James Lawrence Slattery urodził się 24 listopada 1944 roku w Forest Hills, jako syn księgowej Teresy Phelan i agresywnego, używającego przemocy alkoholika, Jima Slattery’a. Będąc dzieckiem, wyglądał jak dziewczynka. Miał mleczną, gładką, białą cerę i przysypane gęstymi, czarnymi rzęsami powieki. Od najmłodszych lat fascynowały go wykwintne damskie stroje, mocne makijaże, wymyślne nakrycia głowy a przede wszystkim platynowe włosy. Uwielbiał Kim Novak i Lanę Turner. Pragnął być najbardziej pożądaną damą świata, podziwianą przez wszystkich piękną, filmową gwiazdą. Gdy dorósł postanowił zmienić płeć. W 1963 roku, mając 20 lat, rozpoczął kurację hormonalną, umożliwiającą mu transformację z mężczyzny w kobietę. Zafundował sobie elegancką blond fryzurę. Wypracował przyjemny, powabny głos. A z powodu miłości do słodyczy przybrał imię Candy Darling. W Nowym Jorku w latach 60. zakazano drag queens, transwestytom i transseksualistom spacerowania po ulicach. Dlatego przypływająca wieczorami promem z New Jerssey do Nowgo Jorku Candy Darling, spędzała czas w nocnych barach. Tam też poznała przyjaciół należących do świty Andy’ego Warhola. Po jakimś czasie została zaproszona do Factory. Andy Warhol chętnie otaczał się orszakiem ekscytujących osób, których wybryki zwracały uwagę prasy i pośrednio przynosiły mu rozgłos. Candy Darling bardzo przypadła mu do gustu. Oboje mieli ze sobą wiele wspólnego. Łączyła ich miłość do białych włosów, podziw dla div Hollywoodu. Jak i fakt, że od wczesnych lat zbierali zdjęcia i autografy sławnych aktorek, jak: Marlin Monroe, Liz Taylor, Shirley Temple.

Candy Darling (źródło: materiały prasowe Berlinale)

Candy Darling (źródło: materiały prasowe Berlinale)

Andy Warhol zafascynowany Candy Darling, postanowił zrobić z niej super gwiazdę. W roku 1968 obsadził ją w swoim filmie Flesh (1968). Później zagrali razem w wyprodukowanym przez Factory filmie Paula Morrisseya Women in Revolt (1971). Paul Morrissey i Andy Warhol zabrali Candy Darling na prezentację filmu do Hollywood. Dzięki współpracy i przyjaźni z Andy Warholem, Candy zrealizowała dawne marzenia. Hollywood było właśnie miejscem, o którym śniła po nocach. Pobyt w fabryce snów sprawił, że poznała ludzi, nawiązała kontakty. Jako figura artystyczna została zauważona przez innych reżyserów. Od Alana Pakuly otrzymała małą rólkę w filmie Klute i zaistniała na ekranie obok nagrodzonej Oskarem, Jane Fondy. W filmie Lady Liberty grała w towarzystwie Sophii Loren. Potem jednak występowała tylko w produkowanych przez niezależny zespół Brand X filmach: Wynn Chamberlain, Silent Night, Bloody Night.

Uwodzicielska Candy Darling wypracowała sobie wizerunek powabnej blondynki. Nieśmiała i wytworna sprawiała wrażenie małej, zagubionej dziewczynki. Miała aurę. Inspirowała różnych artystów. Nico z Velvet Undergrand poświęciła jej piosenkę Candy Says. Lou Reed śpiewał o niej w utworze Walk on the Wild Side. Pozowała dla znanych fotografów. Pracowali z nią: Richard Avedon, Cecil Beaton, Robert Mapplethorpe. Wspólnie ze znanym z Factory Jackiem Curtisem wystąpiła w jednym z nowojorskich teatrów na Broadwayu w sztukach: Glamour, Glory and Gold (1967), Victory Vain (1971). Również Tennessee Williams zatrudnił ją w swoim przedstawieniu.

W latach 60. zmiana płci nie była wcale rzeczą oczywistą. Candy Darling irytowała dziennikarzy.

„Ta postać nabija nas w butelkę. Z powodzeniem mogłaby być mężczyzną i nie musi wcale udawać wariatki. Ekstrawagancja przekroczyła wszelkie granice zdrowego rozsądku. Ten facet-baba to kiepski żart”, pisano w „New York Times”1 o występach Candy Darling w dramacie Tennessee Williamsa Small Craft Warnings.

Żyjąca w świecie kompletnej fantazji Candy Darling, uosabiała parodię dekadenckiego społeczeństwa lat 60. Gdy Warhol stracił dla niej zainteresowanie, mało kto traktował ją poważnie. Stała się obiektem ironicznych żartów. Pragnęła miłości, lecz żyła samotnie. Marzyła o bogactwie a klepała biedę. Nie miała willi z basenem w Los Angeles, ani domu na Long Island. Candy Darling super star nie posiadała w ogóle żadnego stałego miejsca zamieszkania, ani zawodu. Mieszkała, przeważnie kątem u znajomych. Zdobyte pieniądze przeznaczała na kolejne operacje plastyczne. Konsekwentnie doskonaliła swój wizerunek perfekcyjnej kobiecości. Uchodziła przecież za gwiazdę i czekała na propozycje filmowe i teatralne, a te przestały napływać. Odrzucona przez społeczeństwo wpadła w depresję i konflikt z samą sobą. Nie rozumiała, że wypracowany przez nią damski wizerunek stanowi dla innych jedynie rozrywkę. Chciała być kochana, a została wykpiona. 21 marca 1974 roku w Nowym Jorku Candy Darling zmarła na raka w wieku 29 lat. Rodzice wstydzili się swego transseksualnego syna. Po śmierci Candy spalili prawie wszystkie należące do niej rzeczy. Tylko niektóre pamiątki zachował do dziś długoletni przyjaciel Candy, Jeremiasz Newton. Film Beatiful Darling poświęcony Candy Darling zaprezentowała sekcja Panoramy Berlinale 2010.

1 komentarz do artykułu “Facet-baba, to kiepski żart. Candy Darling”

  1. Iga

    Ciekawy artykuł. Jest coś magnetycznego w ludziach z kręgu Warhola.
    Zauwazyłam błąd w nazwie zespołu Velvet Underground.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Akcja Lublin! Rozdział 1

Od 24 lutego do 19 marca 2017 roku

„Akcja Lublin! Rozdział 1”, Galeria Labirynt (źródło: materiały prasowe organizatora)

Daniel Pielucha. Nadrealizm polski

Od 24 lutego do 26 marca 2017 roku

Daniel Pielucha (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urszula Tarasiewicz. Ogrodowa / Garden Street

Od 24 lutego do 31 marca 2017 roku

Urszula Tarasiewicz, „Ogrodowa/Garden Street” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kupując oczami

Od 22 lutego do 11 czerwca 2017 roku

Projekty aranżacji wystawy sklepu Juliusza Grossego  w Krakowie autorstwa Franciszka Seiferta, autor fot. nieznany, lata 30. XX w., wł. Muzeum Historycznego Miasta Krakowa (źródło: materiały prasowe organizatora)

Andrzej Mitan. Sztuka (nie)zidentyfikowana

Od 18 lutego do 23 kwietnia 2017 roku

Andrzej Mitan, „W świętej racji”, płyta analogowa, proj. Ryszard Winiarski (źródło: materiały prasowe organizatora)

ABS_2067

Od 27 lutego do 17 marca 2017 roku

Philippe Rębosz, „And all my friends are dead”, akryl i olej na płótnie, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nature morte

Od 19 lutego do 14 maja 2017 roku

Barnaby Barford „Do it again, I didn’t press record”, 2009, dzięki uprzejmości artysty, Fot. Noah Da Costa, © Barnaby Barford (źródło: materiały prasowe organizatora)

Alicja Bielawska. Jeśli nie tutaj, gdzie?

Od 17 lutego do 9 kwietnia 2017 roku

Alicja Bielawska, „Ćwiczenia na dwie linie”, 2014 ,fot. Bartosz Górka (źródło: materiały prasowe organizatora)

Szczęśliwej podróży

Od 17 lutego do 27 maja 2017 roku

3–4 marca 2017 roku, pokaz filmu „Exil Shanghai” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Martwa Natura

Od 15 lutego do 14 marca 2017 roku

Katarzyna Makieła-Organisty, „Czaszka jelonka”, 2014 (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR