Obserwuję coraz częstsze próby odsłonięcia różnych aspektów polskiej sztuki (i kultury) lat siedemdziesiątych. Godny uwagi jest również fakt, iż próby te podejmują ludzie młodzi – krytycy i badacze sztuki – znajdując w twórczości i działaniach artystycznych tamtego czasu materiał do interpretacji, który świetnie rezonuje również dzisiejsze problemy kultury artystycznej.

Warto to odnotować nie tylko z tej racji, iż w zróżnicowanej twórczości artystów „dekady”, znajdziemy prekursorów i źródła wielu współczesnych manifestacji artystycznych najmłodszej generacji. Warto wrócić do rzetelnego opisu sztuki lat siedemdziesiątych także dlatego, że jest to wyjątkowo zakłamana dekada. To wielkie utrudnienie ale i szansa dla tych, którzy swoją pozycję badawczą buduję na naukowej rzetelności a nie środowiskowych układach.

[Fot. Wincenty Dunikowski-Duniko Moment Art – Rysunek w przestrzeni/Drawing in space, 1976]

[Fot. Wincenty Dunikowski-Duniko
Moment Art – Rysunek w przestrzeni/Drawing in space, 1976]

Przyczyn marginalizacji sztuki polskiej lat siedemdziesiątych w historii sztuki drugiej połowy XX wieku jest wiele. Choćby ta, iż najciekawsze zjawiska artystyczne miały miejsce poza obszarem państwowych (a więc wówczas dominujących) instytucji kultury.

Ważny dla obrazu przemian polskiej sztuki ruch galerii niezależnych, sztuka poczty, liczne towarzyskie kręgi i grupy artystyczne działające w wielu miastach Polski oraz programowi autsajderzy, przesądzali o obrazie zróżnicowanego i niezwykle aktywnego środowiska twórczego, w którym rodziły się postawy i propozycje artystyczne, które dzisiaj mogą być materiałem do kanonicznych opracowań historii światowej kultury artystycznej.

Problem w tym, iż nie tylko funkcjonowanie poza oficjalnym obiegiem ale również, często efemeryczny w swej materialnej formie, charakter owych manifestacji artystycznych spowodował ogromne luki w materiale muzealnym i dokumentacyjnym. Śladów trzeba wciąż szukać jedynie w archiwach artystów, wiele prac trzeba rekonstruować, powstało stanowczo za mało monografii poszczególnych, ważnych postaci sztuki, których najciekawsze lata twórczości związane są z omawianą tu dekadą.

Problem także i w tym, że parę opracowań, a nawet książki, o polskiej sztuce tamtego dziesięciolecia nie napisano z myślą o dostrzeżeniu jej oryginalnego wkładu do powojennych „losów” polskiej (i światowej) a z intencją odwrotną – złożenia tej sztuki w czeluściach PRLowskiej „czarnej dziury”.

Pragnę zwrócić uwagę na twórczość czterech artystów, bardzo aktywnych w latach siedemdziesiątych, którzy dostarczają bardzo dobrego materiału do rewizji lub uzupełnień kanonu światowej kultury artystycznej, jeśli tylko nieco uchylić analizę prowadzoną w kategoriach wziętych z upolitycznionej historii Polski, i spojrzeć na ich twórczość w tych latach w perspektywie zachodniego dyskursu kulturowego, a także z punktu widzenia głośnych manifestacji artystycznych ostatnich lat. Mam na myśli Natalię LL, Jana Berdyszaka, W. Dunikowskiego-Duniko, Z. Sosnowskiego.

W tej perspektywie działania artystyczne, fotografie, filmy, obiekty wymienionych wyżej artystów jawią się na szerszym tle światowej kultury artystycznej jako mocna i oryginalna propozycja, związana ze swoim czasem, a nawet (z różnych względów) antycypujące późniejsze przemiany kultury. Twórczość tej czwórki to przykład, dziś powiedzielibyśmy, instalacji i nowych mediów, przejaw śmiałych penetracji możliwości zastosowań i „semantycznych granic” fotografii i filmu.

Wszyscy oni wychodzą z minimalizmu i „formalnego” konceptualizmu, z którym w takiej czy innej formie spotkali się na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. W ich dorobku z tego okresu znajdziemy przykłady prac konceptualnych w formie tekstów, werbalnych autokomentarzy, filozoficznych dociekań na temat pojęciowych granic sztuki, rudymentów artystycznej epistemologii, tzn. poznawczych możliwości i statusu sztuki w relacji do „obiektywnej” rzeczywistości. W. Dunikowski-Duniko i Z. Sosnowski debiutowali na początku lat siedemdziesiątych, gdy główna fala artystycznego redukcjonizmu lingwistyczno/strukturalistycznego już przeszła i wyłoniła się główna stawka artystów, którzy tę formacje reprezentują do dzisiaj w podręcznikach sztuki drugiej połowy XX wieku – D.Huebler, J.Kosuth, R. Barry, grupa Art. & Language.

Polscy artyści, o których tu mowa, „przepracowują” ów formalistyczny konceptualizm (neopozytywistyczny w swych filozoficznych podstawach) w duchu późnej jego wersji, której rozwiniętą, polską wykładnię sformułował Jan Świdziński. Lingwistyczny redukcjonizm pierwszej fali konceptualizmu poddany zostaje krytyce z pozycji antypozytywistycznych.

Strony: 1 2

Komentarze wyłączone.


Recenzje

Rozmowy

Czytelnia

Wydarzenia

WarsawByArt

Od 21 do 23 września 2018 roku

Aleksandra Łatecka, „Konstrukcja XII”, 2018, akryl na płycie, 100 x 140 cm (źródło: materiały prasowe organizatora)

11. Międzynarodowy Festiwal Perła Baroku

Od 23 września do 2 października 2018 roku

 Międzynarodowy Festiwal Perła Baroku – Koncerty Mistrzów (źródło: materiały prasowe organizatora)

Kajnikaj. Kaja Rata

Od 21 września do 26 listopada 2018 roku

Kaja Rata, „Kajnikaj”, Muzeum Współczesne we Wrocławiu (źródło: materiały prasowe organizatorów)

X Festiwal Sztuki w Przestrzeni Publicznej Otwarte Miasto

Od 7 września do 5 października 2018 roku

Krzysztof Sołowiej, „Watchmen dla Lublina” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zuzanna Janin. Dom przekształcony w bryły geometryczne

Od 21 września do 9 listopada 2018 roku

Zuzanna Janin, „Dom przekształcony w bryły geometryczne” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Stanisław Dróżdż. Pojęciokształty

Od 14 września do 31 października 2018 roku

Stanisław Dróżdż, „Zapominanie”, 1967 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Anti-Static

Od 16 września do 7 października 2018 roku

Jakub Jasiukiewicz, "Desant" (źródło: materiały prasowe organizatora)

Rysunek / Nitka / Pociecha / Warchoł / Wiatr

Od 16 września do 21 października 2018 roku

Zdzisław Nitka (źródło: materiały prasowe organizatora)

Eike König – sorry, ale wszystko w co wierzysz przestało mieć znaczenie

Od 15 do 23 września 2018 roku

„Eike König – sorry, ale wszystko w co wierzysz przestało mieć znaczenie” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Harmonia kontrastów Silvia Gertsch i Xerxes Ach Malarstwo

Od 23 września 2018 roku do 6 stycznia 2019 roku

Silvia Gertsch, „Summer”, 2003 r., olej na szkle, kolekcja prywatna, Aargau, fot. Markus Mühlheim (źródło: materiały prasowe organizatorów)

więcej wydarzeń
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR