Co robi malarz? 10. Konkurs im. Eugeniusza Gepperta. BWA Awangarda, Wrocław; czynna do 27 listopada.

Na przewodnie hasło 10. Konkursu im. Eugeniusza Gepperta Co robi malarz?, można, wbrew pozorom, jednoznacznie odpowiedzieć: robi swoje. Ponieważ jest absolwentem wyższej uczelni artystycznej swoje musiał już w życiu odmalować, ale skoro otrzymanie dyplomu nie jest uzależnione od podpisania zobowiązania o malowaniu do końca życia, to młody artysta, jak niemal cały liczony w rankingach art world, już na swoim będąc, sięga po kamerę i kręci. Czasem w związku z malarstwem, czasem odpowiadając na zew służby społecznej, pracy organicznej u podstaw, lub z żądzy dokonania politycznej zmiany. Kręcący malarze od lat przyprawiają o kręćka organizatorów i jury różnych konkursów, a szczególnie tego im. Gepperta.

10. Konkurs im. Eugeniusza Gepperta - plakat (źródło: materiał prasowy)

10. Konkurs im. Eugeniusza Gepperta – plakat (źródło: materiał prasowy)

Nie obyło się i w tym roku bez takiej rytualnej dyskusji na starcie, czyli na mecie, czyli na konferencji prasowej przed otwarciem wystawy, a już po zapadnięciu werdyktu jury. Przedstawiciel ASP, czyli współorganizatora konkursu, narzekał, że jury zostało postawione niejako pod ścianą przez Radę Ekspertów i kuratorów, kwalifikujących uczestników i prace konkursowe (nakręcone), ktoś inny, z natury bardziej dopuszczalski, bronił obecności w-ideowców wśród mistrzów pędzla, a Jarosław Modzelewski koncyliacyjnie dowodził, iż siłą „Gepperta” jest właśnie to napięcie między malarstwem i innymi mediami. Mnie się to ostatnie podejście podoba, bo konkursów stricte malarskich jest w kraju sporo, również dla młodych, innych – w tym multimedialnych – tudzież, a drugiego takiego, z którego nikt nikogo nie wyklucza (a o to dzisiaj w sztuce chodzi, prawda?) nie ma. I wogle to widzę w tym konflikcie wyłącznie sprawę organizacyjną: niech się ASP i BWA dogadają raz na zawsze co do regulaminu i będzie sprawa jasna. Nikt nie będzie musiał kręcić nad-programowo. Moja osobista, trochę oportunistyczna koncepcja dopuszcza też i takie rozwiązanie, które zachowując istniejącą formułę, pomieszało by trochę w nagrodach. Mianowice: należy jedną z nagród nazwać Nagrodą im. Eugeniusza Gepperta i przeznaczyć ją wyłącznie dla malarza.

Niestety, kiedy konkurs w konkurs przychodzi zaczynać od deja vu i borykania się z problematyką malarstwa i nie-malarstwa, trudno przejść potem do nagrodzonych prac i wschodzących młodych talentów. O ogólnych problemach pisał nie będę, bo to straszna zmora: czy malarstwo się kończy, czy znów zostało odkryte; czy malarz powinien używać pędzla, czy wystarczy, że swoją zagraconą pracownię wystawi na widok publiczny; czy dobrze jest nawiązać dzisiaj do malarstwa materii, czy lepiej do surrealizmu… Równo dziesięć lat temu na Bielskiej Jesieni już się odbyła wystawa o podobnym tytule (Zawody malarskie) i programie, a potem (ale i wcześniej) było ich na pęczki. Sprawa jest nie do rozstrzygnięcia, już lepiej dywagować o wyższości Świąt Bożego Narodzenia nad Świętami Wielkiej Nocy…

Konkretnie zatem, do laureatki nr 1, czyli Agnieszki Polska (za wideo How The Work Is Done). Praca czysta, powściągliwa w ujawnianiu swego „tematu”, czy raczej „przesłania”. Rekonstrukcja strajku studentów, jaki odbył się w roku 1956 w Krakowskiej ASP. Wówczas złamanego, ale, jak głosi komentarz zza kadru, ponawianego przez artystów po wielekroć w następnych latach. Data, jak i samo zdarzenie, sugeruje polityczny charakter strajku, ale o jego przyczynie w tym wideo nie ma ani słowa. Zamknięci w pracowni rzeźby i szkła studenci niczego tu nie deklarują (ich postacie to tylko atrapy), nie ma żadnych plakatów, haseł itp. No więc pytam, czy na konkursie malarskim dzieło, nie dość, że zrealizowane w technice wideo, nie dość, że odnoszące się do rzeźby i szkła, a nie malarstwa, a ponadto jeszcze gloryfikujące strajk artystów, powinno otrzymać pierwszą nagrodę?

Im na drabince nagród niżej, tym więcej malarstwa. Agata Bielska, co prawda, dostała laur za wideo, ale bardzo malarski. Co więcej, jej promotorka zapewnia, że artystka maluje na co dzień (Bogna Burska w katalogu wystawy, poniekąd laureatka aż dwóch nagród – Polska też jej). Pracy nie opisuję, ale pokazuję obok.

Magdalena Karpińska za prawdziwe malarstwo (arcytrudną i archaiczną temperą jajową!) otrzymała, jak należy, Nagrodę Rektora wrocławskiej ASP. Całkiem słusznie, choć ciekaw jestem, czy tej techniki na akademiach uczą? Dla równowagi, Nagroda Dyrektora BWA przypadła Honoracie Martin za instalację 3D zrealizowaną w różnych mediach; instalację-domek, która pozwala wczołgać się do środka i spędzić w izolacji od reszty wystawy tyle czasu, ile da się wytrzymać (ponieważ można się tam wczołgać tylko pojedynczo, najwyżej we dwoje, praca ta zabrała jury z pewnością mnóstwo czasu). Można tam poczytać zapiski i pooglądać rysunki autorki na poduszkach itp., wideo na monitorach, nasycić się aurą lirycznego buntu, w którym nie zabrakło ani horroru ani poczucia humoru.

Osobiście nie znalazłem dla siebie dzieła, które mógłbym wskazać jako pokrzywdzone przez jury. Parę równorzędnych, niezłych prac mogłoby zastąpić nagrodzone, ale nie musiało. Oceniając tzw. całokształt, muszę powiedzieć, że jubileusz (10 edycja!), nie trafił na rekordowe żniwa młodych talentów, albo Wysoka Rada Ekspertów przekombinowała z rekrutacją. Za to katalog – najładniejszy ze wszystkich dotychczasowych (opracowanie graficzne: HAKOBO; teksty o historii konkursu Andrzej Kostołowski i Piotr Stasiowski; wstęp kuratorów Patrycji Sikory i Wojciecha Pukocza).

Martwi mnie jedno: widz. Andrzej Kostołowski zauważa w swoim szkicu, że o „Geppercie” od lat pisze się mało i zdawkowo w krajowej prasie. Potwierdzam to spostrzeżenie (i chyba też już o tym pisałem). Nie obserwowałem też większego zainteresowania publiczności w poprzednich latach, milczały fora internetowe. Czy to skutek poszukiwania sensu na krańcu historycznego rozumienia obrazu malarskiego w jego własnym obszarze, że zacytuję (oczywiście wyrywając z kontekstu) zdanie z noty katalogowej Wojciecha Łazarczyka? A może „problemowe” wystawy żyją dzisiaj już tylko w środowisku kuratorów, ekspertów, krytyków i samych uczestników, czyli producentów i zarazem konsumentów zamkniętych w swoim światku?

Mirosław Ratajczak

Artykuł ukazał się w miesięczniku Odra nr 11 (595) 2011

Dodaj komentarz


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

JEMS Architekci. (RE)KOLEKCJE

Od 28 kwietnia do 20 sierpnia 2017 roku

Międzynarodowe Centrum Kongresowe w Katowicach, 2015 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Anna Przybył. Pragnienia

25 kwietnia 2017 roku

Anna Przybył, „Pragnienia” (źródło: materiały prasowe wydawcy)

14. Wiosna Jazzowa Zakopane 2017

Od 28 kwietna do 2 maja 2017 roku

Mateusz Gawęda Trio (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zuza Golińska / Magdalena Łazarczyk. Niewidzialna ściana

Od 28 kwietnia do 1 czerwca 2017 roku

Zuza Golińska / Magdalena Łazarczyk, stopklatka z wideo „Niewidzialna Ściana”, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Sztuka w sztuce

Od 28 kwietnia do 1 października 2017 roku

Tezi Gabunia, „Włóż głowę do galerii (Luwr”), 2015–2016, instalacja, 50 × 82 × 50 cm, dzięki uprzejmości T. Gabunii, Popiashvili Gvaberidze Window Project, Tbilisi (źródło: materiały prasowe organizatora)

Tu jesteśmy

Wybrane prace z kolekcji Krzysztofa Musiała

Od 28 kwietnia do 15 sierpnia 2017 roku

Henryk Stażewski, „Kompozycja nr 33”, 1975, akryl, płyta, fot. Agata Ciołek (źródło: materiały prasowe organizatora)

Bratislava pro Wratislavia / Wratislavia pro Bratislava

Od 27 kwietnia do 3 czerwca 2017 roku

Martin Špirec, „Morze spokoju”, 2015 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Okupanci. Niemcy w Krakowie

Od 27 kwietnia do 29 października 2017 roku

Żołnierz niemiecki na moście Dębnickim pozujący do zdjęcia na tle Wawelu. Na rewersie odręczny podpis: „Przed wyruszeniem transportu z Krakowa do Berdyczowa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Presja istnienia

Od 21 kwietnia do 12 maja 2017 roku

Piotr Ambroziak, „Urban cave III”, akryl, spray, 2017 (źródło: materiały autora)

Henryk Stażewski. Kolekcja sztuki XX wieku

Od 21 kwietnia do 11 czerwca 2017 roku

Henryk Stażewski, bez tytułu, poł 70. XX ., fot. © Muzeum Narodowe w Gdańsku (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR