I. PERFORMANCE

Odbiorca sztuki performance ponosi większe ryzyko, aniżeli widz dzieła filmowego czy sztuki teatralnej. W ostatnich wymienionych przypadkach możemy przygotować się na odbiór poprzez czytanie określonych publikacji, tak w przypadku akcji artystycznych do ostatniej chwili nie jesteśmy pewni całego wydarzenia. Performance należy do kategorii nielicznych sztuk, której nie da się zawrzeć w prostym schemacie. Sztuka ta sama w sobie wciąż pozostaje trudna do zdefiniowania, ponieważ każda kolejna działalność neguje istniejącą definicję. W samej naturze performance leży ciągłe przekraczanie granic. Bliska zdefiniowania wydaje się być Elisabeth Joppe, która pisze: Performance stał się pojemnym terminem nazywającym wszystkie formy oparte na akcji, na działaniu. (…) Jeśli przyjrzeć się bliżej sztuce performace to zauważymy, że u jej podstaw leży sztuka akcji. Duże znaczenie dla rozwoju performance miały prace wiedeńskiego akcjonizmu, którzy koncentrowali się na przełamywaniu najróżniejszych tabu1.

Paweł Dudziński, fot. Joanna Sokołowska

Paweł Dudziński, fot. Joanna Sokołowska

Trudność zdefiniowania leży niejako w naturze tej sztuki, która mimo to niezmiennie zachowuje podstawową zasadę sytuacji teatralnej: wykonawca – widz – przestrzeń. W Teatrze Performer Pawła Dudzińskiego te trzy elementy odgrywają znacząca rolę, mimo, że jego twórca paradoksalnie odrzuca idee teatru dramatycznego, czy też takiego do jakiego dotychczas widz był przyzwyczajony. Jednak działaniom Dudzińskiego towarzyszą procesy, które Richard Schechner uważa za właściwe przedstawieniu teatralnemu: trening, warsztaty, regularne próby, rozgrzewka, właściwe przedstawienie, okres wygasania, utrzymanie stanu gotowości. Obecność wymienionych etapów daje prawo do nazywania działalności Pawła Dudzińskiego teatrem.

Cały teatr składa się z indywidualności, którzy kształcą się w ośrodkach na całym świcie. Teatr Performer to zbiór indywidualności twórczych, którzy spotykają się w jednym określonym czasie i przestrzeni. Cały czas pracujemy nad sobą, wypełniając bagaż artystyczny. Nie robimy prób spektaklu w tradycyjnym znaczeniu tego słowa, każdy robi próby sam ze sobą. Wspólne spotkanie na spektaklu jest wydarzeniem/zderzeniem – powstaje struktura zrodzona z indywidualnych treningów2.

Międzynarodowy Festiwal Sztuk Intuitywnych Fortalicje 2008, Zamość, fot. Joanna Sokołowska

Międzynarodowy Festiwal Sztuk Intuitywnych Fortalicje 2008, Zamość, fot. Joanna Sokołowska

Drugi człon nazwy przedsięwzięcia Dudzińskiego – performer najtrafniej oddaje specyfikę działań artysty. Wczytując się w definicję performance można zauważyć, że dokładnie odzwierciedla ona praktykę teatru Pawła Dudzińskiego – teatru akcji, w którym działanie stale przekracza własne normy. Dudziński mówi: Przez zbitkę słów Teatr Performer kształtuje się przestrzeń znaczeniowa, która określa to co robimy, sztukę performance i teatr. Performer to aktor nieuzbrojony, to likwidacja przedstawienia, to procesy, które pojąć może tylko ktoś, kto odwoła się do intuicji3.

1 Ch. Blame, Wprowadzenie do nauki o teatrze, Warszawa 2005, s. 216.
2 Rozmowa z Pawłem Dudzińskim, Zamość 10.05.2008 r.
3 Tamże.

Strony: 1 2 3 4 5

Komentarze wyłączone.


Recenzje

Opinie

Rozmowy

Czytelnia

Myślnik

Wydarzenia

Bownik. Wyobraź sobie czasy, w których wszystkie rekordy już padły

Od 20 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Bownik, „Passage”, 2013 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Prabhakar Pachpute i Rupali Patil. Zwiastunki chaosu

Od 28 stycznia do 18 czerwca 2017 roku

Prabhakar Pachpute, „Góra ucieczki”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Marek Starzyk. Gazetowe obrazki

Od 27 stycznia do 23 lutego 2017 roku

Marek Starzyk, Bez tytułu, 1999–2000 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące

Od 21 stycznia do 26 marca 2017 roku

Jacek Sempoliński (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwik Gronowski. Fotografie Krzemieniec/Wołyń 1930–1939

Od 19 stycznia do 19 marca 2017 roku

Ludwik Gronowski, „Na szybowisku” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eksplozja litery

Ikonografia tekstualności jako źródła cierpień

Od 12 stycznia do 31 marca 2017 roku

Ireneusz Walczak, „Bartoszewski”, 2016 (źródło: materiały prasowe organizatora)

World Press Photo 2016

Od 14 stycznia do 12 lutego 2017 roku

Warren Richardson, Australia | „Hope for a New Life”, 28 August, Serbia/Hungary border (źródło: materiały prasowe)

Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa

Od 10 stycznia do 8 lutego 2017 roku

„Jan Kucz. Antoni Janusz Pastwa” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Nie, no to nie. Dźwiękowe działania obrazoburcze

Od 11 stycznia do 14 lutego 2017 roku

Ryszard Ługowski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Urok prowincji w fotografii Jerzego Piątka

Od 10 stycznia do 2 lutego 2017 roku

Jerzy Piątek, „Smutek i urok prowincji”, koniec lat 70. i 1 poł. lat 80. XX w. (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR