Przeczytałem gdzieś, że Stefan Kisielewski, zapraszany do Szczecina na spotkania autorskie, mawiał: „Do Niemiec nie jeżdżę”. Kwestia to smaczna w anegdocie, ale dość paskudna, jeśli wziąć pod uwagę jej konotacje z rzeczywistością.
Przeczytałem gdzieś, że Stefan Kisielewski, zapraszany do Szczecina na spotkania autorskie, mawiał: „Do Niemiec nie jeżdżę”. Kwestia to smaczna w anegdocie, ale dość paskudna, jeśli wziąć pod uwagę jej konotacje z rzeczywistością.
Pamiętam, że w Peerelu na list z Ameryki czekało się trzy–cztery tygodnie albo jeszcze dłużej. Nikt temu specjalnie się nie dziwił, bo to była długa droga, w dodatku przez ocean.
Kilka lat po odzyskaniu niepodległości Polska rozpoczęła zabiegi dyplomatyczne, których efektem miało być uzyskanie kolonii.
Bardzo dobrze się stało, że są takie nagrody, jak im. Katarzyny Kobro, którą otrzymał w tym roku Zygmunt Rytka.
Najnowsze technologie inspirują artystów do kreowania futurystycznych, wizjonerskich dzieł, które w znacznym stopniu wpływają na zmianę percepcji…
Na przewodnie hasło 10. Konkursu im. Eugeniusza Gepperta Co robi malarz?, można, wbrew pozorom, jednoznacznie odpowiedzieć: robi swoje.
Zarys koncepcji Koncertu na ryby narodził się w 1991 roku. Jej autor, Andrzej Mitan, próbował ją zrealizować rok później w grójeckiej galerii GR, gdzie razem ze swoim przyjacielem…
Jak opisuje to Victor I. Stoichita, cień dla Greków był jedną z metafor duszy i choć w związku z tym duszę osoby zmarłej porównywano do cienia, a Hades jako ziemia cieni był krainą śmierci, to konotacje cienia nie były w starożytności szczególnie złowrogie.
Tematem przewodnim jednej z najbardziej niesamowitych książek XX wieku, powieści Italo Calvino „Jeśli zimową nocą podróżny”, jest obfitujący w nagłe zwroty akcji romans Czytelnika i Czytelniczki.
Gdyby żył, kończyłby właśnie osiemdziesiąt lat. Okrągła rocznica urodzin skłoniła wydawców nie tylko do przypomnienia jego znanych już w Polsce powieści…
Jesienią 2010 roku pojawiła się w Berlinie z kolejną wystawą, Yoko Ono, słynna japońska artystka konceptualna. Jak to w sztuce konceptualnej bywa, Ono zaproponowała widzowi wieloraki interaktywny udział w wystawie.
Dokument jako zjawisko kulturowe, czy artystyczne bardzo długo nie istniał w polskiej świadomości fotograficznej. Oczywiście od samego wynalezienia fotografii był realizowany jako praktyka rzemieślnicza, nie będąc brany pod uwagę w koncepcjach teoretycznych pojawiających się w obrębie fotografii artystycznej od drugiej połowy XIX wieku.
W II RP wybory parlamentarne zdążyły się odbyć sześciokrotnie: w roku 1919, 1922, 1928, 1930, 1935 i 1938. Za pierwszym razem wybierano jednoizbowy Sejm, w pozostałych – tak jak dziś – obie izby parlamentu, jednak na posłów i senatorów głosowano wówczas osobno, w odstępie tygodnia: najpierw do Sejmu, potem do Senatu.
Po 63 dniach walk o Warszawę, 2 października 1944 r. dowództwo Armii Krajowej podpisało „Układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie”.
Za błotem – od takiego określenia pochodzi nazwa Zabłocie, części Podgórza, prawobrzeżnej dzielnicy Krakowa. Historia tego miejsca sięga czasów średniowiecza, kiedy funkcjonował tutaj port rzeczny, służący do spławiania soli wydobywanej w Wieliczce.
Nazwa węgierskiego miasta Pecz pochodzi prawdopodobnie z języków słowiańskich i oznacza pięć. Nazwy niemiecka (Fünfkirchen) i łacińska (Quinque Ecclesiae) także odnoszą się do tej cyfry i oznaczają pięć kościołów.
Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice“ w swoim antycznym Kosmosie próbuje zmierzyć się z tajemnicą obrządków misteryjnych. Program artystyczny, realizowany w ramach tego wielogodzinnego projektu, obejmuje fragmenty czterech spektakli, tymczasowe wystawy poświęcone grupie, multimedialne materiały edukacyjne oraz spektakl prezentowany przez wychowanków-uczniów Akademii Praktyk Teatralnych.
Europejski Kongres Kultury, zorganizowany w drugim tygodniu września we Wrocławiu, był jedną z pierwszych ważnych inicjatyw w ramach polskiej prezydencji w Unii Europejskiej, a jednocześnie odwoływał się do Kongresu Kultury Polskiej, zorganizowanego w Krakowie przed dwoma laty.
Dokument jako zjawisko kulturowe, czy artystyczne bardzo długo nie istniał w polskiej świadomości fotograficznej. Oczywiście od samego wynalezienia fotografii był realizowany jako praktyka rzemieślnicza, nie będąc brany pod uwagę w koncepcjach teoretycznych pojawiających się w obrębie fotografii artystycznej od drugiej połowy XIX wieku. Początkowo, mimo rzemieślniczej postawy, miał w sobie także znamiona artyzmu, aby wymienić tylko dokonania Walerego Rzewuskiego, Karola Beyera czy Awita Szuberta.
Roman Opałka malował czas, swój czas. Czynił to przy użyciu znaków notacji systemu dziesiętnego. Można mówić o narracji w tych obrazach, o ich skrytej fabule. Osnowę dzieła Opałki stanowi odwaga duszy artysty, wątek utrwalanie czasu jednej egzystencji – własnego życia malarza układającego ową narrację bądź fabułę. To, co rzeczywiste ujęte zostało przez: "sfumato jednej egzystencji – w dochodzeniu do bieli absolutnej" – jak mówił malarz w naszej rozmowie.
Zastanawiam się, dlaczego nie znałem bliżej twórczości fotograficznej Lucjana Demidowskiego z Lublina? Dlaczego nie wiedziałem i nie pisałem o jego pracach z lat 70-80. czy 90. XX wieku? Dlaczego nie promowały go, poza wystawami lubelskiego BWA, inne galerie, jak np. bardzo wpływowa w latach 80. i 90. Galeria Biała? Nie wnikam w te sprawy, ale świadczą one o przynależności konkretnych twórców do określonych środowisk, co wpływa na niekorzyść ogólnego obrazu sztuki, nie tylko tej z Lublina.
W 2001 roku z hałaśliwej yassowej rewolucji, bez wątpienia najważniejszego zjawiska muzyki polskiej lat 90., pozostało już bardzo niewiele. Sztandarowy zespół Miłość – już bez Leszka Możdżera i Mikołaja Trzaski – istniał jeszcze rok, do śmierci perkusisty Jacka Oltera. Większość yassowych zespołów właśnie się rozpadła, albo miała nagrać najwyżej jeszcze jedną płytę (Łoskot czy Maestro Trytony). Muzycy, których koncepcje i nonkonformizm przebudowały scenę kilka lat wcześniej, musieli szukać sobie nowej tożsamości i nowych celów. Nie było przeciw czemu już się buntować, wygasł rewolucyjny impet, pozostała sztuka.
O stanie wojennym dowiedziałem się z radiowego wystąpienia generała Jaruzelskiego, trzynastego grudnia 1981 roku, o godzinie siódmej rano, w hotelu Victoria w Warszawie. Natychmiast pobiegłem obudzić moich kolegów plastyków – uczestników Kongresu Kultury. Byłem dość odporny na arogancję i manipulacyjne zabiegi tej totalitarnej władzy, ponieważ udawało mi się realizować różne inicjatywy, dzięki którym zachowałem poczucie wolności: mówiłem sobie, że WY macie cenzurę, wojsko, milicję i służby bezpieczeństwa, a ja mam swoje IDEE. Taka sytuacja dawała nawet pewną moralną satysfakcję, bo mogłem się odgryzać, trafiając w najczulsze miejsce: chociaż trochę naruszałem ICH deprawujący wpływ na duchowość obywateli.
Dwadzieścia lat jakie minęło od Jesieni Ludów skłania do przemyślenia pojęcia Europa Środkowa i do zastanowienia się, jaki jest sens tego pojęcia dzisiaj, w nowym kontekście politycznym i w obliczu nowych wyzwań społecznych, kulturowych i cywilizacyjnych. Czy w XXI wieku jest jeszcze sens posługiwania się tym pojęciem? Kiedy, przyszły prezydent Czechosłowacji, w słynnym odczycie wygłoszonym na Uniwersytecie Londyńskim w 1915 roku mówił o Europie Środkowej, miał na myśli szczególny obszar etniczny zamieszkały przez małe narody, obszar rozciągający się od Salonik i Triestu, na południu, po Gdańsk (Danzig) i Petersburg na północy.
Najpopularniejszy obecnie teatralny duet tym razem stworzył spektakl, któremu nadał podtytuł „rewia położnicza”. Podstawową ramą, jaką wyznaczyli twórcy dla Położnic szpitala św. Zofii, jest faktycznie konwencja muzycznej rewii lub musicalu.
Jed Martin, główny bohater „Mapy i terytorium” Houellebecq’a, zyskał sławę (a później bogactwo), przetwarzając w Photoshopie fotografie map Francji Michelina.
Wystawa Witkacy i inni. Z kolekcji Stefana Okołowicza i Ewy Franczak zrealizowana w cyklu Uśpiony kapitał przez Fundację Profile i Muzeum Pałac w Wilanowie (16.06–15.08.11) była dużym wydarzeniem artystycznym z dwóch powodów.
Część akcji filmu Jutro będzie lepiej rozgrywa się na terytorium Rosji. To pierwszy wspólny projekt, w którym przyglądacie się rzeczywistości obcej zarówno geograficznie, jak i kulturowo. W jaki sposób ta świadomość wpłynęła na waszą pracę?
Rozmowa z Czesławem Miłoszem przeprowadzona przez Katarzynę Janowską i Piotra Mucharskiego, w ramach cyklu Rozmowy na koniec wieku.
Jan Berdyszak: Ważna jest niekonsekwencja nawet jeżeli ktoś by dostrzegał jakąś konsekwencję w mojej postawie oraz pracy. Ja w każdym razie inaczej tę konsekwencję pojmuję i w żadnym wypadku nie uznaję jej za projektowaną.
U have turned off the Artwork.
On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.
Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...
In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.
CODEMANIPULATORNajważniejszy Newsletter Polskiej Kultury
Dołącz do O.pl