W listopadzie 1997 roku, włoski artysta, Gianni Motti, korzystając z nieobecności delegata Indonezji, zajął jego miejsce podczas 53. sesji Komisji Praw Człowieka ONZ w Genewie. Podczas dyskusji nad ustawą dotyczącą praw mniejszości etnicznych zabrał głos, przeciwstawiając się przedstawionym tezom. Przedstawiciele państw południowo‑amerykańskich, popierając delegata indonezyjskiego, na znak protestu opuścili salę. Posiedzenie zostało zawieszone.

W obecnym czasie globalnych kontaktów prawie zawsze podajemy się za kogoś innego, lepszego, np. na forach dyskusyjnych w Internecie. Wystarczy porównać profil wirtualny z rzeczywistym. Na czatach każdy może kamuflować się i zmieniać do woli swoją tożsamość. Dzięki Internetowi kreacja w tym względzie przybrała rozmiary, posuwające się niekiedy do przestępstwa.

Około 2003 roku, na bazie wielu gier „on line” i kreacji wirtualnych światów, powstało Second Life. Cybernetyczna przestrzeń istnieje dzięki programowi informatycznemu i sytuuje się na twardych dyskach serwerów głównie firmy Linden Lab, ale też od kilku lat i na innych dyskach na całym świecie. Przestrzeń ta kreuje prawa fizyczne i społeczne na wzór świata realnego, ale też często je modyfikuje lub ustanawia nowe. Second Life nie jest grą, gdyż nie ma żadnego celu, jest ciągłą kreacją i interakcją uczestników, którzy mogą zmieniać swoją tożsamość, produkować dobra, obiekty i relacje społeczne według praw, które sami współtworzą.

W ten sposób ponownie narodził się awatar (definicja istniejąca już od czasów antycznych, nabrała ostatnio nowego znaczenia). Awatar jest obecnie reprezentacją informatyczną realnego człowieka lub grupy ludzi w wirtualnym świecie przestrzeni cybernetycznych. Za ekranowymi ruchami, reakcjami i poglądami, kryje się zawsze ktoś realny, kto żyje jakby drugim, innym życiem, realizując często rzeczy niemożliwe dla niego w rzeczywistym świecie. Nie miejmy też złudzeń, awatar jest przeważnie tym, czym nie możemy być realnie, w wyglądzie i zachowaniu.

Wszystkie wydarzenia mając charakter serio, będąc wynikiem relacji między uczestnikami, powołują do życia realne związki w nierealnym świecie.

Jest to wiec drugi, inny świat niż ten „nasz”, pozwalający uciec z niego i stworzyć sobie drugie życie. Nagminnymi stały się już przypadki zatracenia się uczestników i kompletnego wyłączenia się ze świata realnego.

I oto pojawia się AVATAR – film Jamesa Camerona. Nadzwyczajna jakość techniczna, innowacje na wszystkich płaszczyznach sztuki filmowej i adekwatna do tego fabuła czynią z tego filmu znaczące wydarzenie. Od razu rozgorzały dyskusje nad ekologicznym przesłaniem filmu, inni widzą w nim odniesienia polityczne, raczej lewicowe, zwolennicy akcji i walk maja to, o czym marzyli (w 3D).

Chciałbym jednak zwrócić uwagę na inny aspekt. Film ma wróżebny charakter. Nie chodzi oczywiście ni o treści, ni o trójwymiarową formę (jest to nieodwracalna przyszłość kina i telewizji), ale o problem reprezentacji w czasie i przestrzeni.

Dotychczasowy awatar, mimo swego imitującego charakteru, był ruchomą wirtualną marionetką sterowaną z fotela za pomocą klawiatury komputera. Mimo emocjonalnego wcielenia i realizowania zamierzonych lub wymarzonych czynności w nierealnym świecie pozostawał ciągle zabawką, którą można w każdej chwili porzucić i wrócić do normalnego życia.

Awatar według Camerona jest adaptującą się powłoką, w którą wchodzi nasza świadomość, pozostawiając realne ciało w stanie hibernacji. Jest prawdziwym, drugim życiem w innym świecie, równie realnie niebezpiecznym jak ten pierwszy. Okazuje się, że nie prowadzimy podwójnego życia – prawdziwego i wirtualnego zarazem – tylko przenosimy się do innych przestrzeni, przywdziewając nowy kształt zgodnie z nowymi wymaganiami tego świata. I możemy już nigdy nie powrócić. Dobrowolnie lub pod przymusem.

Oczywiście to jeszcze fantazja, to jeszcze iluzja i marzenia – ale przecież zawsze tak było, we wszystkich dziedzinach. W dodatku przyszłość okazuje się bogatsza i dużo bardziej złożona niż najśmielsze przewidywania a realizuje się szybciej, niż przypuszczamy.

Komentarze (3) do artykułu “Awatar”

  1. Katarzyna

    Po zapisaniu się do Second Life przez długi czas nie mogłam z niego uciec… tak bardzo chciałam stworzyć drugą siebie – tę lepszą od tej rzeczywistej. Na szczęście wróciłam na ziemię. Życie jest zbyt krótkie by dzielić je między rzeczywistością a złudą.

  2. Piotr

    Podobny wątek opuszczenia własnego ciała i korzystania z substytutu, tyle że w tym przypadku “na ziemi” poruszony został w filmie Surogaci. Typowo amerykańskie kino z Brucem Willisem na czele, ale idea bardzo ciekawie pokazana. http://www.imdb.com/title/tt0986263/

  3. pisałem o tym prace dyplomową. Dziękuję Ci bo dzięki Twojemu artykułowi i autorom komentarzy. Życie jest zbyt krótkie by dzielić je między rzeczywistością a złudą. – świetny cytat!

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

Metropolia Jest Okey 2017

Od 14 grudnia do 30 grudnia 2017 roku

Metropolia Jest Okey 2017 – plakat (źródło: materiały prasowe organizatora)

Góry – Morze – Morze – Góry

Od 15 grudnia 2017 roku do 4 lutego 2018 roku

Paulina Siedlarz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Różewicz. Bez tekstu

Od 15 grudnia 2017 roku do 11 marca 2018 roku

Praca nad cyklem „cd. Nauki chodzenia”, na zdjęciu Tadeusz Różewicz, fot. Janusz Stankiewicz (źródło: materiały prasowe organizatora)

Moja mama jest moim największym fanem. Paweł Zawiślak aka Kropki Kreski.

Prace z lat 2010–2017

Od 15 grudnia 2017 roku do 4 lutego 2018 roku

Paweł Zawiślak „Allegory of the vanities of the world Cartier Necklace” (źródło materiały prasowe organizatora)

Haunts

Od 8 grudnia 2017 roku do 31 stycznia 2018 roku

Katarzyna Bartkowiak, „Nie”, 2013 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kot Schrödingera. Wobec tradycji

Od 8 grudnia 2017 roku do 11 stycznia 2018 roku

Kasia Kmita, Ognisko, z cyklu „KODRY”, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

NORTH by NORTH-EAST

od 4 do 9 grudnia 2017 roku

Wiktoria Wojciechowska, cykl „The Path” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Życie mieszkańców Chin pod koniec panowania dynastii Ming

Od 12 grudnia 2017 roku do 11 marca 2018 roku

Misa z dekoracją przedstawiającą legendę o Wang Xizhi, panowanie cesarza Wanli (1573–1620) z dynastii Ming porcelana, dekoracja w technice woucai (źródło: materiały prasowe organizatora)

Julita Malinowska. Spełniona

Od 15 grudnia 2017 roku do 31 stycznia 2018 roku

Julita Malinowska, „Rozmowa”, 2017 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Arte excentrica, czyli wody spokojne, fastrygi, perfumerie i warzywniaki

Od 15 grudnia 2017 roku do 14 stycznia 2018 roku

kie-csw-slupsk-2017-12-04-001-576x432.jpg

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR