pięknych ukończył w prestiżowym, londyńskim Goldsmiths University w 1997 roku, zdobywając spore doświadczenie w projektowaniu, ilustracji oraz eksperymentalnym filmie i wideo[1].

Woof Wan-Bau, kadry z teledysków (dzięki uprzejmości artysty)

Woof Wan-Bau, kadry z teledysków (dzięki uprzejmości artysty)

Jak twierdzi Woof Wan-Bau, teledyski zaczął tworzyć z bardzo egoistycznych powodów: chciał po prostu poeksperymentować i pobawić się filmowymi technikami, nie podejrzewając, że kręcenie obrazów stanie się wkrótce jego najważniejszą pasją. Na początku filmowej drogi, artysta traktował swoje realizacje jako odrębny projekt, stąd też przyjął pseudonim Woof Wan-Bau, który stanowi zabawną, językową konstrukcję, związaną z odgłosami szczekającego psa w języku angielskim (woof), japońskim (wan) i włoskim (bau). „To był żart, który sprawił, że mój pseudonim brzmi jak nazwisko modnego reżysera Azji, Wong Kar-Waia” [2] – opowiada. Poczucia humoru nie brak też artyście w jego wielokrotnie nagradzanych realizacjach – British Animation Awards czy Złote Lwy w Cannes to tylko jedne z wielu statuetek znajdujących się na liście nagród Koyamy.

W twórczości artysty widoczne jest przenikanie dwóch kultur: japońskiej i brytyjskiej, z których czerpie pełnymi garściami, co tworzy wbrew pozorom, całkiem spójną, wizualną, układankę. Trochę w niej zamiłowania do teatru kabuki, trochę do krzykliwego baroku. A wszystko to doprawione jest szczyptą surrealizmu, który sprawia, że obrazy artysty są tak niekonwencjonalne i charakterystyczne. Jednakże najważniejszą inspiracją do tworzenia filmów stały się całonocne maratony oglądania MTV. Jak twierdzi artysta, tylko wtedy można było obejrzeć najciekawsze wideoklipy, które wpłynęły na charakter jego twórczości.

Jedną z najważniejszych realizacji Koyamy stał się teledysk do utworu Coldcut „Whistle and a Prayer”. To zrealizowana z wdziękiem i bezpretensjonalnością animacja, która przypomina miejscami komputerową grę. Bohaterką jest dziewczynka z koszyczkiem, która przemierza miasto pełne pułapek. Rozszarpana przez psy, podąża do celu, by potem zniknąć w tle czerni. Na końcu pojawiają się złowrogie i krwiożercze pingwiny, które artysta uwielbia kolekcjonować (najczęściej w formie pluszowej lub plastikowej), usilnie się zapierając, że ów mania nie ma kompletnie żadnego wpływu na jego twórczość.

Podobnie prezentuje się kolejna animacja Koyamy, „Watermelon Love”, którego konwencja utrzymana jest w tonie subtelnego, erotycznego filmu. Oczywiście, brak tu jest jęków, ochów i achów czy ostrych, pornograficznych scen. Rolę główną odgrywa tutaj niewinnie wyglądająca prostytutka, zajadająca się owocami, obserwowana okiem klienta, będącego na narkotycznym, przyjemnym rauszu. Ten krótki metraż prezentuje się niezwykle lekko i zabawnie, co daje spore pole do popisu wyobraźni, reagującej w tym przypadku intensywniej, niż na widok stękającego, nagiego ciała, które zniechęca do innej, niż tylko fizycznej aktywności.

Zupełnie inaczej prezentuje się klip do muzyki The Duke Spirit „Cuts Across the Land”. To szalona, surrealistyczna podróż, w której nic nie jest takie, jakie się wydaje. Znaczenia i konteksty ulegają osobliwemu przetasowaniu na oczach widza. Wokalistka zespołu staje się, żywym, cielesnym światłem umieszczonym w latarni morskiej, reflektorach samochodu, lampkach i lustrach odbijających promienie. Sam teledysk naszpikowany jest elementami animacji, która w tym przypadku jest mroczna i brzydka, choć zarazem dziwacznie elegancka. Trudno jest w tym przypadku mówić o jakiejkolwiek spójnej narracji tego obrazu, jednakże wprowadza on widza w czysto estetyczny proces na pograniczu jawy i snu. Prawdziwymi, awangardowymi majstersztykami są na pewno klipy zrealizowane dla Mogwai „Friend of the Night” i Barbary Panther „Empire”.

Wspólnym mianownikiem obydwu obrazów jest silna ekspresja, tak charakterystyczna dla kabuki, a także nieuchronna obecność śmierci, która jest albo przerysowana, albo zrytualizowana. Konsystencja tych teledysków jest gęsta od tajemniczości, budującej napięcie oczekiwania na ostateczność, w której ciało wypada z gry i znika. Nie zmienia to jednak faktu, że wizualne smakowanie tej dziwnej i trudnej do jednoznacznego określenia konsystencji, którą raz za razem serwuje swoim widzom Woof Wan-Bau, sprawia obłędną wręcz przyjemność.

  1. http://www.kinopodbaranami.pl/film.php?film_id=4602
  2. http://creativity-online.com/news/directors-to-watch-2008-woof-wanbau/132603

ZUZANNA SOKOŁOWSKA (1982) – absolwentka historii i filozofii, wykładowca akademicki. Publikowała na łamach Arteonu, Polskiego Portalu Kultury O.pl, Rity Baum, artPapieru oraz czasopisma kulturalnego Fragile.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

VII Przegląd Młodej Sztuki „Świeża Krew”

Od 15 września do 12 października 2017 roku

Alicja Kubicka, „Pogrzeb pisarza” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Modernizm na Węgrzech 1900–1930

Od 23 września 2017 roku do 7 stycznia 2018 roku

Károly Kernstock, „Wiosna” (projekt witrażu w willi Schiffera), 1911, Janus Pannonius Múzeum (źródło: materiały prasowe organizatora)

Art WORK. Artyści o pracy

Od 22 września do 31 października 2017 roku

Marcin Berdyszak, „Le danse macabre de terrorisme” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Japońska układanka

Od 3 września 2017 roku do 7 stycznia 2018 roku

Widok wystawy „Japońska układanka” , fot. Rafał Sosin (źródło: materiały prasowe organizatora)

Piotr Siudeja. DO ODCIĘCIA. Cięcie, beton, czerń

Od 22 września do 12 listopada 2017 roku

Piotr Siudeja, „Klatka I”, tynk, olej na płótnie, 2014 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Piotr Ambroziak. Plujący obraz

Od 22 września do 14 października 2017 roku

Piotr Ambroziak, bez tytułu, akryl, spray, 100×117 cm, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Imbalance

Od 22 września do 19 listopada 2017 roku

Julius Von Bismark (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zwierzyniec zaprasza – Rakowice

Od 22 września 2017 roku do 25 lutego 2018 roku

Osiedle Ugorek w budowie, lata 60. XX w., fot. Henryk Hermanowicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Znajduję starożytności bardzo piękne. Antyk okiem kolekcjonera

Od 20 września 2017 roku do 30 listopada 2019 roku

„Znajduję starożytności bardzo piękne. Antyk okiem kolekcjonera”  (źródło: materiały prasowe organizatora)

Moda i kino. Kostiumy filmowe kolekcji CeTA

Od 17 września do 30 grudnia 2017 roku

„Test pilota Pirxa”, proj. Alicja Wasilewska; fot. Michał Stenzel (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR