James Lawrence Slattery urodził się 24 listopada 1944 roku w Forest Hills, jako syn księgowej Teresy Phelan i agresywnego, używającego przemocy alkoholika, Jima Slattery’a. Będąc dzieckiem, wyglądał jak dziewczynka. Miał mleczną, gładką, białą cerę i przysypane gęstymi, czarnymi rzęsami powieki. Od najmłodszych lat fascynowały go wykwintne damskie stroje, mocne makijaże, wymyślne nakrycia głowy a przede wszystkim platynowe włosy. Uwielbiał Kim Novak i Lanę Turner. Pragnął być najbardziej pożądaną damą świata, podziwianą przez wszystkich piękną, filmową gwiazdą. Gdy dorósł postanowił zmienić płeć. W 1963 roku, mając 20 lat, rozpoczął kurację hormonalną, umożliwiającą mu transformację z mężczyzny w kobietę. Zafundował sobie elegancką blond fryzurę. Wypracował przyjemny, powabny głos. A z powodu miłości do słodyczy przybrał imię Candy Darling. W Nowym Jorku w latach 60. zakazano drag queens, transwestytom i transseksualistom spacerowania po ulicach. Dlatego przypływająca wieczorami promem z New Jerssey do Nowgo Jorku Candy Darling, spędzała czas w nocnych barach. Tam też poznała przyjaciół należących do świty Andy’ego Warhola. Po jakimś czasie została zaproszona do Factory. Andy Warhol chętnie otaczał się orszakiem ekscytujących osób, których wybryki zwracały uwagę prasy i pośrednio przynosiły mu rozgłos. Candy Darling bardzo przypadła mu do gustu. Oboje mieli ze sobą wiele wspólnego. Łączyła ich miłość do białych włosów, podziw dla div Hollywoodu. Jak i fakt, że od wczesnych lat zbierali zdjęcia i autografy sławnych aktorek, jak: Marlin Monroe, Liz Taylor, Shirley Temple.

Candy Darling (źródło: materiały prasowe Berlinale)

Candy Darling (źródło: materiały prasowe Berlinale)

Andy Warhol zafascynowany Candy Darling, postanowił zrobić z niej super gwiazdę. W roku 1968 obsadził ją w swoim filmie Flesh (1968). Później zagrali razem w wyprodukowanym przez Factory filmie Paula Morrisseya Women in Revolt (1971). Paul Morrissey i Andy Warhol zabrali Candy Darling na prezentację filmu do Hollywood. Dzięki współpracy i przyjaźni z Andy Warholem, Candy zrealizowała dawne marzenia. Hollywood było właśnie miejscem, o którym śniła po nocach. Pobyt w fabryce snów sprawił, że poznała ludzi, nawiązała kontakty. Jako figura artystyczna została zauważona przez innych reżyserów. Od Alana Pakuly otrzymała małą rólkę w filmie Klute i zaistniała na ekranie obok nagrodzonej Oskarem, Jane Fondy. W filmie Lady Liberty grała w towarzystwie Sophii Loren. Potem jednak występowała tylko w produkowanych przez niezależny zespół Brand X filmach: Wynn Chamberlain, Silent Night, Bloody Night.

Uwodzicielska Candy Darling wypracowała sobie wizerunek powabnej blondynki. Nieśmiała i wytworna sprawiała wrażenie małej, zagubionej dziewczynki. Miała aurę. Inspirowała różnych artystów. Nico z Velvet Undergrand poświęciła jej piosenkę Candy Says. Lou Reed śpiewał o niej w utworze Walk on the Wild Side. Pozowała dla znanych fotografów. Pracowali z nią: Richard Avedon, Cecil Beaton, Robert Mapplethorpe. Wspólnie ze znanym z Factory Jackiem Curtisem wystąpiła w jednym z nowojorskich teatrów na Broadwayu w sztukach: Glamour, Glory and Gold (1967), Victory Vain (1971). Również Tennessee Williams zatrudnił ją w swoim przedstawieniu.

W latach 60. zmiana płci nie była wcale rzeczą oczywistą. Candy Darling irytowała dziennikarzy.

„Ta postać nabija nas w butelkę. Z powodzeniem mogłaby być mężczyzną i nie musi wcale udawać wariatki. Ekstrawagancja przekroczyła wszelkie granice zdrowego rozsądku. Ten facet-baba to kiepski żart”, pisano w „New York Times”1 o występach Candy Darling w dramacie Tennessee Williamsa Small Craft Warnings.

Żyjąca w świecie kompletnej fantazji Candy Darling, uosabiała parodię dekadenckiego społeczeństwa lat 60. Gdy Warhol stracił dla niej zainteresowanie, mało kto traktował ją poważnie. Stała się obiektem ironicznych żartów. Pragnęła miłości, lecz żyła samotnie. Marzyła o bogactwie a klepała biedę. Nie miała willi z basenem w Los Angeles, ani domu na Long Island. Candy Darling super star nie posiadała w ogóle żadnego stałego miejsca zamieszkania, ani zawodu. Mieszkała, przeważnie kątem u znajomych. Zdobyte pieniądze przeznaczała na kolejne operacje plastyczne. Konsekwentnie doskonaliła swój wizerunek perfekcyjnej kobiecości. Uchodziła przecież za gwiazdę i czekała na propozycje filmowe i teatralne, a te przestały napływać. Odrzucona przez społeczeństwo wpadła w depresję i konflikt z samą sobą. Nie rozumiała, że wypracowany przez nią damski wizerunek stanowi dla innych jedynie rozrywkę. Chciała być kochana, a została wykpiona. 21 marca 1974 roku w Nowym Jorku Candy Darling zmarła na raka w wieku 29 lat. Rodzice wstydzili się swego transseksualnego syna. Po śmierci Candy spalili prawie wszystkie należące do niej rzeczy. Tylko niektóre pamiątki zachował do dziś długoletni przyjaciel Candy, Jeremiasz Newton. Film Beatiful Darling poświęcony Candy Darling zaprezentowała sekcja Panoramy Berlinale 2010.

1 komentarz do artykułu “Facet-baba, to kiepski żart. Candy Darling”

  1. Iga

    Ciekawy artykuł. Jest coś magnetycznego w ludziach z kręgu Warhola.
    Zauwazyłam błąd w nazwie zespołu Velvet Underground.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Bownik. Wyobraź sobie czasy, w których wszystkie rekordy już padły

Od 20 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Bownik, „Passage”, 2013 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Prabhakar Pachpute i Rupali Patil. Zwiastunki chaosu

Od 28 stycznia do 18 czerwca 2017 roku

Prabhakar Pachpute, „Góra ucieczki”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Marek Starzyk. Gazetowe obrazki

Od 27 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Marek Starzyk, Bez tytułu, 1999–2000 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące

Od 21 stycznia do 26 marca 2017 roku

Jacek Sempoliński (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwik Gronowski. Fotografie Krzemieniec/Wołyń 1930–1939

Od 19 stycznia do 19 marca 2017 roku

Ludwik Gronowski, „Na szybowisku” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eksplozja litery

Ikonografia tekstualności jako źródła cierpień

Od 12 stycznia do 31 marca 2017 roku

Ireneusz Walczak, „Bartoszewski”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

World Press Photo 2016

Od 14 stycznia do 12 lutego 2017 roku

Warren Richardson, Australia | „Hope for a New Life”, 28 August, Serbia/Hungary border (źródło: materiały prasowe)

Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa

Od 10 stycznia do 8 lutego 2017 roku

„Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nie, no to nie. Dźwiękowe działania obrazoburcze

Od 11 stycznia do 14 lutego 2017 roku

Ryszard Ługowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urok prowincji w fotografii Jerzego Piątka

Od 10 stycznia do 2 lutego 2017 roku

Jerzy Piątek, „Smutek i urok prowincji”, koniec lat 70. i 1 poł. lat 80. XX w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR