Można malować i nie pokazywać obrazów, można zapisywać stosy papieru i nie czytać nikomu albo można chcieć pokazywać swoje dzieła. Ale po co?  Czy ktoś chce coś widzieć? Ktoś tak, ale jeden ktoś nie wystarczy. Sztuka potrzebuje sławy. I pieniędzy. Artysta potrzebuje sławy. I pieniędzy. Aplauz i uznanie okazują się ważne, nawet zwykłe, małe lub minimalne zainteresowanie. Nic nowego. I nic odkrywczego w tym, że zainteresowanie sztukami plastycznymi jest raczej małe, minimalne jak nie żadne. Nie zrażając się tym, można założyć prywatną galerię, napisać jej program, wyznaczyć cele. Potem można organizować wernisaże. Są potrzebne, aby się czymś pochwalić – działalnością na polu kultury. Wernisaż – otwarcie wystawy w odświętnym nastroju jest imprezą, na którą zaprasza się wielu gości, licząc, że bardzo wielu przyjdzie. Zaproszenie kieruje się do osób konkretnych i zupełnie niekonkretnych, anonimowych, potencjalnych odbiorców sztuki, „zwykłych ludzi”. Istnieją dwa rodzaje instytucji działających na polu sztuki: jedne organizują imprezy i afterparty, inne chcą zaistnieć w przestrzeni publicznej. Oczywiście nie ma nic przyjemniejszego nad wino na wernisażu i rozmowy o sztuce, i kondycji świata współczesnego do rana, ze wspomnieniem porywającej wystawy. I po co nam coś nad to?

Komentarze (3) do artykułu “Konieczność sławy. Słów kilka celem wyjaśnienia. Mini przewodnik dla nauczyciela”

  1. nea

    Wydaje się, że sława jest potrzebna do ugruntowania pozycji artysty (plastyka) w potocznej świadomości. W ten sposób jego wypowiedź artystyczna trafia do szerszego grona odbiorców, które nie znalazło by chwili refleksji, gdyby nie …owa sława.

  2. malowanie do szuflady w końcu się nudzi, sztuka to przecież komunikacja

  3. Tadeusz

    Otwarta kilka dni temu wystawa malarstwa Mariana Poźniaka (Muzeum Architektury we Wrocławiu; trwa do marca 2009) trochę przeczy tym teoriom. Profesor w zasadzie nie wystawia, ma setki obrazów na swoim strychu – pracowni. Emanują przedziwną energią i są po prostu wspaniałe. Maluje jakby dla siebie, z potrzeby malowania, zdarzało się, że po obydwu stronach blejtramu (!). Obserwuje, notuje. Sztuka najwyższego smaku, w zasadzie w ogóle nieznana poza środowiskiem wrocławskim. A nawet tam – słabo.
    Są różne profile osobowości artystów, są poszukujący poklasku, popularności czy po prostu – potrzebujący kontaktu, sprawdzenia i atmosfery komunikacji; są inni – wycofani, obserwatorzy świata, namawiani do wystawiania, -low profile-

Dodaj komentarz


Recenzje

Open'er Festival 2018 – legendy kontra młodzi

Wojciech Michalski

Open'er 2018, fot. M. Murawski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Światy między ludźmi

Anna Michalik

Kornel Filipowicz, „Romans prowincjonalny i inne historie”, (wybór: W. Bonowicz), Wydawnictwo Znak, 2018

Fakap Misi-Cherysi

Aleksandra Kumala

Miranda July, „Pierwszy bandzior”, tłum. Łukasz Buchalski, Wydawnictwo Pauza, 2018 (źródło: materiały prasowe wydawcy)

Pojutrze

Sebastian Pytel

„Detroit. Become Human”, reż. David Cage, studio Quantic Dream (źródło: materiały prasowe dystrybutora)

Czarci Kamień

Monika Malessa-Drohomirecka

Monika Milewska, „Latawiec z betonu”, Wydawnictwo Mandu, Kraków 2018 (źródło: materiały prasowe wydawcy)
więcej artykułów

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR