Le CorbusYear, 15.07-6.10.2012, Warszawa, Katowice, Tarnów, Wrocław

Architekt i urbanista, malarz i rzeźbiarz, pisarz i wydawca. Artysta wszechstronny, człowiek renesansu, papież modernizmu. Chyba łatwiej byłoby wymienić czym nie zajmował się jeden z najwybitniejszych twórców XX wieku – Charles-Édouard Jeanneret-Gris, lepiej znany jako Le Corbusier.

Katowice, Drapacz Chmur 1934, arch.T.Kozłowski, fot.Paweł Pomykalski (źródło: materiały prasowe Centrum Architektury)

Katowice, Drapacz Chmur 1934, arch.T.Kozłowski, fot.Paweł Pomykalski (źródło: materiały prasowe Centrum Architektury)

Karol Edward Jeanneret urodził się w 1887 roku we francuskiej rodzinie w szwajcarskim miasteczku La Chaux-de-Fonds. Jako syn pianistki i zegarmistrza już od najmłodszych lat przejawiał zainteresowanie sztuką. Kształcił się w szkole plastycznej oraz zakładzie grawerskim wuja. Ze względu na nienajlepszy wzrok porzucił jednak precyzyjne rzemiosło na rzecz architektury  . W młodości odbył wiele podróży, między innymi do Włoch, Niemiec, Francji, Austro-Węgier, Bułgarii, Turcji czy Grecji. Wszystkie te doświadczenia, w szczególności wizyty w kartuzji w podflorenckim Galluzzo, na ateńskim Akropolu czy w bazylice Hagia Sofia w Stambule, wywarły niezwykłe wrażenie na młodym twórcy. Niemniejszy wpływ na jego przyszłe losy miały praktyki w biurach Petera Behrensa w Berlinie (gdzie spotkał Ludwiga Miesa van der Rohe i Waltera Gropiusa) oraz Augusta Perreta (pioniera projektowania budowli ze zbrojonego betonu) w Paryżu. To właśnie w stolicy Francji młody Jeanneret zdecydował się osiąść na stałe i założyć pracownię wraz ze swoim kuzynem Pierrem. Tam też, jak było wówczas w zwyczaju, postanowił przyjąć pseudonim artystyczny. Le Corbusier – nowy przydomek miał być pamiątką po przodku od strony matki – Lecorbésierze. Według innej teorii to jednak zabawna trawestacja francuskiego słowa le corbeau (kruk).

 

Teoretyk

To właśnie w Paryżu młody Le Corbusier zaczął rozwijać swoje teorie artystyczne. W 1918 roku razem ze swoim przyjacielem Amédéé Ozenfantem opublikowali „Après le cubisme” (Po kubizmie) – manifest nowego kierunku w malarstwie – puryzmu, postulującego porządek kompozycji, użycie prostych barw i podstawowych form geometrycznych. Dwa lata później razem z Ozenfantem założyli też gazetę „L’Esprit Nouveau” (Nowy Duch). To właśnie artykuły z tego periodyku stały się podstawą wydanej w 1923 r. książki „Vers une architecture” (W stronę architektury), zwanej często biblią modernizmu. Le Corbusier nakreślił w niej podstawy pięciu zasad nowoczesnej architektury. Według autora nowe budynki miały być po pierwsze oparte na konstrukcji słupowej (tzw. pilotis). Uwolniony parter miał służyć lepszej wentylacji, nie ograniczać widoków czy rozwoju zieleni, przede wszystkim zaś stanowić dodatkowe miejsce parkingu i cyrkulacji dla samochodów i ludzi. Drugi postulat Le Corbusiera dotyczył zastosowania długich, horyzontalnych okien. Zabieg ten miał służyć optymalnemu doświetleniu wnętrz oraz pełniejszej integracji architektury z otoczeniem. Trzecim wymogiem miały być płaskie dachy-ogrody. Rozwiązanie to miało zachęcać do spędzania czasu na wolnym powietrzu oraz zapewniać lepszą izolację termiczną budynku. Powyższe założenia uzupełniły punkty czwarty i piąty – dotyczące wolnego planu i wolnej elewacji, zakładające swobodę kształtowania ścian i wnętrz bez ograniczeń konstrukcyjnych. Dopełnieniem całościowej koncepcji miał być dodatkowy postulat architektonicznej promenady, według którego budynki miały „zapraszać” do ich przemierzania, od parteru aż po dach.

„Fabryka szczęścia. Wykład, którego nie było” fot. Michał Dąbrowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

„Fabryka szczęścia. Wykład, którego nie było” fot. Michał Dąbrowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Niemniej ważnym wkładem Le Corbusiera w rozwój teorii architektury jest również jego autorski kanon proporcji zwany Modulorem. System ten miał nawiązywać do historycznych prac Witruwiusza, Leonarda da Vinci czy Leona Battisty Albertiego, opisujących relacje architektury i ciała ludzkiego. Głównym założeniem Modulora było wyznaczanie wymiarów budynków w oparciu o złoty podział i uproszczony schemat proporcji ciała człowieka. Zgoła odmienna była natomiast geneza powstania kolejnej teorii Le Corbusiera: koncepcji maszyny do mieszkania (machine à habiter). Tym razem Corbu inspirował się nowoczesnością. Uważał że formy przemysłowe, ze względu na walory użytkowe, w szczególności zaś samochody (zwłaszcza jego ulubione Citroëny), samoloty czy transatlantyki powinny być wzorem do naśladowania w architekturze. Zresztą fascynacja Le Corbusiera technologią widoczna była także w znacznie większej skali. Jego monumentalne plany urbanistyczne (jak bezkompromisowe Ville Contemporaine dla 3 milionów mieszkańców czy Ville Radieuse) mogą być traktowane jako autorska odpowiedź na wymagania epoki przemysłu. Niektóre z jego odważnych propozycji, jak pomysł wyburzenia historycznego centrum Paryża i zabudowania go kilkudziesięciometrowymi wieżowcami spotkały się z oburzeniem i niedowierzaniem decydentów oraz mieszkańców. Wielu zarzucało jego rozważaniom wręcz utopijny charakter. On jednak niezrażony starał się aktywnie propagować swoje koncepcje. Był jednym z członków i założycieli Międzynarodowych Kongresów Architektury Nowoczesnej CIAM (Congrès Internationaux d’Architecture Moderne) – organizacji propagującej idee modernizmu. Współtworzył też Kartę Ateńską – kluczowy dokument dla odbudowy powojennej Europy. Le Corbusier nie ograniczał się jednak tylko do teorii.

Strony: 1 2

Dodaj komentarz


Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Jan Berdyszak: Puste = Prawie Wszystko

Od 22 marca do 12 maja 2019 roku

Wystawa Jana Berdyszaka, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, fot. Jerzy Bartkowski/fotobank (źródło: materiały prasowe)

Poza słowami – Katarzyna Józefowicz

Od 30 marca do 19 maja 2019 roku

Katarzyna Józefowicz, gry, 2001–2003, tektura, papier z ulotek reklamowych, ok. 21 000 elementów, dokumentacja z 2015 roku z wystawy indywidualnej habitat w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie autorstwa B. Górki (źródło: materiały prasowe)

Zjednoczona Pangea

Od 22 marca do 9 czerwca 2019 roku

Monika Zawadzki, Karmiąca, 2014, żywica epoksydowa, akryl,. 150 x× 100 x× 214 cm, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe)

Made in Britain ….On Making

Od 15 marca do 9 czerwca 2019 roku

Tucker Judith, Evi pływa / Evi Swims, 2007,olej na płótnie / Oil on canvas, fot. © Priseman Seabrook Collection (źródło: materiały prasowe)

FOGHORN. Wątek transformacji w pracach z Kolekcji II Galerii Arsenał

Od 15 marca do 5 maja 2019 roku

Piotr Uklański, Bez tytułu (Solidarność), 2007, dyptyk, fotografia na dibondzie, 260 × 370 cm, edycja 5 +AP, praca z Kolekcji II Galerii Arsenał, Białystok (źródło: materiały prasowe)

Czas przełomu. Sztuka awangardy w Europie Środkowej 1908–1928

Od 8 marca do 9 czerwca 2019 roku

Imre Szobotka, Marynarz, 1915, Janus Pannonius Múzeum, Modern Magyar Képtár, Pécs (źródło: materiały prasowe)

Patchwork: Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak

Od 28 lutego do 18 maja 2019 roku

Grunwaldzki Square, fot. Michał Brzoza (źródło: materiały prasowe)

Moc natury. Henry Moore w Polsce

Od 22 lutego do 30 czerwca 2019 roku

Henry Moore, Oval with Points (na wystawie: przed Gmachem Głównym MNK) (źródło: materiały prasowe)

Nicolas Grospierre – subiektywny atlas architektury modernistycznej

1 marca do 7 kwietnia 2019 roku

Nicolas Grospierre, Blok mieszkalny, Sankt Petersburg, Rosja, 2007 (źródło: materiały prasowe)

Mikołaj Poliński: 19 odcieni szarości

15 lutego do 31 marca 2019 roku

Widok wystawy Mikołaja Polińskiego w Galerii Muzalewska, fot Galeria Muzalewska (źródło: materiały prasowe)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR