Główną nagrodę, Złotego Niedźwiedzia zdobył irański film, Nader And Simin, A Separation (Nader i Simin, Separacja), w reżyserii Asgahara Farhadi. Srebrnego Niedźwiedzia, za najlepsze kreacje żeńskie, otrzymał zespół irańskich aktorek grających  w Nader And Simin, A Separation (Nader i Simin, Separacja).

Srebrnego Niedźwiedzia, za najlepsze role męskie, dostał zespół irańskich aktorów grających w Nader And Simin, A Separation (Nader i Simin, Separacja). Ponadto film ten wyróżniono również: Filmową Nagrodą Pokojową (Friedensfilmprise), Nagrodą Jurorów Ekumenicznych (Preis der Ökumenischen Jury) oraz nagrodą czytelników gazety codziennej Berliner Morgenpost.

Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu: Jodaeiye Nader az Simin (Nader And Simin, A Separation), reżyser Asghar Farhadi, Richard Hübner © Berlinale 2011

Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu: Jodaeiye Nader az Simin (Nader And Simin, A Separation), reżyser Asghar Farhadi, Richard Hübner © Berlinale 2011

Interesujący, bardzo dobrze zrobiony film, Nader i Simin, Separacja, w reżyserii Asgahara Farhadi, opowiada historię, dobrze sytuowanego, rozchodzącego się małżeństwa z Teheranu. Spragniona niezależności żona, żąda rozwodu, ponieważ pragnie wyjechać z kraju. Dlatego postanawia opuścić męża z córką i chorym ojcem. Na odchodne załatwia mężowi pomoc do pielęgnowania niedołężnego ojca. Z polecenia żony, religijna, prosta niewiasta podejmuje opiekę nad starcem. Niestety nowo zatrudniona kobieta jest w ciąży. Pewnego dnia, wychodząc do lekarza zostawia staruszka samego. Bezwładny starzec spada z łóżka. Leżącego na podłodze ojca zastaje syn. Przestraszony stwierdza, że mężczyzna na szczęście jeszcze żyje. W pewnym momencie opiekunka niespodziewanie wraca, lecz owładnięty gniewem pan domu, zwalnia ją z pracy. A gdy ta stawia opór, zostaje siłą wypchnięta za drzwi. Pod wpływem mocnego szturchnięcia, kobieta ląduje na schodach. Dochodzi do poronienia.

Kobieta wraz ze swym bezrobotnym mężem oskarża byłego pracodawcę o morderstwo nienarodzonego dziecka. Film ukazuje losy bezradnego, obarczonego rodzinnymi problemami bohatera, żyjącego w świecie, gdzie patriarchat mocno już szwankuje. Ciekawe dla widzów europejskich są dialogi skupione wokół przewodniego tematu winy. Reżyser, Asgahar Farhadi, należy do najważniejszych głosów młodego irańskiego kina. W 2009 roku, na 59. Berlinale za film, About Elly otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia.

Generalnie utwory Farahadi przedstawiają rozdarcie irańskiego społeczeństwa. Podziały pomiędzy ludnością religijną i świecką, między bogatymi i biednymi. W Nader i Simin, Separacja, żona, Simin zamierza wyjechać za granicę po to, by zapewnić córce lepsze życie. Mąż Nader rezygnuje z planów żony, nie może zostawić chorego na alzheimera ojca. Pokazane w filmie propozycje odrębnych dróg życiowych, dotyczą dwóch przeciwstawnych modeli. Simin, uosabia nowoczesne, otwarte na świat, wizje młodej generacji. Nader reprezentuje tradycyjne wartości, skupione wokół przynależności do korzeni. Reżyser niczego nie wartościuje. Oba przykłady opisuje z pełnym zrozumieniem.

Początkowo władze Iranu zakazały emisji filmu. Później jednak odwołano tę decyzję i Nader i Simin, Separacja zdobył nagrodę na lokalnym Festiwalu Filmów Irańskich. A w 2011 roku, pierwszy raz w historii Berlinale, film irański dostał Złotego Niedźwiedzia.

Srebrnego Niedźwiedzia za najlepsze aktorstwo w filmie Jodaeiye Nader az Simin (Nader And Simin, A Separation) w reżyserii Asghara Farhadi otrzymali Peyman Moadi, Ali Asghar Shabazi and Babak Karimi, Richard Hübner © Berlinale 2011

Srebrnego Niedźwiedzia za najlepsze aktorstwo w filmie Jodaeiye Nader az Simin (Nader And Simin, A Separation) w reżyserii Asghara Farhadi otrzymali Peyman Moadi, Ali Asghar Shabazi and Babak Karimi, Richard Hübner © Berlinale 2011

Asgahar Farhadi, udzielając wywiadu niemieckiej telewizji podkreślił, że wierzy, iż problem – przebywającego aktualnie w więzieniu – reżysera Jafara Panahi zostanie w Teheranie pozytywnie rozwiązany. Jury 61. Berlinale nagradzając film irański wyraziło symboliczne poparcie dla  reżyserów, aktorów i intelektualistów w Iranie.

Jednocześnie szefowa Jury, Izabella Rossellini podkreśliła, że przyznanie głównej nagrody Irańczykom było jednomyślną decyzją wszystkich jurorów. Również międzynarodowi dziennikarze zgodnie uznali film Farhadiego za najmocniejszy akcent festiwalu. Podczas konferencji prasowej rozpoczynającej 61. Berlinale, Dieter Kosslick powiedział, że aktywny dialog z artystami w Iranie może przynieść więcej dobrego niż separacja i milczenie. Kosslick miał rację. Pozytywne głosy oraz główna nagroda dla Irańczyków wzmocniła aktywność irańskiej opozycji. Podczas, gdy irańscy twórcy zbierali międzynarodowe laury, irańska emigracja protestowała pod Bramą Brandenburską przeciw praktykom swego rządu, nawołując do zmian i do rewolucji w Iranie.

Dodaj komentarz


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Prabhakar Pachpute i Rupali Patil. Zwiastunki chaosu

Od 28 stycznia do 18 czerwca 2017 roku

Prabhakar Pachpute, „Góra ucieczki”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Marek Starzyk. Gazetowe obrazki

Od 27 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Marek Starzyk, Bez tytułu, 1999–2000 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące

Od 21 stycznia do 26 marca 2017 roku

Jacek Sempoliński (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwik Gronowski. Fotografie Krzemieniec/Wołyń 1930–1939

Od 19 stycznia do 19 marca 2017 roku

Ludwik Gronowski, „Na szybowisku” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eksplozja litery

Ikonografia tekstualności jako źródła cierpień

Od 12 stycznia do 31 marca 2017 roku

Ireneusz Walczak, „Bartoszewski”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

World Press Photo 2016

Od 14 stycznia do 12 lutego 2017 roku

Warren Richardson, Australia | „Hope for a New Life”, 28 August, Serbia/Hungary border (źródło: materiały prasowe)

Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa

Od 10 stycznia do 8 lutego 2017 roku

„Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nie, no to nie. Dźwiękowe działania obrazoburcze

Od 11 stycznia do 14 lutego 2017 roku

Ryszard Ługowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urok prowincji w fotografii Jerzego Piątka

Od 10 stycznia do 2 lutego 2017 roku

Jerzy Piątek, „Smutek i urok prowincji”, koniec lat 70. i 1 poł. lat 80. XX w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

Małgorzata Szymankiewicz. blank

Od 27 grudnia 2016 roku do 22 stycznia 2017 roku

Małgorzata Szymankiewicz, „Office Work 231”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR