Artykuły

O pewnej reprezentacji wieczności. Na przykładzie „Rzymu” Mikołaja Gogola

Bogusław Żyłko

W nowej geografii zwyciężył holistyczny, kartograficzny pogląd na świat jako syntezę natury i kultury. Mapa i pejzaż stały się wzajemnie powiązanymi środkami badania i rozpowszechniania wiedzy geograficznej. Przy czym to zbliżenie odbywało się nie tylko w – by tak rzec – naukowych reprezentacjach ziemi, ale także w twórczości artystycznej.

Nie tylko Warszawa. Jak miasta i regiony produkują polskie filmy

Natalia Stysło

Czasy samodzielnych produkcji filmowych, finansowanych przez jeden publiczny lub prywatny podmiot, dawno już odeszły w niepamięć. Dziś, aby domknąć budżet, trzeba mieć wielu partnerów, a chętnych do inwestowania w produkcję filmową znajdziemy wśród firm farmaceutycznych, operatorów telekomunikacyjnych czy banków.

Zawsze chodzi o coś więcej

Anna Michalik

Stanisław Czycz – bo o nim mowa – przez wiele lat pozostawał poza głównym kręgiem świadomości czytelniczej, dokąd zepchnęły go hermetyczność własnych utworów oraz ich (wtedy często niezrozumiane) nowatorstwo. Od kilku lat ma miejsce renesans jego twórczości; wznowień doczekują się nawet mniej znane utwory pisarza.

Popowi eksperymentatorzy

Łukasz Krajnik

Proste zwrotki i melodyjne refreny są często czynnikami obniżającymi wartość artystyczną albumów, które nad niekonwencjonalność stawiają bezpieczną przewidywalność, gwarantującą miejsce w radiowej playliście. Należy jednak pamiętać, że popowa estetyka nie musi być kiczem schlebiającym mało wymagającym gustom. XXI wiek przyniósł nam bowiem artystów eksperymentujących z formułą chwytliwych melodii w bardzo intrygujący sposób.

Owoce udanej modernizacji. Rok 2016 w polskim kinie

Marcin Adamczak

Kino, w stopniu większym niż jakakolwiek inna dyscyplina sztuki, skłania do parafrazy Berkeley’owskiego pytania: czy jeśli drzewo przewraca się w lesie, w którym nikogo nie ma, to czy wydaje ono dźwięk? Jaką moc mają filmy, które nie znajdują swojej widowni? Gdzie jest granica niepopularności, na którą może pozwolić sobie dobre kino?

Wiek klęski. Kino Wojciecha Smarzowskiego

Magdalena Podsiadło

Kolejne filmy Wojciecha Smarzowskiego stają się pasem transmisyjnym polskości: nowoczesnej w wyrazie, ale tradycyjnej w treści. Odwołanie do rozpoznawalnych mitologii i schematów oraz determinacja, z jaką reżyser eksploruje krąg przeklętych polskich tematów, oddały mu rząd dusz nad współczesną publicznością.

Stambuł. Świadek historii

Monika Malessa-Drohomirecka

Narracja Kinga jest sentymentalna. Przywoływane wydarzenia, znaczące historię miasta, oplata wokół hotelu, który stał się stambulską ikoną. Po czasach świetności Pera Palace przechodził gorsze okresy, włącznie z wybuchem bombowego ładunku, który dokonał potężnych zniszczeń. Hotel podupadał, a potem znowu się odradzał zupełnie jak miasto, do którego przynależał.

Fotograficzne kręgi. Podsumowanie 2016 roku

Krzysztof Jurecki

Co dzieje się z polską fotografią w drugiej połowie drugiego dziesięciolecia XXI wieku, gdzie ona zmierza, jaki reprezentuje poziom: artystyczny, wystawienniczy i świadomościowy? Oczywiście nie można odpowiedzieć definitywnie na te pytania, ponieważ tylko z pewnego dystansu analiza tego typu zjawisk jest miarodajna.

Polska muzyka 2016: minimalizm i modern folklor

Wojciech Michalski

Przy tak imponującej liczbie wartościowych polskich wydawnictw, jakimi obrodziło w 2016 roku, zebranie tych najciekawszych w jednym tekście to zadanie naprawdę trudne. Zachęcam więc do potraktowania niniejszego przeglądu naszej sceny muzycznej jako możliwie wyczerpującego katalogu tropów i intuicji, odsyłającego do tego, co w mojej ocenie było esencjonalne.

Minimalizm i groteska, czyli o komiksach Jacka Świdzińskiego

Kajetan Kusina

Twórcy komiksowi bardzo chętnie eksperymentują i bawią się formą. Jednak rzadko wychodzi to tak wdzięcznie, dowcipnie i inteligentnie, jak w przypadku albumów rysowanych przez Jacka Świdzińskiego.

Z myślą o przyszłości

O antologii polskiej krytyki literackiej i eseistyki lat 1939–1945

Łukasz Janicki

Na ponad 670 stronach publikacji sąsiadują ze sobą teksty m.in. Tadeusza Gajcego i Stanisława Vincenza, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego i Antoniego Słonimskiego, Czesława Miłosza i Herminii Naglerowej, Teodora Bujnickiego i Juliana Tuwima, Bolesława Micińskiego i Jerzego Borejszy, Tadeusza Krońskiego i Jana Bielatowicza, Ksawerego Pruszyńskiego i Ewy Pohoskiej, Jerzego Stempowskiego i Jerzego Turowicza, Melchiora Wańkowicza i Wilama Horzycy…

Sherlocku, powiesz mi coś więcej?

O nowych polskich filmach kryminalnych

Gabriel Krawczyk

Polscy scenarzyści coraz lepiej rozumieją powieściowe możliwości gatunku. Ich twórczość rzadziej niż kiedyś ogranicza się wyłącznie do snucia dochodzeniowej intrygi. Życie codzienne ekranowych Polaków już nie musi stanowić zaledwie ramy dla zbrodni, psychologia nie jest tylko metodą dochodzenia prawdy o mordercy, a namiętności i wzruszenia bohaterów rzadko kiedy stanowią jedynie katalizator napędzający fabułę.

doc.bask.pl

Andrzej Ficowski

Do niedawna Kraj Basków postrzegano głównie przez pryzmat zagrożeń, jakie stwarzają lokalny separatyzm i działalność ETA. Warto jednak spojrzeć na Basków z innej perspektywy, bez mocnej politycznej dominanty, chociaż od polityki łatwo uciec się nie da. […] Srająca na łące, prosto w oko kamery krowa Blanca narzuca rytm, narrację, optykę całych dziesięcioleci krwawej historii Basków. To odważna perspektywa, która budzi szacunek i daje do myślenia.

Konkurencja olimpijska – wierszopisanie. Kategoria – lekko metafizyczna

Paweł Mackiewicz

Gdyby Janusz Pindera zamiast potyczek bokserskich śledził heroiczne dzieje współczesnych poetów, niechybnie – w swoim stylu – utrzymywałby, że trzy rzeczy są na świecie pewne: śmierć, podatki (zwłaszcza te nowe) oraz co dwa lata kolejna książka poetycka Bohdana Zadury.

Wszystkie drogi prowadzą do Arantzazu

Piotr Czerniawski

Arantzazu nie jest tylko ciekawostką, modernistyczną szajbą dla koneserów. Parę kroków po schodach i staje się jasne, że Arantzazu jest po prostu jednym z najlepszych muzeów sztuki współczesnej na świecie. Wszystko wskakuje na właściwe miejsce. Oteiza, Chillida, de Eulate, nawet Muñoz i jego ołtarz to zaledwie przygrywka, przekąska przed daniem głównym.

więcej artykułów
U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR