Urodzony w Wiedniu Stefan Eins, w latach 1960-65 studiował teologię na Uniwersytecie Wiedeńskim. W latach 1964-67 rzeźbę w pracowni Profesora Fritza Wotruby, na wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W roku 1977 był uczestnikiem  Documenta 6 a w 1982 wziął udział w Documenta 7. Wystawiał między innymi: w The New Museum NYC w 2004 roku, Andy Warhol Museum w Pittsburghu (2006), Grey Art Gallery New York City (2006), MoMa PS1 w Nowym Jorku (2007). Pracował jako kurator wielu nowojorskich prezentacji, do ważniejszych należą: Ende der Moderne (1978), Multikulturalism (1978), Jenny Holzer (1979).

Stefan Eins, Fluessiger stahl leben

Stefan Eins, Fluessiger stahl leben

Alexandra Hołownia: Jesteś rodowitym Austriakiem, lecz od 40 lat mieszkasz i pracujesz w Nowym Jorku. Czy uważasz siebie nadal za austriackiego artystę?

Stefan Eins: Dobre pytanie. Z pewnością moje powiązania z Austrią ciągle jeszcze istnieją. Ostatnio nawet wykonywałem projekty w pejzażu austriackim. Jak wiesz od przeszło 40 lat mieszkam w Nowym Jorku, jestem nowojorczykiem. Identyfikuję się z amerykańskimi wydarzeniami. Będąc politycznie aktywny, nie zgadzam się z agresywną polityką amerykańskiego rządu, robiącego ogromne pieniądze na rabunku dwóch państw (Irak i Afganistan – red.), jednego po drugim. Uważam siebie za człowieka politycznie zaangażowanego i z pewnością część mojej sztuki ma wymowę polityczną.

AH: Czy wierzysz, że przy pomocy sztuki jesteś w stanie zmienić świat?

SE: Tak, sztuka może naprawdę wiele zmienić. Przed 30 laty w roku 1978, jako jeden z pierwszych, a może jako pierwszy, wystawiłem w Południowym Bronksie malarstwo artystów graffiti. Pracowałem wówczas z Jenny Holzer, która pomogła mi ten wielki, nowatorski pokaz zorganizować. Mogę dumnie powiedzieć, że właśnie nasz zespół, była jeszcze z nami Ingrid Tish, zainicjował wprowadzenie do wystaw elementów multikulturalnej sztuki ulicy. Dziś wydaje się to wszystko normalne, ale 30 lat temu istniały inne kryteria prezentowania sztuki i artystów. To, co wtedy robiliśmy, było prekursorskim pokazem, obejmującym nowojorskich artystów graffiti. Jako jedni z pierwszych przedstawiliśmy twórczość Keitha Haringa.

Stefan Eins, Clinton plus spot

Stefan Eins, Clinton plus spot

AH: W Nowym Jorku jesteś znaną postacią. Ostatnio oglądałam Twoją wystawę w Muzeum Sztuki Współczesnej MoMa PS1. Dlaczego podpisujesz swoje prace w sześciu językach?

SE: Dotychczas tytuły moich prac pisałem w języku: angielskim, hiszpańskim, francuskim, rosyjskim, niemieckim, tureckim. Poszerzę jeszcze o chiński, polski, japoński. Zależy mi na bezpośrednim kontakcie z międzynarodową publicznością. Respektuję odbiorców pochodzących z różnych kultur. Jestem artystą i człowiekiem, marzącym o powiązaniach z artystami na całym świecie. Nowy Jork to miasto będące najlepszym miejscem dla kogoś spragnionego kontaktu z innymi kulturami. Odwiedzających mnie znajomych z Austrii zawsze pozytywnie zaskakuje widok mieszkańców Nowego Jorku. Bo to jest ludność z całego świata, która bezkonfliktowo, spokojnie, przyjacielsko żyje obok siebie.

AH: Twoja fotografia wystawiona w Muzeum MoMa PS1 przedstawia Billa Clintona…

SE: Bill Clinton ma swoje biuro w Harlemie na 125. ulicy. Wracając kiedyś do domu, znalazłem tam jego zdjęcie. Zdziwiłem się bardzo, zgubił swoją podobiznę czy co? Opracowałem, więc tę fotografię komputerowo i zestawiłem z odbitką komicznej plamy, również od lat widniejącej na chodniku w okolicach 125. Zaskoczyło mnie karykaturalne podobieństwo tych dwóch obrazów. Oba miały taki sam radosny wyraz. Powstałą w ten sposób pracę zatytułowałem Look like.

Stefan Eins, Clinton karte

Stefan Eins, Clinton karte

AH: Inspirują Cię dadaiści?

SE: Marcela Duchampa i Cabaret Voltaire cenię za bardzo mocne akcentowanie niezależności. Wszyscy wiemy, że wolność jest najważniejszym i niezbędnym elementem w twórczości każdego artysty.

AH: Spostrzegłam, że Twoje prace dotyczą głównie przestrzeni publicznej.

SE: Sztukę w przestrzeni publicznej uprawiam od roku 1972. Za jedną z moich ważniejszych prac uważam, powstałą w roku 1972, instalację Liquid steel/life. Dotyczyła ona, tkwiącego w rzece Hudson, wraku spalonego statku. Przeobraziłem tę przypadkowo znalezioną, pogiętą, połamaną, 200-metrową, stalową materię. Sprawiło mi to niezmierną radość. Poza tym sztuka w przestrzeni publicznej jest działaniem nie podlegającym prawom instytucji. Nie muszę się liczyć z żadnymi panującymi trędami. Ani z upodobaniami kuratorów czy z gustami właścicieli galerii. Taka swoboda sprzyja mi i podnieca moją wyobraźnię, gdyż kieruję moją sztukę do wszystkich ludzi, a nie tylko do wybranej publiczności, zdecydowanej na odwiedzenie muzeum.

Alexandra Hołownia, polska artystka i teoretyk sztuki. Zajmuje się interkulturalnym przekazywaniem zjawisk w sztuce współczesnej, procesami zacierania i przekraczania granic pomiędzy sztukami pięknymi, muzyką, video i tekstem. Realizuje projekty artystyczne w przestrzeniach publicznych, uprawia rysunek, rzeźbę, performance.

Dodaj komentarz


Artykuły

Recenzje

Opinie

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Prabhakar Pachpute i Rupali Patil. Zwiastunki chaosu

Od 28 stycznia do 18 czerwca 2017 roku

Prabhakar Pachpute, „Góra ucieczki”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Marek Starzyk. Gazetowe obrazki

Od 27 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Marek Starzyk, Bez tytułu, 1999–2000 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące

Od 21 stycznia do 26 marca 2017 roku

Jacek Sempoliński (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwik Gronowski. Fotografie Krzemieniec/Wołyń 1930–1939

Od 19 stycznia do 19 marca 2017 roku

Ludwik Gronowski, „Na szybowisku” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eksplozja litery

Ikonografia tekstualności jako źródła cierpień

Od 12 stycznia do 31 marca 2017 roku

Ireneusz Walczak, „Bartoszewski”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

World Press Photo 2016

Od 14 stycznia do 12 lutego 2017 roku

Warren Richardson, Australia | „Hope for a New Life”, 28 August, Serbia/Hungary border (źródło: materiały prasowe)

Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa

Od 10 stycznia do 8 lutego 2017 roku

„Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nie, no to nie. Dźwiękowe działania obrazoburcze

Od 11 stycznia do 14 lutego 2017 roku

Ryszard Ługowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urok prowincji w fotografii Jerzego Piątka

Od 10 stycznia do 2 lutego 2017 roku

Jerzy Piątek, „Smutek i urok prowincji”, koniec lat 70. i 1 poł. lat 80. XX w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

Małgorzata Szymankiewicz. blank

Od 27 grudnia 2016 roku do 22 stycznia 2017 roku

Małgorzata Szymankiewicz, „Office Work 231”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR