Krótkie życie tego miejsca wymaga odnotowania. Dowodzi bowiem, że sztuka współczesna może zaistnieć w centrum historycznego, środkowoeuropejskiego miasta i może wzbudzać zainteresowanie publiczności. I wreszcie, że muzeum może być czymś innym niż tylko białym sześcianem, który tworzy ramy dla sztuki, lub też modną przestrzenią postindustrialną.

David Černý, Guns, 1994, fot. AMoYA (źródło: materiały kwartalnika Herito)

David Černý, Guns, 1994, fot. AMoYA (źródło: materiały kwartalnika Herito)

Centrum Pragi. Królewski trakt. Tłum turystów. Historia, zabytki i sztuka. Średniowieczna, barokowa… ale też ta najbardziej współczesna. Ukryta za fasadą barokowego pałacu, majaczy na dziedzińcu, do którego przejście prowadzi przez bramę z bogato zdobionym barokowym portalem. Widok prawdziwie zaskakujący: zawieszone nad głowami przechodniów olbrzymie cztery pistolety wycelowane w siebie parami. To instalacja gwiazdora czeskiej sztuki współczesnej, Davida Černego, i jednocześnie wizytówka przybytku sztuki, którego żywot okazał się krótszy niż „młodość” prezentowanych w nim prac.

Historia Artbanka Museum of Young Art jest tak niezwykła jak miejsce, które na półtora roku muzeum objęło w posiadanie. Powstało ono z myślą o wsparciu dla studentów i absolwentów akademii sztuk pięknych w Czechach i na Słowacji. Wiosną 2011 roku Petr Šec i Olga Dvorak, właściciele komercyjnej galerii dvorak sec contemporary, utworzyli organizację Artbanka, której cel określili jako monitorowanie lokalnej sceny artystycznej, wyszukiwanie najbardziej obiecujących artystów, a następnie zakup ich prac do kolekcji. Artbanka nawiązała współpracę z sześcioma uczelniami artystycznymi w Czechach i dwiema na Słowacji. Wkrótce potem organizacja powołała muzeum, otwarte w rekordowym tempie (przygotowania trwały zaledwie cztery tygodnie!) 12 czerwca 2011 roku w barokowym pałacu Colloredo-Mansfeld. Budynkiem o imponującej powierzchni ponad czterech tysięcy metrów kwadratowych zarządza Galeria Miejska w Pradze, jednak nigdy nie wykorzystywała go do własnych celów z uwagi na zły stan zachowania. Warunki nieodpowiednie dla wystaw muzealnych o charakterze historycznym okazały się idealne dla sztuki współczesnej. Do czasu remontu, planowanego w nieokreślonej przyszłości, gmach został użyczony na działalność AMoYA. Mimo sukcesu frekwencyjnego (80 000 zwiedzających w ciągu półtora roku, nie licząc otwartego nieodpłatnie dziedzińca) 15 stycznia 2013 roku drzwi muzeum otworzyły się dla zwiedzających po raz ostatni…

Krótkie życie tego miejsca wymaga odnotowania. Chociaż nie trwało długo, dowodzi, że sztuka współczesna może zaistnieć w centrum historycznego, środkowoeuropejskiego miasta i może wzbudzać zainteresowanie publiczności. I wreszcie, że muzeum może być czymś więcej niż tylko białym sześcianem, który tworzy ramy dla sztuki, lub też modną przestrzenią postindustrialną. AMoYA to idealne połączenie koncepcji funkcjonowania instytucji sztuki i przestrzeni wystawowej. „Nie chcieliśmy tworzyć kolejnego »muzealnego« pokazu, chcieliśmy natomiast zdefiniować nowe laboratorium sztuk wizualnych, nowy kanał komunikacji, który pozwoli na dokonanie bezpośredniego porównania między czeską i międzynarodową twórczością artystyczną, w celu wymiany idei i poprawy kulturalnego »metabolizmu « Europy Środkowej” – pisze w katalogu z pierwszej wystawy główny kurator AMoYA, Vlado Beskid. Przechadzając się po komnatach, pokojach, korytarzach, klatkach schodowych, odnosiło się nieodparte wrażenie, że sztuka jest częścią codzienności, że należy do tego miejsca, a my jesteśmy gośćmi w domu, który jeszcze niedawno tętnił życiem. Gmach powstał w średniowieczu, ale od XVII wieku był sukcesywnie przebudowywany w stylu barokowym. W 1848 roku pałac odziedziczyła księżna Wilhelmina z domu Colloredo-Mansfeld, która wraz z mężem gruntownie go przebudowała, ujednolicając pod względem stylistycznym osobne do tej pory części. Od początku XIX wieku w pałacu mieściła się słynna galeria sztuki rodziny Colloredo-Mansfeld, przeniesiona tu przez właścicieli z zamku w wiedeńskim Döblingu. W 1818 roku galeria została udostępniona publiczności, a w 1840 odbyła się tu pierwsza doroczna wystawa odnowionej Krasoumna jednota (Unii Sztuk Pięknych). Ozdobą pałacu jest wysoka na dwie kondygnacje, owalna sala balowa z rokokowym malowidłem na sklepieniu (Pietro Scotti, 1736–1737).

Projekt „Baroque Hall”: Reality, Fucking 15 minutes, 2011 / Baroque Hall Project: Reality, Fucking 15 minutes, 2011, fot. AMoYA (źródło: materiały kwartalnika Herito)

Projekt „Baroque Hall”: Reality, Fucking 15 minutes, 2011 / Baroque Hall Project: Reality, Fucking 15 minutes, 2011, fot. AMoYA (źródło: materiały kwartalnika Herito)

Ślady arystokratycznej świetności cały czas są widoczne. Niektóre ściany wciąż obciągnięte są tkaniną, pozostały dekorowane kasetony, zdobione obramowania kominków, historyczne lustra, złocony barokowy ornament wije się po ścianach i sklepieniach, z których zwisają podobnie zdobione żyrandole. Tak przynajmniej w pewnej mierze prezentowała się część A ekspozycji. W 1953 roku ulokowano tu archiwa Akademii Nauk, a sam budynek, bez dbałości o zabytkową tkankę, dostosowano do funkcji biurowych. Poprzebijano ściany bądź też wstawiono nowe, zainstalowano okablowanie, parkiety pokryto linoleum. Wszystko to – świetność arystokratycznego pałacu i jej kres z czasów komunizmu, ale też współczesność, która nie potrafiła podjąć właściwych kroków w celu odnowienia zabytku – stało się tłem dla prac sztuki współczesnej. Przed otwarciem muzeum budynek przeszedł jedynie podstawową adaptację. Powstała kasa, sklepik muzealny i… to wszystko. Nie ma windy (a budynek ma trzy wysokie piętra), toalety to raczej pozostałość po biurach, ściany i podłogi przypominają o długiej, nie zawsze chlubnej historii. Część A została przypisana ważnym nazwiskom sztuki czeskiej i międzynarodowej. Przyziemie zajęła instalacja Černego Shark. Tuż przy wejściu na schody ustawiono pokryty graffiti automat z napojami, z podświetlonym na górze napisem „Art is business” – pracę zatytułowaną Graffomat (2010) autorstwa EPOS 257. Ponadczasowe motto odnoszące się do świata sztuki, w tym do samej instytucji. Bo chociaż AMoYA miała charakter non profit, to dzięki zakupom prac młodych artystów Artbanka jest ważnym uczestnikiem rynku sztuki.

Strony: 1 2

Artykuł ukazał się w kwartalniku Herito nr 10 (2013)

Dodaj komentarz


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Balkan Playground. Michał Korta

Od 25 października do 3 grudnia 2017 roku

Michał Korta, cykl „Balkan Playground” (Randa, egipska reprezentacja karate, Sutomore, Czarnogóra), 2014 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kino-oko. Wokół Wiertowa i konstruktywizmu

Od 20 października do 30 listopada 2017 roku

Józef Robakowski, „Ćwiczenia na 2 ręce” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Cukiernia Europa

Od 19 października 2017 do 25 listopada 2017 roku

Aleksandar Stankoski, Ostatnia wyprawa, 100 x 70, olej na kartonie, 1992 (źródło: materiały prasowe organizatora)

8. Festiwal Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja

Od 19 do 22 października 2017 roku

 Festiwal Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja (źródło: materiały prasowe organizatora)

Festiwal im. Macieja Berbeki Inspirowane Górami

Od 19 października do 21 października 2017 roku

Festiwal im. Macieja Berbeki Inspirowane Górami (źródło: materiały prasowe organizatora)

Inwencja i naśladownictwo. Dawna grafika włoska

Od 17 października do 17 grudnia 2017 roku

Gaetano Cottafavi, „Wodospad na rzece Aniene koło Tivoli”, 1835 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Dziekanka artystyczna

Od 16 października do 24 listopada 2017 roku

Mirosław Bałka, „Good God” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Festiwal Tradycji Literackich

Rozdział I: Mickiewicz / Różewicz

Od 14 października do 16 listopada 2017 roku

Ballady i Romanse (źródło: materiały prasowe organizatora)

Modernizm udomowiony

Współczesna architektura chińska

Od 13 października 2017 roku do 7 stycznia 2018 roku

Projekt: Warsztat wyrobu cukru trzcinowego w gminie Zhangxi, powiat Songyang, Studio: DnA _Design and Architecture (źródło: materiały prasowe organizatora)

Centralna, Środkowo-Wschodnia

Od 13 października do 23 listopada 2017 roku

Ivars Gravlejs, „FUCK” (Early Works), 1994 źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR