Współczesna kultura zaprogramowana jest na obraz, który stanowi dzisiaj jeden z nieodłącznych elementów poznawania i definiowania otaczającego świata. Niejednokrotnie poddawany krytyce, zmierzającej do ustalenia granicy pomiędzy tym, co realne a fikcyjne, staje się ekranem, stwarzającym możliwość naśladowania czy reprodukowania wybranych fragmentów wyobrażeń, całkowicie redefiniując komunikacyjną świadomość.

Bruno Dumont jest luksusem, na istnienie którego może pozwolić sobie kinematografia francuska. Nad Sekwaną produkuje się około dwustu pełnometrażowych fabuł rocznie: z tak wielkiego tortu można zatem wykroić od czasu do czasu kawałek w postaci realizacji pierwszego filmu przez personę, jaką był Dumont w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych.

Rozmowa z Agnieszką Holland przeprowadzona przez Katarzynę Janowską i Piotra Mucharskiego, w ramach cyklu Rozmowy na nowy wiek.

Jacek Karpiński, którego losy przedstawiamy, był w swojej dziedzinie – informatyce – postacią niezwykłą. Tworzone przezeń nowatorskie systemy komputerowe mogły otworzyć przed polską gospodarką możliwość udziału w najważniejszym wyścigu technologicznym ostatniego półwiecza. Mogły przynieść przełom i ekonomiczny, i społeczny. Peerel okazał się jednak na to odporny.

Niewątpliwie bardzo cenna jest idea skupienia na jednej wystawie osób na co dzień niepracujących ze sobą, a należących do tego samego pokolenia. Występowanie obok siebie często zupełnie różnych poetyk daje możliwość wysnucia myśli zbierającej to wszystko, co obecnie dzieje się na polu tzw. „młodej sztuki”. Jednak nie zawsze jest to proste.

Otwarcie wystawy „Nowa rzeźba?” zbiegło się dziwnym trafem z założeniem mechanizmu automatycznie otwierającego drzwi Zachęty. Warto dodać, że dotychczas owe masywne wrota poruszane były siłą mięśni głodnych sztuki odbiorców, którzy ochoczo zmierzali do Instytucji. Fakt, że drzwi nie należały do najlżejszych, wprowadzał element naturalnej selekcji, który teraz ustąpił zmechanizowanej modernizacji.

Artysta tworzy świat zaludniony fantastycznymi postaciami i enigmatycznymi obiektami, będący mieszaniną wspomnień, radości, rozpaczy, nostalgii, fascynacji, o zagęszczonej, często poetyckiej atmosferze. W obiektach i instalacjach Wagnera główną rolę odgrywają przedmioty znalezione, wyrwane z kontekstu rzeczywistości, aranżowane i montowane w nowe układy i struktury. Przedmioty dotąd realne, wpisane w artystyczne kompozycje, stają się symbolicznymi obiektami.

Gdy wszyscy, młodzi i starzy, chcą być „oburzeni” i „radykalni”, a rozsądni konserwatyści dali się zepchnąć gdzieś do getta histerycznych sekt cmentarnych, proklamowanie (z hukiem!) „teatralnego manifestu kontrrewolucyjnego” robi wrażenie.

W ponowoczesnym społeczeństwie sztuki wizualne są przez mass-media deprecjonowane i traktowane w instrumentalny sposób. Mass-media są zainteresowane kulturą w znaczeniu wydobycia z niej przede wszystkim wątku sensacyjnego i erotycznego.

Mniej więcej piętnaście lat temu rozpoczęła się wojna nowego, rodzącego się teatru, ze starym, tradycyjnym. Wojna przygaszona już, choć ogniska tu i ówdzie jeszcze się tlą. Wojna przewartościowująca odwieczne hierarchie.

Wyścig zbrojeń i zmierzch imperium To nie był dobry rok dla literatury. Znękani podatkiem VAT wydawcy przyczaili się i z niepokojem wyczekują na rozwój wydarzeń. Korzysta na tym gigant Empik, [...]

Czy ktoś pamięta Tytusa de Zoo, małpę z komiksu Henryka Chmielewskiego, i jego przyjaciół Romka i A’Tomka, których celem było humanoida uczłowieczyć? W jednej z książeczek autor, Papcio Chmiel, postanowił uczłowieczać Tytusa poprzez zaznajomienie go z warsztatem dziennikarskim.

Przeczytałem gdzieś, że Stefan Kisielewski, zapraszany do Szczecina na spotkania autorskie, mawiał: „Do Niemiec nie jeżdżę”. Kwestia to smaczna w anegdocie, ale dość paskudna, jeśli wziąć pod uwagę jej konotacje z rzeczywistością.

Pamiętam, że w Peerelu na list z Ameryki czekało się trzy–cztery tygodnie albo jeszcze dłużej. Nikt temu specjalnie się nie dziwił, bo to była długa droga, w dodatku przez ocean.

Kilka lat po odzyskaniu niepodległości Polska rozpoczęła zabiegi dyplomatyczne, których efektem miało być uzyskanie kolonii.

Bardzo dobrze się stało, że są takie nagrody, jak im. Katarzyny Kobro, którą otrzymał w tym roku Zygmunt Rytka.

Rozmowa z Czesławem Miłoszem przeprowadzona przez Katarzynę Janowską i Piotra Mucharskiego, w ramach cyklu Rozmowy na koniec wieku.

Najnowsze technologie inspirują artystów do kreowania futurystycznych, wizjonerskich dzieł, które w znacznym stopniu wpływają na zmianę percepcji…