James Lawrence Slattery urodził się 24 listopada 1944 roku w Forest Hills, jako syn księgowej Teresy Phelan i agresywnego, używającego przemocy alkoholika, Jima Slattery’a. Będąc dzieckiem, wyglądał jak dziewczynka. Miał mleczną, gładką, białą cerę i przysypane gęstymi, czarnymi rzęsami powieki. Od najmłodszych lat fascynowały go wykwintne damskie stroje, mocne makijaże, wymyślne nakrycia głowy a przede wszystkim platynowe włosy. Uwielbiał Kim Novak i Lanę Turner. Pragnął być najbardziej pożądaną damą świata, podziwianą przez wszystkich piękną, filmową gwiazdą. Gdy dorósł postanowił zmienić płeć. W 1963 roku, mając 20 lat, rozpoczął kurację hormonalną, umożliwiającą mu transformację z mężczyzny w kobietę. Zafundował sobie elegancką blond fryzurę. Wypracował przyjemny, powabny głos. A z powodu miłości do słodyczy przybrał imię Candy Darling. W Nowym Jorku w latach 60. zakazano drag queens, transwestytom i transseksualistom spacerowania po ulicach. Dlatego przypływająca wieczorami promem z New Jerssey do Nowgo Jorku Candy Darling, spędzała czas w nocnych barach. Tam też poznała przyjaciół należących do świty Andy’ego Warhola. Po jakimś czasie została zaproszona do Factory. Andy Warhol chętnie otaczał się orszakiem ekscytujących osób, których wybryki zwracały uwagę prasy i pośrednio przynosiły mu rozgłos. Candy Darling bardzo przypadła mu do gustu. Oboje mieli ze sobą wiele wspólnego. Łączyła ich miłość do białych włosów, podziw dla div Hollywoodu. Jak i fakt, że od wczesnych lat zbierali zdjęcia i autografy sławnych aktorek, jak: Marlin Monroe, Liz Taylor, Shirley Temple.

Candy Darling (źródło: materiały prasowe Berlinale)

Candy Darling (źródło: materiały prasowe Berlinale)

Andy Warhol zafascynowany Candy Darling, postanowił zrobić z niej super gwiazdę. W roku 1968 obsadził ją w swoim filmie Flesh (1968). Później zagrali razem w wyprodukowanym przez Factory filmie Paula Morrisseya Women in Revolt (1971). Paul Morrissey i Andy Warhol zabrali Candy Darling na prezentację filmu do Hollywood. Dzięki współpracy i przyjaźni z Andy Warholem, Candy zrealizowała dawne marzenia. Hollywood było właśnie miejscem, o którym śniła po nocach. Pobyt w fabryce snów sprawił, że poznała ludzi, nawiązała kontakty. Jako figura artystyczna została zauważona przez innych reżyserów. Od Alana Pakuly otrzymała małą rólkę w filmie Klute i zaistniała na ekranie obok nagrodzonej Oskarem, Jane Fondy. W filmie Lady Liberty grała w towarzystwie Sophii Loren. Potem jednak występowała tylko w produkowanych przez niezależny zespół Brand X filmach: Wynn Chamberlain, Silent Night, Bloody Night.

Uwodzicielska Candy Darling wypracowała sobie wizerunek powabnej blondynki. Nieśmiała i wytworna sprawiała wrażenie małej, zagubionej dziewczynki. Miała aurę. Inspirowała różnych artystów. Nico z Velvet Undergrand poświęciła jej piosenkę Candy Says. Lou Reed śpiewał o niej w utworze Walk on the Wild Side. Pozowała dla znanych fotografów. Pracowali z nią: Richard Avedon, Cecil Beaton, Robert Mapplethorpe. Wspólnie ze znanym z Factory Jackiem Curtisem wystąpiła w jednym z nowojorskich teatrów na Broadwayu w sztukach: Glamour, Glory and Gold (1967), Victory Vain (1971). Również Tennessee Williams zatrudnił ją w swoim przedstawieniu.

W latach 60. zmiana płci nie była wcale rzeczą oczywistą. Candy Darling irytowała dziennikarzy.

„Ta postać nabija nas w butelkę. Z powodzeniem mogłaby być mężczyzną i nie musi wcale udawać wariatki. Ekstrawagancja przekroczyła wszelkie granice zdrowego rozsądku. Ten facet-baba to kiepski żart”, pisano w „New York Times”1 o występach Candy Darling w dramacie Tennessee Williamsa Small Craft Warnings.

Żyjąca w świecie kompletnej fantazji Candy Darling, uosabiała parodię dekadenckiego społeczeństwa lat 60. Gdy Warhol stracił dla niej zainteresowanie, mało kto traktował ją poważnie. Stała się obiektem ironicznych żartów. Pragnęła miłości, lecz żyła samotnie. Marzyła o bogactwie a klepała biedę. Nie miała willi z basenem w Los Angeles, ani domu na Long Island. Candy Darling super star nie posiadała w ogóle żadnego stałego miejsca zamieszkania, ani zawodu. Mieszkała, przeważnie kątem u znajomych. Zdobyte pieniądze przeznaczała na kolejne operacje plastyczne. Konsekwentnie doskonaliła swój wizerunek perfekcyjnej kobiecości. Uchodziła przecież za gwiazdę i czekała na propozycje filmowe i teatralne, a te przestały napływać. Odrzucona przez społeczeństwo wpadła w depresję i konflikt z samą sobą. Nie rozumiała, że wypracowany przez nią damski wizerunek stanowi dla innych jedynie rozrywkę. Chciała być kochana, a została wykpiona. 21 marca 1974 roku w Nowym Jorku Candy Darling zmarła na raka w wieku 29 lat. Rodzice wstydzili się swego transseksualnego syna. Po śmierci Candy spalili prawie wszystkie należące do niej rzeczy. Tylko niektóre pamiątki zachował do dziś długoletni przyjaciel Candy, Jeremiasz Newton. Film Beatiful Darling poświęcony Candy Darling zaprezentowała sekcja Panoramy Berlinale 2010.

1 komentarz do artykułu “Facet-baba, to kiepski żart. Candy Darling”

  1. Iga

    Ciekawy artykuł. Jest coś magnetycznego w ludziach z kręgu Warhola.
    Zauwazyłam błąd w nazwie zespołu Velvet Underground.

Dodaj komentarz


Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Wyspiański. Nieznany

Od 16 stycznia do 5 maja 2019 roku

Stanisław Wyspiański, Zadumana. Życie. tygodnik ilustrowany, literacko-artystyczny, Rok 2, 1898, nr 50

Prawem naszym – zmartwychwstanie

Od 11 grudnia 2018 roku do 24 marca 2019 roku

Pierwodruk "Było to pod Jeną" Walerego Przyborowskiego, Warszawa 1904; ZNiO (źródło: materiały prasowe organizatora)

11. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia

Od 8 do 16 grudnia 2018 roku

11. Międzynarodowy Festiwal Boska Komedia (źródło:materiały prasowe organizatora)

Veronica Taussig. Red Black and Yellow

Od 14 grudnia 2018 roku do 3 lutego 2019 roku

Veronica Taussig, fot. Urszula Tarasiewicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Janusz Mielczarek – W poszukiwaniu różnych stanów piękna

Od 16 grudnia 2018 roku do 20 stycznia 2019 roku

Janusz Mielczarek, fot. Tomasz Sętowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Krzysztof Mańczyński. Malarstwo. 50 lat pracy twórczej

Od 14 grudnia 2018 roku do 24 lutego 2019 roku

„Przystanek IV”, 1984/1985, olej, płyta pilśniowa, Fot. Marcin Kucewicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Marcin Płonka. Topiel

Od 7 grudnia 2018 do 11 lutego 2019 roku

Marcin Płonka, „Topiel”, Muzeum Współczesne we Wrocławiu (źródło: materiały prasowe organizatora)

Joanna Concejo. Concetto

Od 6 grudnia 2018 roku do 31 stycznia 2019 roku

Joanna Concejo, „Studnia” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Grupa Krakowska 1932–1937

Od 2 grudnia 2018 roku do 31 marca 2019 roku

„Kompozycja”, Bolesław Stawiński, ok. 1934, fot. Wojciech Rogowicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Myślenie miastem. Architektura Jana Zawiejskiego

Od 28 listopada 2018 roku do 22 kwietnia 2019 roku

„Myślenie miastem. Architektura Jana Zawiejskiego” (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR