Wystawa Powidoki życia. Władysław Strzemiński i prawa dla sztuki. Muzeum Sztuki w Łodzi, 30 listopada 2010 – 27 lutego 2011, Projekt ekspozycji: Katja Strunz, Kuratorzy: Paulina Kurc-Maj, Jarosław Lubiak, Konsultacja: Zenobia Karnicka

Wystawa w MS² w Łodzi pt. Powidoki życia. Władysław Strzemiński i prawa do sztuki jest wyjątkowym wydarzeniem artystycznym w skali kraju, gdyż niezwykłą twórczość Strzemińskiego, choć znaną udało pokazać się w nowy sposób, przesuwając zamysł interpretacyjny na inne, niedoceniane aspekty twórczości za pomocą czterech wydzielonych przestrzeni. Powstałe metaforyczne pasaże, czasami bardzo wąskie, odpowiadają głównym problemom życia i zarazem praktyki twórczej polskiego konstruktywisty.

Projekt dworca w Gdyni, 1923 (rekonstrukcja)

Projekt dworca w Gdyni, 1923 (rekonstrukcja)

Jeśli zastanowimy się nad historią sztuki z okresu przedwojennego, to uświadomimy sobie, że ówczesna pozycja Strzemińskiego porównywalna była z pozycją Henryka Stażewskiego, a wcześniej także Mieczysława Szczuki. Dziś się to jednak zmieniło, gdyż docenia się nie tylko ouvere, ale również innowacyjną myśl Strzemińskiego, w tym jego recenzje z wystaw i polemiki. Sądzę, że w perspektywie czasowej większego znaczenia nabiorą dokonania nie tylko i tak uznanej Katarzyny Kobro, ale także Karola Hillera czy Janusza Marii Brzeskiego i Kazimierza Podsadeckiego, niż monolityczna działalność Stażewskiego.

Twórczość Strzemińskiego cenił już pierwszy dyrektor Muzeum Sztuki Marian Minich, ale  na gruncie światowego muzealnictwa w latach 70. i 80. wylansował ją wieloma wystawami polskiego konstruktywizmu Ryszard Stanisławski, a następnie, już pod koniec lat 80. i w pierwszej połowie 90., Jaromir Jedliński. W twórczości Strzemińskiego zarówno Stanisławski, jak i Jedliński akcentowali przede wszystkim malarstwo unistyczne i związki z tradycją geometryzmu z kręgu De Stil,  nie doceniając go jako projektanta i designera. W późnych latach 80. co prawda miały miejsce  wystawy pokazujące jego dorobek rysunkowy, jak w Muzeum w Apeldorn, ale była to inicjatywa bardziej holenderska, niż polska. Dopiero książka Andrzeja Turowskiego Budowniczowie świata (2000) dała nową, inną interpretację konstruktywizmu, w tym, jak się wydawało – monolitycznej twórczości Strzemińskiego. Turowski do rangi równoznacznej z unizmem przyrównał inne prace artysty, np. cykl Pejzaże (moim zdaniem przesadnie), rysunkowe cykle wojenne (słusznie), w tym najważniejszy Moim przyjaciołom Żydom trafnie interpretowany jako niezależny i nie mający dalszej kontynuacji1. Wartość tego cyklu ma także bardzo duże znaczenie dla polskiej fotografii awangardowej.

Śladem istnienia, z cyklu Moim przyjaciołom Żydom, 1945, wł. Muzeum Narodowe w Krakowie

Śladem istnienia, z cyklu Moim przyjaciołom Żydom, 1945, wł. Muzeum Narodowe w Krakowie

Właśnie obecną wystawę w Łodzi należy postrzegać poprzez nowe i udane odczytanie całości twórczości Strzemińskiego, podzielonej na cztery pasaże, które momentami stają się formą labiryntu za sprawą bardzo ciekawej aranżacji berlińskiej artystki Katji Strunz, wykorzystującej zaprojektowany przez Strzemińskiego eksperymentalny alfabet. Strunz stworzyła formy=litery w postaci ściany. W rezultacie powstała instalacja opierająca się na metaforze słowa Zeittraum, ale jest ona niewidoczna dla zwiedzających, gdyż aby ją odczytać trzeba by znaleźć się wysoko, pod sufitem, co jest oczywiście niemożliwe. Swoją drogą jest to kolejna praca odwołująca się do skrajnie funkcjonalistycznego alfabetu Strzemińskiego. Pierwszymi były obrazy z lat 90. Macieja Sieńkowskiego, potem praca Mirosława Bałki zaprezentowana na otwarciu MS² w 2008 roku, a teraz realizacja Strunz.

Pasaże życia i twórczości

Jak najbardziej w uzasadniony sposób ekspozycja podzielona jest na cztery części.

„Prawa do sztuki” pokazująca m.in. pierwsze prace wykonane w Rosji pod wpływem Władimira Tatlina i oczywiście Kazimierza Malewicza, oraz najważniejszą koncepcję nowoczesnego malarstwa polskiego w XX wieku, jakim jest do tej pory unizm. Ale tak naprawdę istniały dwie formy unizmu, jeden mniej ciekawy z lat 1924-29 charakteryzujący się wyłanianiem się delikatnej formy i drugi „radykalny” z lat 1931-34. Interesujące, że obie malarskie wykładnie nowej koncepcji obrazu powstały po opublikowaniu rozprawy Unizm w malarstwie (1928), która jest bardzo ważną koncepcją teoretyczną, chyba najważniejszą polską myślą w XX wieku, choć wywodzącą się z arbitralnych założeń2.

Dokumentacja wystawy „Powidoki życia. Władysław Strzemiński i prawa dla sztuki”, Muzeum Sztuki w Łodzi

Dokumentacja wystawy „Powidoki życia. Władysław Strzemiński i prawa dla sztuki”, Muzeum Sztuki w Łodzi

Drugi pasaż ekspozycji „Architektonizacja życia” ukazuje jak można było, opierając się na stałych stosunkach liczbowych w Kompozycjach architektonicznych, stworzyć obrazy niezwykle wyrafinowane, pod względem techniki malowania odwołujące się do Malewicza (obrazy w kolekcji Stedelijk Museum w Amsterdamie), trochę Paula Cezanne’a i futurystów. Pokazano także w dużej okazałości meble projektowane do Sali Neoplastycznej, które pieczołowicie przechowywał jeszcze na początku lat 90. Roman Modzelewski, współpracownik Strzemińskiego z lat 40. oraz druki, maszynopisy i tkaniny z 1948, w których Strzemiński stosował efekty wizualnego pulsowania i przenikania się formy, jakie wypracował w swym malarstwie i rysunku.

Strony: 1 2

1A. Turowski, Budowniczowie świata, Kraków 2000, s. Budowniczowie świata (2000), s. 230. Warto jednak zaznaczyć, że taka interdyscyplinarna wizja twórczości Strzemińskiego  z bardzo mocnym akcentem na druk funkcjonalny i cykle rysunkowe znalazła swe miejsce już w książce pod red. J. Zagrodzkiego, Władysław Strzemiński in memoriam, Łódź 1988.

2W prestiżowej antologii pod red. Ch. Harriosna & P. Wooda, Art. In Theory 1900-1990. An Antology of Changing Ideas, Blackwell Oxford UK& Cambridge USA, 1994 zamieszczono Statetments Strzemińskiego z “Abstraction-Création” Paryż, nb 1i 2 z 1932 i 1933.

3Strzemiński był bezkompromisowy, rozmowa Marzeny Bomanowskiej ze Stanisławem Fijałkowskim, „Gazeta Wyborcza” (Strzemiński w MS2), 30.11.2010, s. 3.

KRZYSZTOF JURECKI (ur. 1960), krytyk i historyk sztuki, członek honorowy ZPAF i AICA. Specjalizuje się w historii sztuki XX wieku, zwłaszcza modernizmu i awangardy artystycznej, zajmuje się przede wszystkim fotografią i filmem eksperymentalnym. Autor kilku książek z zakresu fotografii. Pisał dla wielu pism artystycznych, obecnie dla „O.pl” i „Formatu”. Przewodniczący jury konkursu Cyberfoto w Częstochowie (od 2002) i Biennale Sztuki w Piotrkowie (od 2011). W latach 1998-2005 kierował działem Fotografii i Technik Wizualnych w Muzeum Sztuki w Łodzi. Kurator wystaw. W latach 2007-2017 roku związany z Galerią Wozownia w Toruniu. Wykładał na ASP w Poznaniu, Łodzi i Gdańsku, obecnie na WSSiP w Łodzi. Prowadzi blog: http://jureckifoto.blogspot.com/.

Dodaj komentarz


Artykuły

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Ignacy Czwartos. Malarz polski

Od 22 lutego do 29 kwietnia 2019 roku

Ignacy Czwartos. Malarz polski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Fernando Menis – Backstage

Od 16 lutego do 7 kwietnia 2019 roku

Centrum Kulturalno-Kongresowe Jordanki w Toruniu, Jakub Certowicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

XXV Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych

Od 8 marca do 2 kwietnia 2019 r.

Plakat XXV Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych (źródło: materiały prasowe organizatora)

Andrzej Paruzel – Retrospektywa

Od 8 lutego do 14 kwietnia 2019 roku

Codzienne zajęcia Biura, 1988-1989, fot. z archiwum artysty (źródło: materiały prasowe organizatora)

Bartek Jarmoliński, Nihil Veditur

Od 2 lutego do 10 marca 2019 roku

Bartek Jarmolinski, Odpad 2, akryl, płótno, 110 × 100 cm (Źródło: materiały prasowe organizatora)

Wyspiański. Nieznany

Od 16 stycznia do 5 maja 2019 roku

Stanisław Wyspiański, Zadumana. Życie. tygodnik ilustrowany, literacko-artystyczny, Rok 2, 1898, nr 50

Prawem naszym – zmartwychwstanie

Od 11 grudnia 2018 roku do 24 marca 2019 roku

Pierwodruk "Było to pod Jeną" Walerego Przyborowskiego, Warszawa 1904; ZNiO (źródło: materiały prasowe organizatora)

11. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia

Od 8 do 16 grudnia 2018 roku

11. Międzynarodowy Festiwal Boska Komedia (źródło:materiały prasowe organizatora)

Veronica Taussig. Red Black and Yellow

Od 14 grudnia 2018 roku do 3 lutego 2019 roku

Veronica Taussig, fot. Urszula Tarasiewicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Janusz Mielczarek – W poszukiwaniu różnych stanów piękna

Od 16 grudnia 2018 roku do 20 stycznia 2019 roku

Janusz Mielczarek, fot. Tomasz Sętowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR